lm memoriam ds. Gerardus Cornelis Post

Toen in de eerste morgenuren van donderdag 26 maart het bericht kwam dat ds. Post plotseling was overleden, was het als in een droom. Het kon niet waar zijn; voor zijn vrouw en kinderen en kleinkinderen niet, voor de gemeente niet en voor zijn vele vrienden niet. En — bijna — voor zichzelf ook niet!
Wat was hij niet vol geestdrift en energie in en voor zijn gemeente werkzaam; en daarmee voor de kerk naar Christus' Naam genoemd. Hij was nog zo vol idealen en plannen; zijn werklust en zijn werkkracht leken onuitputtelijk. Je verwachtte nog zoveel van hem en samen met hem. Hij droeg de gemeente op zijn hart, omdat het de gemeente van Christus Jezus was.
Velen in en buiten Ermelo zullen zich zijn dikwijls indringende en gunnende prediking herinneren; terugdenken aan zijn persoonlijke aandacht en zijn pastoraal bewogen-zijn in dagen van vreugde en verdriet. Hij was niet de dominee die ver van de mensen weg stond, hoewel hij — om als dienaar van het Woord te kunnen functioneren — een zekere distantie in acht nam. Zijn zicht op de Kerk reikte verder dan de gemeenten die hij heeft gediend: Brandwijk, Giessendam-Neder-Hardinxveld, Leiden, Baarn en sinds 17 september 1978 Ermelo. Hij hield het geheel van de Kerk in het oog, maar dan wel binnen de kaders van de belijdenis. Van de kracht van het Woord verwachtte hij het.
De jongeren van de gemeente kregen veel aandacht, omdat hij in hen de toekomst van de kerk zag. Hij was op hen zuinig, hoewel hij hen op de catechese of in het kringwerk niet spaarde door hen naar de mond te spreken. Ook onder hen kwam hij voor de Naam van Hem, door Wien hij zich wist geroepen, op. Een citaat uit een laatst verschenen meditatie in een blad voor jongeren: 'Het laatste woord', is de titel. Het gaat over het woordje 'amen'. Je moet het maar nooit zomaar, gedachteloos, zeggen. Het past niet achter een gebed, dat je niet meent. Alleen als je ook echt gelovig gebeden hebt, kun je amen zeggen.'
'Het laatste woord...' Inderdaad, te vroeg, veel te vroeg hebben we een In Memoriam moeten schrijven voor een broeder en vriend, ons zo plotseling ontvallen. Een bedienaar van het goddelijk Woord, die nog zoveel zou hebben willen en kunnen zeggen. Maar ook een man en vader en opa, die soms zichzelf beschuldigen moest, dat hij te weinig tijd voor zijn gezin uittrok. Onze gedachten zijn bij hen. Wat blijft is de belofte van Christus, dat Hij dragen wil en mee wil dragen. Op die belofte pleiten wij voor hen. In de zekerheid dat al wat Hij ooit beloofd heeft, zal bestaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen