Liefde en medelijden

Het gaat in dit artikel heel duidelijk over de kerk, de kerk vandaag. Hoe ziet die kerk eruit en wat verwachten wij omtrent haar voor de toekomst? Dat zijn dingen, die je als christgelovige permanent bezighouden. Want je kunt niet buiten de kerk. Het is de kerk van Christus! Hij gaf zijn leven voor haar. Wij mogen dus de kerk nooit van Christus losmaken. 'Christus zonder zijn kerk - dat betekent: de wereld voor satan. De kerk zonder Christus - dat betekent: een kapel van de duivel!' (C. Veenhof).

Als het goed is hebben wij allen, maar niet in de laatste plaats de voorgangers in de gemeente, veel liefde tot de kerk van Christus. Zij zijn herders der kudde. Zij willen zich alshet moet verwonden om dat ene verloren schaap op te zoeken en terug te brengen bij de kudde. Hun liefdebetoon is een spoorslag voor de gemeenteleden. Zij willen de kerk bouwen en hebben behagen in de stenen van Sion. Zij bidden met de hele gemeente: Bewaar en vermeerder uw kerk' (Zondag 48 Heid. Cat.). Dat hoort bij elkaar. Het is als bij de neusgaten van de mens. Je kunt pas goed ademhalen als ze beide normaal funktioneren. De liefde voor de kerk moet gevoed worden door de prediking van het evangelie. De predikant leeft overigens ook van zijn eigen preken. Hij staat als zondaar voor God en heeft nochtans als Gods knecht een boodschap te brengen aan Gods Bondsvolk. Dat kan hij alleen maar door de kracht van de Heilige Geest. Wie liefde heeft tot de kerk, te beginnen bij de eigen plaatselijke gemeente en vervolgens tot de kerk in breder verband - ze is immers een heilige vergadering van alle ware christgelovigen (art. 27 Ned. Gel. Bel.) - zal de klacht kennen over de gebrokenheid der kerk. Hoeveel kerken bestaan er in ons goede vaderland niet al jaren naast elkaar? ! Scheuringen zijn er regelmatig. Verenigingen komen weinig voor! Velen zeggen: lijf zitten waar je zit en verroer je zo nu en dan eens! Er zijn er ook, die voortdurend worstelen om de eenheid van de kerk. Zij kunnen het niet verdragen, dat er zo weinig van de grond komt als het gaat om het beleven van de geestelijke en kerkelijke eenheid van allen, die God willen dienen en zijn Woord waarachtig liefhebben. Zij hebben vanuit hun liefde voor de gemeente medelijden met het gruis van Sion. Nu kan dat allemaal goedkoop gaan klinken als je geen handen uit de mouwen steekt om hoe bescheiden ook van opzet iets te veranderen in de ontstane situatie. Wij dienen te beginnen bij onze kerkelijke buren, die met ons hetzelfde kostbare geloof hebben verkregen om te zien hoe wij kerkelijke kontakten kunnen leggen. Mogen wij dan grote dingen verwachten? Nee, als het de mensen betreft. Ja, als het God betreft. Ons kennen is naar een uitdrukking van Luther naar aanleiding van 1 Cor. 13 : 9a maar stukwerk. Maar daarbij blijft het niet. God zet zijn kerk op weg naar de volmaaktheid. Hij wil, dat wij via wedergeboorte mensen worden uit één stuk, die hunkeren naar het moment, dat zij eendrachtig uit één

mond de God en Vader van onze Heere Jezus Christus mogen verheerlijken (zie Romeinen 15:6). Hierbij zullen wij de eenheid in de leer niet mogen veronachtzamen. 'De gemeenschap der kerk', zo roept Calvijn uit, 'wordt door twee banden saamgehouden, namelijk door de eenstemmigheid in de gezonde leer en door de broederlijke liefde'. Maar hij voegt er onmiddellijk aan toe, dat men 'ook dit moet opmerken, dat deze gemeenschap der liefde zo hangt aan de eenheid van het geloof, dat de laatste liet begin, het einde, kortom de enige regel der eerste moet zijn' (Institutie IV, 2, 5). Waar de kerk introvert is, waar men binnen de muren van de kerk het steeds druk heeft over MIJN kerk en ONZE gemeente, komt er weinig of niets van echte eenheid terecht. Maar waar men supravert leeft, waar men het van boven verwacht naar de stijl van het votum aan het begin van elke eredienst: Onze hulp is in de Naam des HEEREN, die hemel en aarde gemaakt heeft' (Psalm 124:8), daar heeft men duidelijk perspektief voor de toekomst. Daar vind ik troost op de puinhopen van Sion. Want ik weet in het geloof naar de Schriften, dat God op zijn tijd zal opstaan en Zich over Sion zal ontfermen. Dat staat toch in Psalm 102? ! Dat is toch het klinkklare Woord van de levende God? ! En wij bidden dan in het voetspoor gaande van wijlen Cornelis Rijsdorp: Mensenzoon, tussen de kandelaren.

Wortel Davids, Morgenster, blijf uw kerk vergaderen, bewaren, roep haar van nabij en ver.

Laat de luchters branden van uw klaarheid, maak uw kerk tot pijler van uw 'waarheid, schuilplaats in de wildernis, huis waarin uw vrede is.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen