Torenspitsen-Gemeenteflitsen

WEKEROM
Wat gemeenteflitsen vanuit Wekerom schrijven zal misschien wel gaan, maar over een torenspits schrijven kan ik niet, want die hebben we namelijk in Wekerom niet. Niet, dat we geen toren hebben, zeker hebben we die, maar die heeft geen spits. U ziet het op bijgaande foto. Deze toren is voor de kerk geplaatst in 1960, nadat deze in 1954 was gebouwd. Het was een geschenk van de gehele Wekeromse bevolking. Het is voor mij persoonlijk een raadsel hoe men er ooit toe komen kon, om zo'n lelijke toren te laten bouwen. Zonder spits (stomp!) naar boven!
Maar goed, nu de gemeenteflitsen. Ook die zijn niet indrukwekkend zoals dat in vele andere gemeenten vaak wel het geval is. Althans wat betreft het terug kunnen grijpen tot in een ver verleden. De hervormde gemeente van Wekerom is namelijk pas sinds 1 januari 1970 een zelfstandige gemeente. Voordien maakte ze als wijkgemeente deel uit van de hervormde gemeente van Ede. We kunnen dus als zelfstandige gemeente, niet bogen op een indrukwekkende voorgeschiedenis; evenmin kunnen we ons beroemen op predikanten van naam die vaak predikantenborden sieren. (Met alle respect overigens voor mijn drie voorgangers). Al zou ik wel namen kunnen noemen van mannen als ds. D.A. Detman en ds. P. Zandt, die ooit in Ede stonden en bij wie toentertijd ook de Wekerommers 'ter kerke togen'. Elke zondag 8 à 9 km lopen.
Dat is echter, zoals u inmiddels al merkte niet zo gebleven. Nadat reeds in de dertiger jaren vanuit Ede in Wekerom catechisatie werd gegeven en na de oorlog ook kerkdiensten werden gehouden, werd in 1954 de hervormde kerk gebouwd. Dwars door allerlei ont- en verwikkelingen heen werd langzamerhand ook de hang naar en de roep om zelfstandigheid steeds groter. Op 1 januari 1970 was het zover. Een kerkeraad werd gekozen, een prachtige pastorie gebouwd en, na ettelijke beroepen te hebben uitgebracht, werd op 2e Kerstdag 1972 kandidaat A. Beens, gekomen van Genemuiden, als eerste hervormde predikant van Wekerom bevestigd. In de daarop volgende jaren is de kerk in- en uitwendig enkele keren uitgebreid en vergroot en werd een nieuw verenigingsgebouw gebouwd. Op dit moment is juist een drastische verbouwing en vergroting van het laatste gereedgekomen, zodat we nu in Wekerom over een prachtig en ruim verenigingsgebouw beschikken, met daarin een rouwcentrum met opbaarruimte. De kerk en het verenigingsgebouw 'Elim' vormen samen, in elkaars verlengde, een prachtig harmonieus geheel.
De kerk, die momenteel ruim 500 zitplaat­sen telt, zit 's morgens, op zo'n 20 plaatsen op de orgelgalerij na, praktisch vol. 's Avonds ontbreekt ongeveer een kwart. Voor een gemeente van nauwelijks 1200 doop- en belijdende leden een vrij behoorlijke bezetting, dachten wij zo. Al kàn het natuurlijk beter. Er zijn ± 130 catechisanten, verdeeld over 6 groepen. Dat ook het kerkelijk jeugdwerk behoorlijk floreert, bewijst bovengenoemde verbouwing al. Wel aardig om te weten is, dachten wij, dat we in Wekerom (alle protestvergaderingen rondom de ouderling-kerkvoogd ten spijt) altijd al een aangepaste kerkvoogdij hebben gehad. Het was namelijk één van de voorwaarden van synodewege voor de zelfstandigwording destijds. Onze kerkeraad bestaat derhalve dan ook uit 5 ouderlingen, 3 diakenen en 3 ouderling-kerkvoogden.
Om als predikant in Wekerom te werken, is een vreugdevolle zaak! Ook wel eens moeizaam, vanzelf! Want ook in déze gemeente wonen mensen met een vijandig hart, als het over genade gaat! Maar och, als de dominee z'n eigen vijandige hart heeft leren kennen en 't is door het dierbare bloed van Christus week gemaakt, dan komt hij in zijn gemeente niets vreemds tegen! En dan zal hij juist met des te meer aandrang de allesoverwinnende kracht van dat bloed aan zijn gemeente aanprijzen en zal hij in de stilte van zijn studeerkamer altijd weer smeken of de Heere zijn gebrekkige arbeid wil zegenen! Wat de Heere zeker ook doen zal, want Hij zal ook in deze zo'n dorsende os echt niet muilbanden!
Pastoraal bezig zijn in een gemeente als Wekerom, gelegen op de Veluwe, is toch weer iets anders dan bijv. in Ouddorp op Goeree-Overflakkee, (waar ik 8 1/2 jaar werkzaam was als pastoraal medewerker). De aard van de Veluwenaar is mijns inziens geslotener dan die van de Flakkeeënaar. Hij zal minder gauw het achterste van zijn tong laten zien, zeker wat betreft het bevindelijk geestelijk leven. Maar dan zeg ik weer: Och, als je deze mensen maar gewoon, hartelijk en spontaan tegemoet treedt, dan valt dat, na vier jaar, heel hard mee en dan doe je, vooral hier, wel eens bemoedigende ervaringen op. Dan blijkt in de erts van de geslotenheid toch soms zomaar het goud van de vreze des Heeren verborgen te zitten. Zo, dat je als dominee wel eens beschaamd wordt. Anderzijds heeft ook in Wekerom het spook van de wereldgelijkvormigheid, met een daarmee gepaard gaande grenzeloze oppervlakkigheid, hard toegeslagen, zodat er vaak een grote kloof gaapt tussen bijv. keurige zondagse kerkgang (in z'n algemeenheid genomen) en het doordeweekse leven! De Heere schenke ons, als dienaar van Hem, getrouwmakende genade, om met de apostel Johannes de gemeente maar te blijven voorhouden wat hij schrijft in z'n eerste brief hoofdstuk 2 : 15-17. Aan u de opdracht lezers, om het even op te zoeken en te lezen, (en ter harte te nemen!)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen