Drie of vier

Een goed voorbeeld van de vervulling van de belofte van Matth. 18 : 20 ('Waar twee of drie in Mijn Naam bijeen zijn daar ben Ik in het midden van u') is de geschiedenis van Daniël 3. Het is één van de geschiedenissen van het O.T. die mij het meest boeit. Dankzij ons wonen en werken in Peru, kan ik me zo'n dicatator als Nebukadnezar ook beter voorstellen. Iemand die uit is op drie p's: poder (= macht), prestigio (= prestige) en plata (= geld) of als u wilt: power, prestige en poen. De hele wereld (= todo el mundo = iedereen) moet naar zijn pijpen dansen. Alle hoogwaardigheidsbekleders worden opgetrommeld. Daar komen ze met hun mooie tenues en uniformen met de vele sterren en strepen. De rijksdagen van Hitler in Neurenberg zijn er nog sober bij vergeleken. De hele vlakte staat volgedromd of beter: de heerser kan zich verlustigen in het zien van een zee van ruggen, allen gebogen voor hèm. De koning is zich zo belangrijk gaan voelen dat hij naast de aanbidding van de goden ook en vooral de aanbidding van de verpersoonlijking van zijn macht: het gouden beeld, gebiedt. Hoeveel dollar zou die opeenhoping van power, prestige en poen gekost hebben? Het leven van de despoot en van zijn rijk staat of valt ermee. Alles of niets. Alle onderdanen en alle instrumenten samen moet de man maken. Een gigant van een kerktoren hoog. Hij rekent op iedereen en op alles. Alleen: hij rekent niet met God en Zijn geboden.
Is dat trouwens geen kleine en fijne tekening van wat er nu weer gebeurt? Een mondiale macht die alles en iedereen op de knieën wil krijgen, vaart als een beheksend spook door de wereld en eist als de machtigste god aanbidding op: de geldgod of de god van economie en van het kapitaal. Wie deze god niet slikt, stikt. En na de val van Rusland (de leugenstaat, omdat ze haar theorieën steeds meer geweld aandeed van binnenuit) is de geldgod, die de godsdienst van het materialisme leidt, nog machtiger geworden. Ieder erkent nu dat er maar één economisch systeem werk tegenwoordig. Jammergenoeg – zo wordt menigmaal ogenschijnlijk medelijdend opgemerkt – gaat het wel ten koste van velen, maar daar is niets aan te doen, zo zegt men.
Het meeste heil is nog te verwachten, als de arme landen dansen naar de pijpen van het IMF. De vrije markt moet aanbeden worden. Maar de enige landen, die hun eigen industrie nog enigszins kunnen beschermen zijn de kapitaalkrachtige landen! Vindt u het vreemd dat de christenen in Latijns-Amerika aan Openbaring 13 : 17 moeten denken: 'Niemand kan kopen of verkopen, dan die het merkteken heeft van het beest... '.
Ja, u hebt het goed begrepen: dit alles laat mijn christelijke geloofsovertuiging niet koud. Als het ú wèl koud laat, dan bent u al ongemerkt bezig God èn de geldgod tegelijk te dienen. Ten diepste kunt u die drie uitslovers dan niet begrijpen. Waar maken Sadrag, Mesagh en Abednego zich druk om. Nebukadnezar heeft bewust en onbewust echter wel degelijk door, dat die drie hem de poten onder zijn machtsstoel wegzagen. Hij wordt furieus, witheet van woede, net als die oven, die daar op de heuvel – nog zeven keer harder opgestookt – staat te branden. Wie niet horig wil zijn zal het voelen!
Wee degene die in Peru en in Nederland tegen de stroom in wil roeien. Van alle kanten – nette kerkmensen incluis – wordt er dan druk uitgeoefend om toch vooral maar door de knieën te gaan. Je kunt het immers op je eentje toch niet tegenhouden. 'Iedereen doet het toch.'
De drie joden buigen hun ruggen echter niet. Of het nu burgerlijke ongehoorzaamheid genoemd wordt en of het wellicht hun baan en hun kop kan kosten: ze vertikken het en er is geen discussie over mogelijk. Hun 'vrienden' zien hun kans schoon om zich van die rechtvaardige lui te ontdoen, jaloers als ze zijn op hun hoge rangen.
En wie legt er niet het loodje tegen die drie p's? Het is toch een verschrikkelijk ongelijke strijd!
Ja maar die drie rekenen met God en dan reken je anders. 'Onze God kan ons bevrijden uit die oven waar alles en iedereen omgesmolten wordt tot kapitaal'. Dat is andere taal. Grootspraak? Nee, geloofstaal. 'En ook al zou God niet onmiddellijk ingrijpen: toch gaan we niet door de knieën.' Ik moet bij dit 'en zo niet' in deze lijdenstijd denken aan die ENE Jezus Christus. Hij had zijn engelen kunnen gebiên, maar Hij streed de strijd alleen. Zijn Vader scheen er niet te zijn, maar toch zó was het Zijn plan om het afgodsbeeld van de drie p's omver te halen. Christus stemde, ondanks zijn eigen pijn, in met het plan van Zijn Vader. 'Waar twee te zamen stemmen' eerst in de hemel en dan op de aarde. 'Uw wil geschiedde.' Zo wordt pas de definitieve overwinning behaald over de god van de drie p's.
De drie mochten het direct al ervaren (hoewel pas toen ze al in het vuur werden gegooid), dat God tussenbeide komt: 'Ziet, er is er één meer!' Zijn het er nu drie of vier? Het zijn er geen drie, maar vier!
Voor het oog van het wereldrijk wordt het al even zichtbaar, dat Diegene met Wie men niet rekende, die 3 mannen onder de duizenden op het oog en in het hart had. Ze blijven ongedeerd. Ze ruiken zelfs niet naar vier. Onbesmet van de wereld bewaard!
Welzalig alle waarachtige volgelingen van Hem en hen, die zich in deze goddeloze tijden zich niet laten inpalmen door de grijpgrage grootste afgod aller tijden, maar die in het beslissende uur van de verzoeking leren bidden: 'Vader in uw handen beveel ik mijn geest'.
Op uw eentje tegen de stroom inroeien, dat redt u niet. Stem samen met een of twee meer. Dan zal het nu al of straks zeker blijken: Er is er EEN meer hier. Het zijn er geen drie, maar vier!
'Want Hij is meerder. Die in u is, dan die in de wereld is' (1 Joh. 4 : 4).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen