De boodschap direct en persoonlijk

Enkele jaren geleden was ik in Londen toen daar de bekende evangelist Louis Palau op toemee was. Drie weken lang trok hij avond aan avond ongeveer 20.000 mensen in één van de stadions, die Londen rijk is. Op één van die avonden ben ik toen aanwezig geweest en heb mij toen in verwondering afgevraagd, waar het geheim lag van de aantrekkingskracht, die er kennelijk van de boodschap van Palau uitging. Duizenden, vooral ook jongeren van allerlei rassen en nationaliteiten, luisterden geboeid. Velen maakten aantekeningen van wat werd gezegd. Er was weinig vertoon, alleen maar aandacht voor een preek, die bepaald niet kort was. De boodschap was eenvoudig, wat iets anders is dan simpel. De mensen werd voorgehouden de verlorenheid van hun bestaan buiten Christus, de noodzaak van levensvernieuwing, die alleen mogelijk is door de Heilige Geest in Christus en verder de onlosmakelijk met het nieuwe leven verbonden levensheiliging. Maar mensen mochten komen zoals ze waren, hoe concreet verloren en vergooid hun leven ook was.
Evangelisten als Palau verstaan kennelijk de heilige kunst om met de boodschap van het Evangelie direct en persoonlijk tot de mensen te komen, ook bij diegenen, die in de slums van de wereldsteden uitzichtloos leven. Ook bij hen, die soms zeggen moeten: 'ik heb geen mens'. Hun geheim ligt ook hierin, dat ze niet alleen de zonde ernstig nemen, ook de zondaren, ook de concrete zondaren.

Buiten gekomen heb ik allerlei mensen toen gevraagd waaròm ze gekomen waren en hoe ze die avond ervaren hadden. Opmerkelijk was, dat er nogal wat mensen waren, die zelf ooit door het Evangelie waren bereikt in soortgelijke samenkomsten (bijvoorbeeld van Billy Graham) en nu samen met anderen – buitenkerkelijken – gekomen waren om het Evangelie te horen.

Billy Graham
Ik moest aan deze ervaring terugdenken toen ik enkele weken geleden via de E.O. nog weer een soortgelijke toespraak hoorde van Billy Graham. Opnieuw dat directe en persoonlijke. Ook nú de nadruk op levensvernieuwing, die noodzakelijk is vanwege de verlorenheid van ons bestaan en die mogelijk is door de Heilige Geest, die de mens wederbaart en tot geloof in Christus brengt. Maar ook nu weer het concreet afdalen tot de diepte en de moeite van het menselijke bestaan in alle zondigheid en verlorenheid, die aan dit bestaan eigen zijn.
Ik weet heel wel, dat het optreden van Billy Graham in de loop van de jaren niet onomstreden is geweest. Het is overigens ook wel enigszins te begrijpen, dat iemand, die zich in de dienst aan het Evangelie in alle uithoeken van de wereld waagt om met de Boodschap present te zijn, ook wel eens (b.v. politiek) vuile handen maakt, vanwege de context namelijk, waarin hij optreedt. Maar het gaat me nu om de boodschap zèlf. Ik ben ervan overtuigd, dat ook nu weer de verkondiging, zoals deze werd gebracht, mensen diep heeft geraakt. Het is de directe, persoonlijke gerichtheid van de boodschap van zonde en genade, van het 'wel' van het Evangelie tegenover het 'wee' buiten het leven in en met Christus. En mensen kunnen, om zo te zeggen, niet zó diep gevallen zijn of zó aan lager wal geraakt zijn of de uitgestoken Hand is er. En verder: het nieuwe leven betekent ook echt nieuw, ànder leven in de praktijk van elke dag. Mensen veranderen wanneer de Heilige Geest werkt. Het leven met God is een leven met Zijn heilzame geboden en aan Zijn genaderijke Hand.

Het is al wel heel wat jaren geleden, dat Billy Graham in het Rotterdamse Feyenoordstadion ook massa's mensen op de been bracht. Velen herinneren zich dat nog. Predikanten onder ons gingen toen luisteren en schreven erover. Ik heb in deze kolommen al eens eerder gewezen op de artikelen, die wijlen ds. L. Vroegindeweij toen schreef in het Gereformeerd Weekblad. Hij legde niet de meetlat van de (een) dogmatiek langs alles wat gezegd werd. Hij was geraakt door de passie vanwege het Evangelie, die kenmerkend was voor dat soort evangelisatie. 'Wij bidden u van Christuswege, laat u met God verzoenen.' En 'wee mij als ik het Evangelie niet verkondig'. Mensen werden opgeroepen tot bekering.
Het gaat om de levensverandering van de mens op weg en reis naar de eeuwigheid. Dat geldt voor 'keurige' kerkmensen, zo goed als voor de marginalen in de samenleving, voor allen, jong en oud, ontwikkeld en minder ontwikkeld. Het is als met het woord van Jezus tot Martha: 'gij verontrust u over vele dingen, maar één ding is nodig'. Die hartstocht vanwege de twee wegen raakte L.V. en honoreerde hij.

Geen twijfel
Ik laat nu verder de bovengenoemde evangelisten voor wat ze zijn. Ze zijn trouwens met anderen uit de geschiedenis en ook van vandaag aan te vullen. We kunnen denken aan grote opwekkingspredikers als John Wesley, George Whitefield en Charles Haddon Spurgeon. Op mensen, die op zo directe wijze grote scharen mensen benaderden met het Evangelie, was dogmatisch soms best wat af te dingen. Ze stonden soms ook in heel verschillende tradities. Maar ze hebben allen iets gehàd of hèbben iets, dat ons ook vandaag jaloers kan stemmen in de neergezonkenheid van het kerkelijk leven en de geesteloosheid van dien. En hóé men het ook wendt of keert, ook vandaag zien we mensen, ook jongeren, dáárheen gaan, waar de boodschap van het Evangelie direct en persoonlijk en zonder omwegen wordt gebracht. Daarbij dient één ding te worden onderstreept. In de benaderingswijze van de grote evangelisten, de grote opwekkingspredikers wordt geen enkele ruimte gelaten voor twijfel aangaande het bestaan van God en Zijn werk in de wereld.
God hééft Zich geopenbaard in Zijn Woord.
Hij heeft Zich present gesteld.
Hij is de Enige op Wie te vertrouwen valt.
God hoort wanneer een mens de handen biddend tot Hem uitstrekt.
De Heilige Geest is een levende werkelijkheid in deze wereld.
Wij mensen behoeven niet als blinden te tasten aan de wand, op zoek naar God. Nee, God is op zoek naar de mens. Met uitgestoken handen is Christus ook vandaag daar aanwezig, waar het Woord van het Evangelie open gaat en tot mensen komt. Geen twijfel aan!

Te onzaliger ure is het woord 'Godsverduistering' in deze tijd opgedoken en het is vandaag niet meer van de lucht. Van zondag tot zondag wordt het in preken – tot vermoeiens toe soms – aan de orde gesteld. Velen lijken weer een thema te hebben om over te preken. Boeken worden erover geschreven. En wat eerst nog betrekking had op de godloosheid van het leven van elke dag (in techniek, bedrijf en wetenschap) is thans al helemaal overgebracht op de gemeente van Christus zèlf. En zo is men bezig nieuwe twijfel en onzekerheid in te dragen in de gemeente. Zodra we Godsverduistering als kenmerkend voor deze tijd en voor het leven van de gemeente innerlijk gaan aanvaarden, wordt het een zelfvervullende profetie. We dragen de twijfel binnen, louter door het aan de òrde stellen van het thema, ook daar waar men niet eens weet wat het is. Alsof we hiermee b.v. de jongeren helpen.
En dan wordt het al gauw zo, dat voorgangers voorzichtig gaan worden, zelf ook maar moeizaam de volle registers van het Evangelie openzetten. We mochten onszelf eens overschreeuwen.
Ligt het grote geheimenis van de opwekkingspredikers niet hierin, dat ze met passie, met hartstocht de realiteit van Gods aanwezigheid door Woord en Geest met alle kracht stelden en stellen? De mèns mag dan wegzinken, Gods uitgestoken Hand is er.
We moeten het woord Godsverduistering maar liever uitbannen uit theologie en prediking. Mensen worden er alleen maar ellendiger van. Mensen vandaag, ook gereformeerde mensen vandaag op zoek naar God? Nee, God is op zoek naar mensen, naar verloren mensen. Dat mag en zal de klaroenstoot van het Evangelie zijn. En dit woord is voor ons niet verborgen (Deut. 30). We behoeven er niet voor de zee over te steken of ervoor op te klimmen naar de hemel.

We komen de crisis niet te boven door al maar te benadrukken dat er een crisis is. De crisis wordt alleen doorbroken, zal doorbroken worden als Gods daden van verlossing en bevrijding voluit worden uitgezegd. 'Ik ben gevonden door degenen, die naar Mij niet vroegen.'
God zoekt de mens. God verandert mensen. Dat mag met goddelijk gezag centraal staan in de prediking.

Oordeel
Of er dan niet méér aan de orde moet komen dan de levensveràndering? Jazeker. Maar dit is het centrale. Vanuit het hart zijn de uitgangen van het leven. Dàn en zó alleen komt ook de heiliging van het leven òm haar recht en tòt haar recht.
Maar als de hel niet meer verschrikt en de hemel niet meer verkwikt, wordt alles beschouwelijk. Dan kunnen preken mooie verhandelingen zijn, exegetisch fraai, actueel van begin tot eind, stylistisch prachtig, op hoog theologisch niveau, maar het directe, het persoonlijke, het op het hart gerichte van de verkondiging – van God uit – wordt gemist.
Er wordt tegenwoordig veel minder over de hel gepreekt dan vroeger. Het woord durven we bijna niet meer te noemen. Maar de Bijbel tekent ons de realiteit van de verlorenheid van het bestaan en de consequentie daarvan voor de eeuwigheid. Genade bloeit op tegen de, donkere achtergrond van het oordeel. En dus géén eenzijdige nadruk op hel en verdoemenis. Want er is geen verdoemenis voor diegenen, die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen maar naar de Geest. Maar het gáát wel over de 'verdoemenis'. Dus de bazuin van het Evangelie aan de mond!

Christus
Als ik nu nog één keer terugkom op de opwekkingspredikers, dan valt ook op de directheid als het gaat om de prediking aangaande Christus. Dat staat bij velen vaak onder verdenking: Een mens is zó maar niet bij Christus. Maar alle verkondiging buiten Christus, verkondiging, die niet direct op Christus is gericht, laat de mens toch reddeloos achter op het drijfzand van òf de zelfwerkzaamheid òf de eigen innerlijkheid òf de moderne of vrome vertwijfeling.
Als Filippus de kamerling, de eunuch uit Ethiopië ontmoet – één evangelist ontmoet één enkele mens, – dan leest dezp de profeet Jesaja: 'Hij is gelijk een schaap ter slachting geleid...'. Het Schriftgedeelte (Hand. 8) zegt wat de vraag is, waarmee de kamerling zit: Als Filippus dan intussen zijn mond opendoet (vs. 35) gaat hij geen verhandeling, geen beschouwing geven over degene van Wie de profetie dit zegt. Hij gaat die vraag niet eerst eens van alle kanten bekijken, tegen het licht houden en wikken en wegen. Hij verkondigde hem Jezus! Direct! In de grondtekst staat het woord evangelisare. Hij evangeliseerde hem Jezus. En dan gaat het snel toe. De kamerling vraagt om de doop. 'Indien gij van ganser harte gelooft, zo is het geoorloofd.' Daarna werd de reis met blijdschap voortgezet.

Christus prediken, zegt Luther, is aan de ziel een weide geven, 'haar vroom en vrij en zalig maken'.
Christusprediking kan zo nooit een goedkoop Evangelie zijn. Christus is in de hel afgedaald. Daarom redt Hij van de eeuwige verlorenheid.
Dat mag de passie van de directe, persoonlijk gerichte Evangelieprediking zijn. Wie in zijn leven door dat Evangelie wordt geraakt is geborgen. Vast en zeker.

Laten we daarom ophouden met al die zoektochten van mensen naar God te benadrukken. Er is niemand die God zoekt. Niet één, zegt Paulus. Het terstond prediken van Christus is de enige weg tot behoud.
Misschien moeten we vandaag wel heel wat franje – dogmatisch, theologisch, wetenschappelijk – kwijtraken om weer terstond bij Christus te kunnen komen. Er is geen andere Weg, want geen andere Naam!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen