Met ontferming bewogen

'Met ontferming bewogen' is het thema geweest van de jaarlijkse toerustingsbijeenkomsten van de GZB en IZB voor de zendings- en evangelisatiecommissies. De nood overal ter wereld is ontstellend groot. Toen Christus de schare zag, was Hij met ontferming bewogen. Als we Hem onze Verlosser hebben leren zien, willen Hem hierin volgen. Met ontferming bewogen zijn wordt dan voor ons een meeleven en meelijden met de geestelijke en materiële noden van onze naaste. Persoonlijk en als kerk mogen we, behorend tot het rijkere deel van de wereld, zo bijdragen aan de noden van de mensen in bijv. Peru. Ons werk in het binnenland van Peru is hier een uitvloeisel van.
Toch is hiermee niet alles gezegd. Vanuit de Nederlandse context lijkt het eenvoudig. Wij geven en zij ontvangen, want wij hebben om van te geven en zij niet. De Bijbel leert het ons echter anders. Wij als rijken zijn geroepen om te dienen, maar de armen ook. Immers ook zij zijn geroepen om Christus te volgen. Het is verrassend om soms arme christenen met het weinige dat zij hebben te zien delen. En als ze géén geld hebben, geven ze hun tijd om de noden van hun naaste te verlichten. Vanzelfsprekend is dit echter niet. De arme kan dit alleen als hij leeft vanuit de genade van Christus,
We mogen hier in Peru werken binnen het kader van de I.E.P.P., een kerk die langzaam in haar diakonale bewustzijn groeit. Hoe gaat dit nu in een willekeurige gemeente van die kerk, zoals Jazán? Daar is vorig jaar een diakonie opgericht. Maandelijks wordt de kollekte van een zondag bestemd voor de zieken binnen de gemeente. Ook bestaat er behoefte aan goedkope medicijnen. M.B.V. GZB-fondsen is een kerkelijk apotheekje opgezet. Een vrijwilligster, lid van de gemeente verkoopt tweemaal daags een uur medicijnen aan zowel leden als niet-kerkelijken. Toch rezen er binnen de gemeente problemen rondom dit project. Broeders meenden, zich beroepend op hun lid-zijn, zekere voorrechten te mogen genieten, zoals het ook voor niet-urgente gevallen mogen kopen buiten de verkoopuren. En dit terwijl de verkoopster zonder vergoeding twee uur van haar druk bezette dag gaf om in de apotheek te staan. Haar betalen zou de prijs van de medicijnen flink opdrijven. Toen dit deze broeders ontzegd werd, ontstonden er roddels over de verkoopster, reden voor haar zich te willen terugtrekken. Het project zou hiermee op losse schroeven komen te staan.
Misschien hebt u ook wel aan dit project gegeven. Uit bewogenheid met de noden van de mensen in Peru. Daar heeft u goed aan gedaan. Het apotheekje beantwoordt aan de noden van arme mensen. Maar u ziet, hiermee is niet alles gezegd. Vanuit de ontvangende partij komt er veel meer bij kijken. Geven is, als we onze roeping serieus nemen, veel gemakkelijker dan ontvangen. De dienst der barmhartigheid vraagt hier volharding en geduld. Het vergt een stukje opoffering. In plaats van dat je vanuit je geloof in Christus probeert goed te doen, wordt je geloof op de proef gesteld. Het doet je meer op Christus zien, die tot het einde heeft volgehouden, geduldig was met de mensen die Hem niet begrepen, ook toen ze Hem kruisigden.
Diakonaat dus als toetssteen van het geloof. Dat is iets, dat tegen ons gevoel indruist, of we nu rijk zijn of arm. Diakonaat als vrucht van het geloof klinkt ons veel beter in de oren. Maar kunnen we vrucht dragen zonder gesnoeid te worden? Diakonaat en bekering zijn ten nauwste aan elkaar verbonden.
Het voorbeeld geeft ook aan, dat diakonaat alles te maken heeft met het als gemeente één zijn in Christus. De broeders, die meenden bepaalde voorrechten te hebben, brachten het functioneren van het apotheekje in gevaar. Zij zagen hierbij eerst hun eigen belang en vergaten het gemeenschappelijke. Misschien heeft u als gemeente met een rommelmarkt geld verzameld voor dit project. U heeft hierin een stukje gemeenschap en één zijn ervaren. Toch is hier geven ook gemakkelijker dan ontvangen. Het is moeilijker als gemeente één te zijn naarmate we zelf meer noden hebben.
Tenslotte als rijken binnen de gemeente kopen we als gezin gewoon onze medicijnen in de commerciële apotheek. Het is voor mij daarom gemakkelijk de vinger bij de zere plek te leggen. Als gezin hebben we immers deze noden niet. Juist daarom wil ik toch u en mij deze vraag stellen: 'Wat doen wij ermee?'
Met ontferming bewogen zijn met de ander houdt in, dat we ons in die ander proberen te verplaatsen. Het is daarom goed om mee te leven met en te bidden voor een kerk als de I.E.P.P. en de mensen, die direct bij zo'n project betrokken zijn. Laten we bidden of ons geven in Nederland evenals hun ontvangen in Peru zal bijdragen aan een verdieping van ons en hun geloof. Dan stellen we ons ook op een gelijk niveau met de mensen daar, omdat we elkaar in onze zwakheden herkennen. Dan zullen we ons geven ook toetsen en daarmee ook ons geloof.
We hebben gezien hoe de arme juist vanwege zijn noden d.m.v. het apotheekje bij zijn diakonale roeping werd bepaald. Als rijke kennen we dit voorrecht niet. Is het dan niet meer dan logisch, dat Christus het geloof van de rijke jongeling toetst aan zijn diakonale offervaardigheid?

Ja/zan april 1992

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen