Pastoraal spreekuur

Om u een indruk te geven van wat er zoal in Peruaanse broeders en zusters omgaat, lijkt het me goed, eens kort verslag uit te brengen van de gesprekken, die ik had tijdens mijn laatste pastorale spreekuur. Omdat het de laatste keer was, had ik er de hele dag voor uitgetrokken. Want normaal was, dat ik elke dinsdagmiddag van 4 tot 7 uur in mijn spreekkamertje te vinden was. Daarna is er dan altijd de gebedsdienst, die ook een sterk pastorale kant heeft. Daar worden de noden en vreugden met elkaar gedeeld. Je kon dus zeggen, datje elke dinsdagavond als pastor weer op de hoogte was met het wel en wee van bijna alle gemeenteleden. Inclusief was het mogelijk samen onze levens aan God toe te vertrouwen tijdens de gebeden.
Gelukkig is de drempel om ep het spreekuur te komen hier in Lima geenszins hoog. Regelmatig moet men op z'n beurt wachten. Zeker was dat zo deze laatste keer. In totaal heb ik met veertien mensen gesproken. Ik laat ze even de revue passeren:
– 'Hermana' Norma is de eerste. Ze is coördinatrice van de zondagsschoolafdeling en ze heeft nogal eens wat te klagen en te vragen. Ze heeft in haar hele leven weinig waardering en liefde ontvangen (zoals zo velen hier), zodat ze regelmatig een bemoediging nodig heeft. 'Tijdens de vakantiebijbelschoolweek waren er 140 kinderen, pastor, en nu drie weken erna komen er maar weinig kinderen van naar de zondagsschool. Daar ben ik bezorgd over. Hoe komt dat nu?' vraagt Norma me. 'Ik heb uitnodigingsfoldertjes nodig om de kinderen weer op te wekken om te komen.'
'Omdat de meeste kinderen geen ouders hebben, die hen stimuleren om te gaan, vergeten veel kinderen te komen', leg ik uit.
'Nog wat anders, pastor, het dak van mijn huis is nu gereed gekomen, ik zou graag een huisdienst willen organiseren om God te danken. Wanneer zou dat kunnen?' Wij zetten een woensdagavond vast in het programma van de volgende maand.
Te uwer informatie: in de r.k. kerk is het een gebruik, dat een priester gewapend met een wijkwast een huis in komt zegenen. De evangelische kerken moesten daar een alternatief voor zoeken.
– Mevrouw Prado wordt door de secretaresse van de school doorgestuurd naar de pastor, omdat ze grote financiële en geestelijke problemen heeft. Ze ziet het absoluut niet meer zitten. Kan de kinderen niet meer naar onze school sturen, ook al krijgt ze een volledige beurs. Haar man is reparateur van radio's en tv's. In zijn werkplaatsje, een kamertje van zijn hut, was onlangs ingebroken toen ze allemaal naar het ziekenhuis waren, omdat een van de kinderen erg ziek was geworden. Armen worden bestolen door andere armen! 3 tv's, die gerepareerd moesten worden, werden gestolen en hoe kan hij de eigenaars weer terugbetalen? Mevr. Prado heeft besloten om met haar kinderen een tijd naar familie te gaan, 3 uur ten noorden van Lima. De misère grijpt haar en mij naar de keel.
– 'Hermana' Griseldia zit erg in over haar oudste zoon. Hij was in de selva (= oerwoud; lees drugsgebied) geweest en ze wilde niet, dat hij weer terugging. Maar hij heeft hier in Lima geen werk. Ook is ze zelf verplicht een maand met vakantie gestuurd door de baas van het naaiatelier. In het huis van Griseldia worden nu de kerkdiensten gehouden van de gemeente 'Sinaï'. Haar man liet haar in de steek. Ze staat er nu alleen voor om haar 4 opgroeiende tieners (op) te voeden. Ik wil graag wat voor ze doen, maar wat? Ik verwijs ze door naar Mario Rietveld, een Nederlandse vrijwilliger, die bezig is bij ons kleine werkplaatsjes op te zetten.
– 'Hermana' Elvia, een bejaarde vrouw, moeder van onze eerste schooljuffrouw Teresita, komt met een zak lekkere appels in de hand om ons te bedanken voor alles wat we voor hen hebben mogen betekenen. We herinneren ons enkele kruispunten in haar familieleven en danken samen God. De zorgen, die ze ook uit, krijgen niet de boventoon.
– 'Hermana' Silvia, moeder van drie zonen, van wie er één niet goed mee kon komen op school en lid van de oudercommissie van de school, komt vragen of het niet mogelijk is dat we 's middags het schoolgebouw gebruiken voor een LOM-school. Ook is kort geleden haar vader overleden in Iquitos en weet ze af en toe geen raad met een van haar twee jongste zussen, die nu bij haar in huis is.

– Vervolgens komen er drie kandidaten voor de a.s. doopdienst. Twee vriendinnen van 15 jaar: Martha en Marleni. De moedervan Martha werkt in Japan. De moeder van Marleni was vroeger in haar jeugd ook 'evangelica' geweest. Haar huwelijk met een niet-'evangélico' hield haar destijds van de doop af. Inmiddels lag haar huwelijk in diggelen vanwege overspel van haar man. Luzmila stelt een serieuze vraag: Kan ik wel gedoopt worden als ik wrokgevoelens koester tegenover mijn man? Moet ik hem opnieuw accepteren als blijkt dat hij weer terug wil komen? Ik ried haar aan: Verbindt u eerst met Christus en dan zal Hij u leren de andere vragen te beantwoorden. Verder stel ik nog een paar vragen om te weten of ze genoeg basiskennis hebben om gedoopt te kunnen worden.
– César (21 jaar) hoort bij de 'Elim' gemeente, maar heeft wat gebotst met de leiders daar. Een beetje eigengereid is hij. Wel heeft hij in korte tijd al veel van de Bijbel geleerd. Doet mee aan een Bijbelkwis en wil theologie studeren in het buitenland. Ik leg uit, dat je altijd begint om in Peru zelf te gaan studeren. W.b. zijn conflict, zeg ik eerlijk dat ik daar niet meer aan begin. 'Leg volgende week het probleem maar uit aan ouderling Santiago, die na mij met het pastorale spreekuur doorgaat.
– Ricardo (22 jaar) moest na de grote problemen in de pas ontstane gemeente 'Sinaï' zo'n beetje de leiding op zich nemen van die groep, bij gebrek aan een andere leider. Door de problemen en door die taak is hij erg gerijpt in korte tijd. Hij is bezorgd over Griseldia en haar gezin; over zijn vader die in het noorden woont en hem zelden of nooh terugschrijft; over zijn tante die vanwege geldgebrek haar terrein waarschijnlijk moet verlaten; over hoe hij zijn tijd moet verdelen tussen de kerk, z'n familie en zijn werk. Hij werkt op 't kantoor van onze kerk en we zijn erg blij met hem.
– Juana, de jeugdwerkleidster van de classis Lima en lid van onze gemeente, is vanwege de bezoeken die ze in opdracht van onze kerkeraad aan de jongeren brengt, in onverkwikkelijke verliefdheids/relatieproblemen van anderen verwikkeld geraakt, toen ze die problemen trachtte op te lossen. Ja, het kan verkeren...
– Met 'hermana' Carmen stellen we een datum vast voor de bevestiging en inzegening van haar huwelijk in de kerk. Ze waren destijds alleen voor de wet getrouwd. Heeft twee zoontjes en haar man is 16 uur per dag weg om te werken. 'Vergeet niet naar het weekend voor huwelijksverrijking te gaan, dat we eind april organiseren?' Haar broer is drugsverslaafd. 'Wat moet ik doen? Is er een centrum voor?'

– 'Hermana' Bertha is tijdens de laatste vergadering van de ouders van de schoolkinderen tot voorzitter gekozen. Ik ben daar blij om. D.m.v. de school is zij tot bekering gekomen. Heeft twee jaar erg geleden, omdat haar man haar ontrouw was. Een paar maanden geleden is hij echter ook tot bekering gekomen en gaat naar de Pinkstergemeente, waar zijn ouders ook ter kerke gaan. Hoe moet dat nu: vader en moeder lid van een verschillende evangelische kerk? Bertha is ervan overtuigd, dat God dat probleem op zal lossen. Indirect wil ze me duidelijk maken, dat ik er een te groot probleem van maak.
– Tenslotte komt 'hermana Esmeralda, schoonmaakster van de school, vertellen hoe ze haar 'templo' verdedigd heeft toen de directeur van de school de avondmaalstafel wilde gebruiken als vergadertafel voor een vergadering van de ouders van de schoolkinderen. Het is voor sommigen ook niet gemakkelijk om te begrijpen, dat de kerkzaal bij gebrek aan een andere grote ruimte, ook als aula van de school dienst moet doen.
Zo, dat was een lange zit. U merkt wel, hoe de meeste problemen samenhangen met het dagelijks leven van de 'hermanos'. Terecht hebben wij, protestanten, de biechtstoel afgeschaft en houden we de preekstoel hoog, maar de waarde van een goed pastoraal gesprek mag zeker niet onderschat worden. Als we tenminste durven luisteren als pastor en durven spreken als pastorant. In Perú zoekt men vooral een dominee om raad te vragen. Vandaar dat het spreekuur hier 'het-geven-van-pastorale-raadgevingen' heet. In Holland is er meer tijd nodig om als pastor het vertrouwen te winnen, praat men minder gemakkelijk en vraagt men minder vaak raad over alledaagse dingen. Hebben wij als Hollandse christenen het dagelijks leven niet te veel van het geestelijk leven gescheiden? Terwijl de Geest juist door wil werken in het gewone dagelijks leven om dat te heiligen! En van een goed pastoraal gesprek fleurt èn het gemeentelid èn de dominee op. Heerlijk een moment tijd voor elkaar, de Bijbel gaat open en de handen worden gevouwen.
Opent uwe mond,
eist van Mij vrijmoedig
op Mijn trouwverbond.
Al wat u ontbreekt,
schenk Ik, zo gij 't smeekt
mild en overvloedig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen