Pasen: Openbaring van Gods Naam

Waarom?
Een oude vraag. Een aangelegen vraag. Cur Deus homo? Waarom werd God mens? Waarom moest de Christus lijden, sterven en weer uit de dood opstaan? Vragen te over. Schriftuurlijke vragen. Reformatorische vragen. Hartevragen.
Overigens gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat menig geseculariseerd kultuurmens deze vragen reeds lang overgroeid is. Immers wat zullen wij als volgroeide en volwassen mensen ons nog langer vermoeien met deze ongrijpbare en onbewijsbare kwesties? Voor zover de Man van Nazareth ons nog iets te zeggen heeft, is Hij toch niet meer dan de Voorbeeldige? Een mens zoals alle mensen? Weliswaar bijzonder en rijk begaafd, maar hebben niet alle tijden en culturen ons zulke voorbeeldige mensen geleverd?

Wellicht gaat ons bovenstaande typering te ver. Worden wij er door ontrust. Laat ons dan wat dichter bij huis en haard blijven. Bij het erf van de kerk. Bij de leden der gemeente. We stellen elkaar de vraag: waarom moest het Pasen worden? Waarom moest Christus door de crisis van het lijden en de dood glorieus verrijzen? De antwoorden zijn veelkleurig en velerlei. 't Zijn niet de minsten en de slechtsten die ten antwoord geven dat Hij moest opstaan opdat mensen, liggend onder het oordeel, vergeving der zonden zouden ontvangen. Opdat geboeiden en gebondenen vrede en vreugde zouden kennen en beleven, 't Zijn niet de oppervlakkigsten die, vanwege hun hemelhoge schuld, hun antwoord centreren op de verzoening der voldoening. Immers, we zouden de beklagenswaardigste aller mensen zijn, indien Christus in het graf gebleven was. Reeds Paulus sprak het, en we zeggen het hem na: 'En indien Christus niet is opgewekt, zo is uw geloof tevergeefs, zo zijt gij nog in uw zonden' (1 Kor. 15 : 17).

Waar te beginnen?
Me dunkt dat niemand de juistheid van voornoemde antwoorden in twijfel zal en wil trekken. En toch... is er toch niet méér te antwoorden? Is er niet meer daar benevens te zeggen? Ik zal proberen te verklaren wat ik met dit 'en toch...' bedoel.
Al lezend in de nagelaten preken van dr. Martin Lloyd Jones stuitte ik op de volgende klacht: 'Al te vaak beginnen wij protestanten bij onszelf. Hoe weinig benadrukken wij de eer en majesteit Gods als bron en oorsprong van alles. Wij zijn al te subjectief. Te zeer mens-gericht'.
Ik stel me voor dat we met deze aanklacht in het achterhoofd samen wat nader peinzen en mediteren over wat dit ons te zeggen heeft met het oog op het 'waarom' van Christus' lijden, sterven en opstandig. Terwijl we eigen woorden en zinnen formuleren, laten we ons door dit veelkleurige landschap gidsen door Lloyd Jones. Wanneer deze Londense prediker vanuit het Hogepriesterlijk gebed de vraag bespreekt waartoe de Heere Christus naar deze wereld moest en wilde komen, houden wij even met hem stil bij de woorden 'Ik heb Uw Naam geopenbaard aan de mensen die Gij Mij uit de wereld gegeven hebt' (Joh. 17 : 6).

Naam en wezen
Gods Naam is de uitdrukking van Zijn wezen. Door onze afval van de levende God weten wij niet (meer) wie de Eeuwige is. Geen sterveling. Hij is ons waarachtig tot een Onbekende geworden. Ons algemeen menselijk religieus besef bestaat slechts uit wat voelen hier en tasten daar. Het is niet minder dan soeverein welbehagen Gods, dat Hij Zich nochtans van stonde aan bekend maakt. Het Oude Testament mogen we lezen als de Naamsonthulling en de wezensopenbaring Gods. Vooreerst is deze onthulling expliciet en bijzonder: Israël, Gods verbondsvolk, mag horen Wie Hij is. Deze Godsonthulling en Naamsopenbaring schrijdt door de eeuwen allengs voort. Israël mag horen en ophoren hoe de Eeuwige Zich (weer) doet kennen. Er klinken namen die meer zijn dan klanken. Hij is de Heilige, de Rechtvaardige, de Getrouwe, de Barmhartige. Ten diepste vloeien ze alle voort uit die onuitsprekelijke Naam 'Ik ben. Die Ik ben', 'Ik zal zijn. Die Ik beloofd heb te zijn'. En dan uiteindelijk en ten diepste zal Hij Zich geheel en al bekendmaken in de Zoon. 'God, voortijds, veelmaal en op velerlei wijze, tot de vaderen gesproken hebbende door de profeten, heeft in deze laatste dagen tot ons gesproken door de Zoon' (Hebr. 1 : 1). Deze Zoon is niet minder dan 'het Afschijnsel van Gods heerlijkheid en het uitgedrukte Beeld van Zijn zelfstandigheid'. Duizelingwekkende gedachten, die vervat zijn in de woorden van de Zoon Zelf: 'Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien'.
Al lezend en overwegend krijgt ons antwoord wat meer licht en glans. Waarom moest de Christus lijden, sterven en weer opstaan? En Christus antwoordt: 'Ik heb Uw Naam geopenbaard aan de mensen die Gij Mij uit de wereld gegeven hebt'. Vanuit dit glanzend antwoord ontdekken we tenslotte enige onmiskenbare wezenstrekken van de Vader uitgedrukt en 'belichaamd' in de Zoon.

Liefde
Waarom werd God mens? Waartoe kwam Christus naar deze gevloekte wereld, waar haat en nijd welig tieren als buitenparadijselijke dorens en distels? Om uitdrukking te geven aan en openbaring te zijn van Gods liefde! 'Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad, en Zijn Zoon gezonden heeft tot een verzoening van onze zonden.' Hij, de Zoon, is waarachtig wat God is, nl. Liefde. Christus' komst is openbaring van de harteklop van Gods eeuwige liefde. In en door Hem horen doodschuldigen Gods Vaderhart kloppen. Zijn lijden, sterven en opstanding leggen hiervan op onvergelijkelijke wijze getuigenis af. Zijn gang en wandel over deze aarde zijn manifestatie van Gods Naam en wezen: Liefde. Lees en herlees de evangeliën waarin de Naam Gods gespeld en uitgezegd wordt in Christus: 'God is liefde'. Waar glanst en gloort deze Naam rijker en heerlijker dan bij kruis en graf?!

Heilig
Hoewel wij de Christus der Schriften niet diep genoeg 'in het vlees kunnen trekken', bleef Hij nochtans als de Zoon van God wat Hij van eeuwigheid was, nl. Heilig. Hoezeer verlokt, verleid en verzocht door de zonde, toonde en openbaarde Hij als 'Gods heilig Kind Jezus', het wezen van de Vader; louter heiligheid, gave onberispelijkheid. De Hebreeënschrijver houdt het ons stellig voor: 'In alle dingen is Hij verzocht geweest gelijk als wij, doch zonder zonde' (Hebr. 4 : 15). Hoezeer Hij getrokken werd en gewaad heeft door de modder en het zondeslijk van deze wereld. Hij bleef. Die Hij was: de Heilige, de Zondeloze. Met het oog op de verrezen Jezus klinkt dieper, hoger en luider dan ooit in de heilsgeschiedenis: Heilig, heilig, heilig is de Heere!'

Toorn
Menigmaal wordt Christus in schril contrast gesteld tegenover, wat men noemt 'de wrekende en toornende God van het Oude Testament'. Men zegt een wezenlijk (sic!) verschil te ontdekken. Eerlijke en onbevangen lezing van de evangeliën leert ons de Zoon kennen als Degene Die verteerd wordt en Zich uiteindelijk laat verteren door de 'ijver des Heeren'. Heilig toornt Hij over alle zonde en onrecht. Het aanhoudend 'wee u' uit Matth. 23 is een diepe en hartgrondige openbaring en manifestatie van Gods heilig ongenoegen over alle zonde en geveinsheid. Wie haat zozeer en zo diep het kwaad, de kromheid en de menselijke perversiteit dan God de Heilige en mitsdien Zijn heilig Kind Jezus?!
Is Zijn gang naar het kruis en Zijn graflegging niet de verfijndste en meest ontstellende openbaring van Gods toorn over de zonde?!

Barmhartig
Wie heeft ooit rijker en intenser Gods diepe wezenstrek, nl. Zijn barmhartigheid onthuld en getoond dan Jezus Christus? Zijn leven en sterven vormen de echo van 'de rommeling van Gods ingewanden'. Van wie lezen we meer dan Hij 'met innerlijke ontferming bewogen' was? Deze Zoon, Die smalend een 'Vriend van hoeren en tollenaren' wordt genoemd, brengt op ongeëvenaarde wijze Gods Naam aan het licht: Hij is en heet Barmhartig. Zou ooit een grafschrift Jezus' tombe moeten sieren dan zou het voorzeker luiden: 'Barmhartig en genadig is de HEERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid. Hij zal niet altoos twisten, noch eeuwiglijk de toorn behouden. Hij doet ons niet naar onze zonden, en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden. Want zo hoog de hemel is boven de aarde, is Zijn goedertierenheid geweldig over degenen die Hem vrezen. Zo het oosten is van het westen, zo ver doet Hij onze overtredingen van ons'.

Wie de verrezen Christus heeft gezien, die heeft God gezien...

Voetnoot foto:
Hof van Gethsémané.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen