In diepste nood vervuld van liefde en van hoop

Wonderlijk hoe in deze psalm ineens sprake is van 'Uw knechten'. Psalm 102 zet immers in als een zeer persoonlijke klacht van een mens in de ban van gloeiende koorts, uitputting, eenzaamheid en Gods verbolgenheid. Nochtans wordt in deze diepste nood van pijn en schuld de bestaanservaring opengebroken naar het weten van het knecht-zi]n van de HERE. En dat niet alleen, maar samen met de andere knechten: 'Uw knechten...'.

Niet de omstandigheden maken uit wie wij zijn. Al evenmin wordt dit uitgemaakt door onszelf, door onze prestaties of wanprestaties. Het is het wonderlijke geschenk van de verkiezende liefde van de HERE dat een mens tot Zijn knecht maakt.

Reeds direkt bij het eerste woord van Psalm 102 is het duidelijk: hier is in alle pijn en schuld Gods bevrijdende genade van kracht. Deze mens is ondanks alles niet met zichzelf alleen: 'HERE, hoor mijn gebed...'.

In Gods Messiaanse Knecht, in Jezus, - van wie deze psalm volgens de Hebreeënbrief spreekt - die voor ons in de nood van Gods verbolgenheid is geweest, is deze gemeenschap met God voor elk mens open. Wie zich maar in deze gemeenschap op laat nemen die vindt zichzelf, - tegen alle huidige neiging tot privatisering en individualisering van geloven en kerk-zijn in - , terug in die veel grotere gemeenschap. In de gemeenschap van God met al Zijn knechten, in de gemeenschap der heiligen. Deze knechten zoeken elkaar niet zelf uit, maar zij worden tot elkaar 'veroordeeld', of liever: tot elkaar verkoren. 'Uw knechten...'.

Deze gemeenschap van knechten is om Jezus' wil een kruis-en opstandings-gemeenschap. De wanhoop om de hopeloze situatie van Gods volk Israël, van de kerk, de wereld en de schepping wordt alleen doorbroken door de hoop op God.

Deze hoop op God komt van God. Vanuit het kruis en de opstanding van Zijn Knecht Jezus, die Sion en de volkeren de opstanding beloven. Dit hoopvolle uitzicht gaat niet aan de bekommerdheid om het persoonlijk lot voorbij, maar neemt haar op uit haar eenzaamheid en bekrompenheid en stelt haar in de volle liefde en hoop van God: de bewogenheid om Sion.

Sion is de plaats van Gods wonen en tronen temidden van Zijn volk Israël terwille van alle volkeren en heel de schepping. Of moeten we zeggen: Sion was...l Immers, de psalmist ziet hoe Sions stenen verspreid liggen, in puin, een ruïne. Het lijkt met Gods richtende en lichtende aanwezigheid in Israël, onder de volkeren en in de schepping gedaan.

In deze situatie is het kenmerkend voor de knechten des HEREN dat zij behagen hebben in haarstenen, deernis hebben met haar puin.

Dat hebben Gods knechten van niemand vreemd. Zij hebben dat van Gods Knecht Jezus die weende over Jeruzalem. Hij berustte niet in het Jeruzalem van zijn dagen als het hoogst haalbare; Hij vergoelijkte haar falen niet. Hij zag haar bederf en hoe er geen steen op de andere kon blijven. Zijn wenen was uit liefde voor dit Sion dat een puinhoop was, omdat het niet verstond wat tot haar vrede diende. Gods knechten lopen niet luchthartig aan de puinhopen van Israël, de kerk, de wereld en de schepping voorbij. Zalig die treuren...

Vervuld van deze liefde keerde de Knecht Gods zich echter niet van Jeruzalem af, maar ging voor haar naar het kruis en stond voor haar op. In Jezus' liefde tot Sion is geen plaats voor een zich afkeren van mensen en inkeren tot zich­ zelf In Hem zijn al Gods knechten geroepen om Israël, de kerk, de volkerenwereld, de schepping niet af te schrijven, maar haar lief te hebben en voor haar te roepen tot en te hopen op God, tegen hun puinhopen op. In naam van de Knecht des HEREN kijken Gods knechten niet vol heimwee terug naar het oude Jeruzalem, de oude kerk, volkerenwereld en schepping van voor de ruïne, maar naar de toekomstige herbouw, de bouwvan een nieuwe schepping, van een nieuwe hemel en aarde. Ook in het Jeruzalem van nu blijft het 'nogniet' gelden en klinkt vol verlangen: 'het volgend jaar in Jeruzalem'.

Deze herschepping verwachten Gods knechten van God. Niet alleen opdat ze het zelf weer wat kunnen redden, maar met het oog op niet minder dan dat heel de wereld vol zal zijn van de lof en de eer en de dienst van God. Deze hoop is geen slag in de lucht, maar de voleinding van de genadeslag van Gods Knecht Jezus. In Hem is God voor Jeruzalem opgestaan en begonnen Israël, de volkerenwereld en de schepping genadig te zijn. In Jezus is God begonnen gevangenen te bevrijden, doden op te wekken. In Hem worden al Gods knechten medeplichtig gemaakt aan Gods tijd van erbarming over de puinhopen van Sion en geroepen tot de zaligheid van hen die treuren, barmhartig en vredestichters zijn en die hongeren en dorsten naar gerechtigheid. Hen dringt de liefde van Hem die uit deze stenen nog wel Abraham kinderen kan verwekken.

Juist in de confrontatie door God met het menselijke en kerkelijke fiasco wordt aan Gods knechten de vervulling met liefde en hoop geschonken. De band die Gods knechten verbindt is niet die van eigen vroomheid en prestatie, maar Gods genade over Israël, de kerk, de volkerenwereld en de schepping. Het is de vreugde vanwege het sterven en opstaan van Gods Knecht Jezus waarop de gemeente vertrouvk^ tegen het lijden van de tegenwoordige tijd in.

Van zulke knechten Gods zingt gezang 343: 'Bevrijd van zonde en vervuld van hoop, mag hij zijn krachten aan het Godsrijk geven.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen