De God van het Verbond

Deze woorden lees ik als een belofte van de God van het Verbond. In Zijn trouw geeft Hij knechten die Hem dienen, verlicht door Zijn Geest. Immers, niemand neemt zichzelf die eer aan een knecht van de Heere te zijn. Zo lees ik in het welgevallen en de deernis, oftewel het medelijden van deze knechten het welgevallen en het medelijden van de Getrouwe God van het Verbond. Ik lees er zelfs in de belofte van de Knecht des Heeren, de Heere Jezus Christus. Deze Middelaar van het Verbond heeft een welgevallen in de stenen en deernis met haar gruis.

De vraag is nu wel wat deze psalmdichter op het oog heeft met die stenen en met het gruis. Uit de context blijkt dit het overblijfsel van Sion te zijn, de tempel die in de tijd van de ballingschap verwoest was. De dichter zal ook achter deze verwoeste tempel gezien hebben het geestelijke huis Gods. Ik denk dan aan hen, die met hart en ziel verbonden waren aan de dienst des Heeren, maar nu verstrooid waren in Babel. Tot hen komt deze belofte. Zo lees ik deze belofte ook voor het geestelijke huis, de Kerk des Heeren door alle eeuwen fteen. Het huis Gods, waarvan de gelovigen levende stenen zijn en waarvan Christus is de uiterste Hoeksteen. Die verspreide stenen en het gruis doen mij denken aan de verbrokkeling en gebrokenheid van de Kerk, zoals deze zich aan ons voordoet, ook in deze tijd.

Zoals in de tijd van de dichter Gods knechten die tempel, hoe verwoest ook, bleven liefhebben, zo zullen ook nu Gods knechten de Kerk, her en der verspreid, beminnen en medelijden met haar hebben. Ik voel mij bijzonder aangesproken door wat Calvijn hierbij aantekent in zijn commentaar: 'Hoe droevig de toestand van de kerk ook is, hoe meer wij haar in liefde moeten blijven aanhangen. Ja, veeleer moet onze ontferming over haar er ons toe brengen om te zuchten tot God over haar.' Hoe kun je de Heere beminnen en liefhebben, zonder verdriet te hébben over de verbreking en gebrokenheid van dat Huis, dat God eens in deze wereld heeft gesticht tot sieraad van Hem en Zijn dienst? De vraag nu waar deze knechten Gods en waar die stenen en dat gruis te vinden zijn, mag ons zeker wel bezighouden. Velen zullen denken aan eigen kerkgenootschap en instituut vanuit de liefde en aanhankelijkheid, die zij voor dat 'eigen' huis hebben. Toch kan niemand deze tekstwoorden voor zichzelf annexeren en toeëigenen.

We mogen wel bidden of de Heere deze woorden ons op het hart wil binden en door Zijn Geest ze ons eigen wil maken. Dan zullen dat welgevallen en die deernis ook over 'eigen huis' ons ook eigen wórden zonder anderen het recht te ontnemen, dit ook te doen. Zo is het mijn hartelijke bede tot de Getrouwe God van het Verbond, dit ook te doen binnen onze Vaderlandse kerk. Dan is er hoop en verwachting. Achter deze belofte immers mag ik gelovig zien de Knecht des Heeren en Zijn welgevallen in de stenen en deernis met haar gruis. Dat is dan ondanks onszelf, maar dank zij Hem, Die neerziet op ellendigen en nooddruftigen. Dat is dan tot dank van Hem Die Zijn kerk bemint en in stand houdt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen