Globaal bekeken

Na meer dan 60 jaar predikant te zijn geweest, heeft ds. R.R. Sinclair, predikant te Wick (Schotland), op 91-jarige leeftijd (!) besloten met emeritaat te gaan. In een blad wordt ds. Sinclair genoemd 'een geschenk aan de Kerk van Christus', wiens dienst tot gevolg had 'onze opbouw in ons geloof in Jezus'.

Ds. Sinclair was in het verleden goed bevriend met wijlen ds. W.L. Tukker. In de rouwdienst voorafgaande aan de begrafenis heeft hij nog het woord gevoerd. In het blad zegt iemand van hem dat hij hem een uur en drie kwartier hoorde preken 'op een wijze die overvloedig vol was van het licht en de warmte van het Evangelie van Christus'.
Een ander spreekt over 'een diep gevoel van Gods aanwezigheid en kracht'. 'Het daglicht begon te wijken en de figuur van de predikant, lopend van de ene kant naar de andere in de kansel, werd vaag. Maar ik was blij dat niemand zich verroerde om het licht aan te draaien...' Sinclair zelf zei toen: 'Als u door een diepe beproeving bent gegaan en God heeft u daarvoor speciale genade gegeven, denk dan niet dat deze buitengewone hulp voortgaat wanneer uw tijd van bijzondere nood voorbij is. Maar u zult als Petrus kunnen zeggen: Nu weet ik zeker dat God mij heeft bevrijd!
En verder: het is christenplicht om te zingen, ook al is er meer gevoel van te moeten huilen. 'Maar u moet zingen tot God want Hij heeft grote dingen gedaan'. Wat zijn bediening betreft zegt hij: 'Nacht en dag had Ik een gedeelte van het Woord van God dat me toeriep het Evangelie te prediken'.

Al lange tijd waren we op zoek naar de complete tekst van het gedicht van prof. dr. J.J. van Oosterzee (1817-1882) Een doodbrief in de herfst!. Dezer dagen troffen we dit gedicht op een dankbetuigingskaart:

'De dood heeft mij een brief geschreven.
Ik las hem op het dorrend blad,
Dat, door den stormwind voortgedreven,
Op 't vensterglas heeft post gevat.
Dús las ik: "Wand'laar, rep uw schreden!
Uw avond komt, uw nacht daalt neer.
Doe wat gij nog kunt doen op heden,
Want morgen daagt u dra niet meer.
Torsch willig, wat gij nog moet dragen!
Haast valt het kruis uw schouders af.
En wacht van 't eeuwig welbehagen
Uw kroon aan d'andre zij van 't graf!"

En 'k schreef terug: "Dank, schrikbare Koning,
Dat gij uw moeden onderdaan
Bij 't naad'ren aan zijn laatste woning
Een kalmen blik vooruit doet slaan.
Ik hoor het ruischen van uw voeten,
Maar 'k sidder voor uw aanblik niet.
'k Mag als bevrijder u begroeten,
Die mij voor onrust ruste biedt.
Breek vrij dit hart, verdoof mijn zinnen,
Ja, blusch mijn laatsten levensstraal!
Verwonnen zal ik overwinnen,
En – dood, waar blijft úw zegepraal?'

In De Dordtenaar (één van de AD bladen) stond het volgende Ingezonden over het ongeluk van de Belgische bus.

'Het ongeluk met de touringcar, deze week, nabij Ulvenhout is in de kranten omschreven als "het zwaarste busongeluk dat zich ooit in Nederland heeft voorgedaan".
Op 20 november 1941 echter reed tussen Ouderkerk a/d IJssel en Gouderak een autobus met schoolkinderen in de IJssel. Die ramp kostte toen vijftien mensen het leven. Drie slachtoffers kwamen uit één gezin. Willem, Jacob en Hendrik Woelderink. Ik kende hen goed.
Het is al wel ruim 50 jaar geleden dat het gebeurde, maar vergeten ben ik het nog allerminst.'
Mevr. M. Voorsluijs-Terlouw, Alblasserdam

P.S. Dr. J.G. Woelderink ging 's zondags na het ongeluk voor in zijn gemeente en gaf de toen gehouden preek uit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen