Toegeven of afwegen?

Heel beknopt wil ik reageren op het artikel van collega Van Vuuren. Voor ik op zijn kritiek in ga, wil ik in het kort aangeven waarom ik het artikel 'Samenwonen en openbare belijdenis' heb geschreven. In de eerste plaats gaat het om de vraag of iemand wegens samenwonen geweigerd mag worden belijdenis des geloofs af te leggen en dus de toegang tot het H. Avondmaal mag worden geweigerd. Dat is nogal wat. Ik heb dat een heel moeilijke kwestie gevonden. En ik denk dat ik daarin niet de enige ben. Het toepassen van zo'n zware vorm van tuchtuitoefening kan toch geen automatisme, geen vanzelfsprekendheid zijn. En als het een vanzelfsprekendheid is, dan is er misschien toch iets mis met ons kerkelijk leven. Het minste is toch wel dat er eerst eens goed over nagedacht wordt. De tweede reden is, dat ook als voor predikanten en kerkeraden hier geen probleem ligt. omdat — kort en goed — samenwonen onder geen enkele voorwaarde geaccepteerd kan worden, er voor heel veel jongeren wel een probleem ligt. En het gaat er toch juist om hen te overtuigen? Ervan te overtuigen dat het huwelijk de bijbelse weg is. We mogen toch wel proberen ons in hun situatie te verplaatsen, daar worden we toch niet minder van? Het lijkt me ook niet onbijbels. Ik noem nu de jongeren, maar evengoed kan ik naar de vele ouders verwijzen, die m.b.t. deze dingen met de handen in het haar zitten.

De weg van tuchtuitoefening begint bij onszelf. Die begint niet bij de kerkeraad. Het Avondmaalsformulier dringt aan op zelfbeproeving. De christen is geroepen zichzelf— dus ook zijn wijze van leven — voor Gods aangezicht te toetsen. Hij moet zichzelf a.h.w. onder opzicht stellen! (kostbare gedachte!). Daar komt geen kerkeraad, geen enkel ander mens aan te pas. Dat is iets tussen 'God en de ziel'. De tweede stap is de vermaning. Het is het pastorale gesprek, de broederlijke samenspraak. Moet een kerkeraad hier halt houden? Velen vinden van wel. En collega Van Vuuren meent, dat ik ook hier halt houd. Ik heb het als mogelijkheid onder ogen gezien, maar in het vervolg van mijn artikel heb ik juist een pleidooi gevoerd voor de eigen verantwoordelijkheid van de kerkeraad, die het bijbelse recht heeft gemeenteleden te weren van het H. Avondmaal. En dan is het mijn bescheiden mening dat samenwonen en openbare belijdenis des geloofs niet samengaan — niet 'samen kunnen wonen' — in één huis, in één hart, waarin de Heere gediend wil zijn. Want waar een kerkeraad dit wel toelaat gaat ze ermee akkoord, dat het samenwonen gelijkwaardig is aan het huwelijk. En dat is in wezen de afschaffing van het huwelijk. Want het is niet mogelijk naast het huwelijk ook nog iets anders te hebben: het is één van beide.

Maar juist om die reden zou ik er ook voor willen pleiten om diegenen, die samenwonen, te bewegen tot het huwelijk. En dan niet om alles volgens de regels van kerkelijk fatsoen te laten verlopen, maar om hen samen voor Gods Aangezicht te brengen, opdat zij samen Gods hulp en zegen mogen afsmeken over hun leven. En als het pastoraat, dat in deze zin bedreven wordt, ertoe mag leiden dat samenwonenden inderdaad in het huwelijk willen treden is dat voor mijn gevoel nu juist de betering van het leven, waar collega Van Vuuren zo nadrukkelijk op aandringt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen