Torenspitsen-gemeenteflitsen

MAASSLUIS
De eerste stad aan de Waterweg.
Zo luidt al jaren de ondertitel van Maassluis.
Inmiddels een stad met een kleine 35.000 inwoners, waarvan ongeveer een kwart zich nog officieel wil rekenen bij de hervormde gemeente. Een gemeente, die op dit ogenblik drie wijken en ook drie predikantsplaatsen heeft.
Hoewel Maassluis al jaren het postadres van de Waarheidsvriend is, zou er toch enkele jaren geleden onder deze rubriek voor Maassluis nog geen plaats zijn geweest.
De beide andere wijkgemeenten zijn van een duidelijk andere modaliteit.
Jaren van kerkelijke strijd, waarin een standvastige kerkeraad, soms ondanks, soms dankzij allerlei kerkelijke commissies leiding heeft mogen geven aan het kerkelijk leven, bracht ook in deze gemeente een duidelijke verandering.
In het Rijnmondgebied wordt over méér gesproken, dan alleen de lucht-, water- en bodemverontreiniging.
Waar het Woord van God – zoals ook beleden in de belijdenis van onze kerk – in haar volle breedte en diepte gezocht wordt, daar krijgen (als het goed is) mensen ook steeds meer oog voor de geestelijke verontreiniging.
Wat is de verwoestende macht van de zonde groot in het leven van jongeren en ouderen, van gezinnen en alleenstaanden!
En tegelijk mag worden ervaren hoe zegenrijk en helend dat Woord van God is, als er 's zondags en door de weeks uit wordt geleefd. De bontgekleurde geschiedenis van het kerkelijk leven van Maassluis heeft vooral in de Groote of Nieuwe Kerk een zichtbare gestalte gekregen.
In 1629 werd besloten tot de bouw van deze kerk, omdat de Kleine of Oude Kerk wekelijks te klein was, en bovendien werd uitgegaan van een sterke groei van de gemeente.
In 1639 werd de huidige kerk voltooid onder de bezielende leiding van de begaafde predikant ds. Fenacolius, bij wie ook vele kerkgangers uit het Westland wekelijks onder het gehoor kwamen.
Gebouwd op de plaats van een groot fort (waar ook Marnix van Sint Aldegonde zich eens verschanste), dat de toegang vanaf de zee naar Rotterdam beheerste, groeide rond een kerkgebouw een strijdbare vissersgemeente.
Na lange reizen even thuis wilde men soms niet alleen in gezin, maar ook in de kerk 'korte metten maken' met wat als onoorbare vernieuwingen werd beschouwd.
En zo werd er ook weleens onheilig vuur op het altaar gelegd.
De strijd rond het 'ritmisch zingen' leverde letterlijk gewonden op. Een vrijzinnig ringpredikant werd met visserskarren verhinderd om zijn ringbeurt te vervullen.
Toch bouwde de Heere God ook aan de Waterweg een gemeente, die (zoals weleer het vuur-licht op de toren van de kerk) een licht op de kandelaar mocht zijn in donkere en soms ook arme tijden.
Aan de hervormde kerk is ook de naam verbonden van de reder Govert van Wijn, die in 1738 op hoge leeftijd en ongehuwd stierf en een groot deel van zijn vermogen aan de kerk naliet, nadat hij ook al het prachtige Garrelsorgel had geschonken.
Zoals Barnabas, de vrouwen en anderen over wie we lezen in de Evangeliën en de Handelingen, heeft hij zijn Heiland mogen dienen 'met zijn goederen'.
En daarvan maakt de gemeente ook in deze jaren nog een dankbaar gebruik.
In de afgelopen jaren haalden de kerkelijke perikelen van Maassluis nog weleens de landelijke pers.
En dat was vaak niet op een waardige en evenwichtige wijze.
Maar dankzij een synodale commissie ex 2-30 en een verbeterde verhouding binnen de gemeente zijn we in rustiger vaarwater gekomen.
Een nieuwe plaatselijke regeling heeft de veranderingen vastgelegd, zodat er nu ook wekelijks twee kerkdiensten zijn van de eigen wijkgemeente Grote Kerk, waarin de voorkeur van de kerkeraad voor de Psalmen en een Bijbels gereformeerde prediking erkenning heeft gevonden.
En dat geldt ook van de samenstelling van de kerkeraad, 'de vrouw in het ambt', 'Samen op Weg', het beroepingswerk, de bestemming van een aantal collecten en andere kerkelijke zaken, die vaak als 'een minderheidsstandpunt' werden afgedaan.
Het was zes jaar geleden een hele overgang om vanuit Veenendaal, waar kerkgang en catechisaties nog massaal zijn in een gemeente te komen, waar men bezig was 's zondags en door de weeks (soms letterlijk) de deuren te sluiten.
Maar... als God deuren opent, wie zal ze dan sluiten...?
Het kerkelijk leven bloeit weer rijk op, en dat mag 's zondags en door de weeks op velerlei wijzen blijken.
Soms hoor je dat de kerk in het westen van ons land het meest onder de gevolgen van 'kerkverlating' te lijden heeft.
Toch mag er in Maassluis eenzelfde ervaring worden opgedaan als in de jaren in Veenendaal, Vlaardingen en Ooltgensplaat: waar het rijke Woord van God centraal staat, daar wordt de gemeente vergaderd!
Het mag als een teken van Gods gunst worden gezien, dat de Grote Kerk van Maassluis op het ogenblik een grondige restauratie ondergaat en dan naar we hopen nog vele jaren als Huis van God gebruikt zal worden. Als straks de prachtige luidklok haar diepe klanken weer over het Rijnmondgebied uitstrooit, en de kerkrestauratie voltooid is, mag ook dit kerkgebouw weer een duidelijke vingerwijzing van God zijn, dat het gebed uit het kerkzegel 'Heere, behoed ons, wij vergaan' in voorgaande eeuwen en vandaag nog verhoord is en wordt!
Een kleine kerkgeschiedenis, waarin de grote daden des Heeren zichtbaar mogen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen