'... Voor wie niet kon geven...'

KERKDIENST IN GUATEMALA (3)
Kerkdienst in Guatemala. Onder deze titel begonnen we ongeveer een jaar geleden met het doorgeven van wat impressies van dingen die ons in een of andere kerkdienst aan het denken zetten. De nummers achter deze titel hielden een belofte in, maar u hebt (helaas?) een heel poosje op het vervolg moeten wachten.
Na het verhaal over die ingenieur zou ik deze keer nog even terug willen komen op iets wat samenhangt met het onderwerp, van de eerste keer: de kollekte. Ging het toen over die vrouw die even wat geld wisselde op de kollekteschaal omdat ze meer echt niet geven kon. Het kan echter nòg erger...
De plaats van de kollekte in de eredienst verschilt nogal eens in de Guatemalteekse gemeenten. De orde van de dienst is ook lang niet zo vastgelegd als we in Nederland gewend zijn. Maar of het nu voor of na de preek is, de kollekte gaat altijd vergezeld van een gebed, soms vooraf maar meestal erna. In dat gebed wordt de Heere gedankt voor Zijn zegeningen, 'we geven het U uit Uw hand'. Meestal vragen we Hem ook de gaven èn zeker ook hen die ze beheren te zegenen ten gunste van de uitbreiding van Zijn Koninkrijk. Wat echter nooit ontbreekt zijn een of meer zinnen van de volgende strekking:
'We willen U in 't bijzonder ook bidden om hen nabij te zijn die niets konden geven. U kent de situatie van hun gezinnen, voorzie in hun nood, wees hen genadig.'

Het kan dus nog erger...!
't Valt misschien minder op, omdat de schaal voorbij laten gaan nu eenmaal minder tijd vraagt dan wat wisselen. Maar het is een feit. Elke zondag zie je er wel een of meer die 'toevallig' net de andere kant op kijkt of de schaal zomaar doorgeeft.
We kennen die situaties in Nederland ook wel. Alleen, hier is de reden niet dat we inderhaast ons kerkgeld thuis op tafel lieten liggen... Hier gaat men niet quasi verbaasd in tassen en zakken zitten zoeken, waar toch onze gave gebleven is, hier wéét men: ik heb niets om te geven. Bittere armoede. 't Is al een probleem de kinderen gezond en aan het eten te houden en vaak lukt noch het een noch het ander. Hier kan ik me het voorstellen, dat van die penning van de weduwe. Als iemand wat losse muntjes op de schaal legt. Vijf of tien 'centavos', een 'choca'¹⁾. Maar soms kan zelfs dat niet eens lijden. Vandaar die bewuste zinsnede in het kollektegebed; 't valt me elke week weer op. In Nederland heb ik zoiets nog nooit gehoord, laat staan zelf gedaan. Wat weten wij van armoede? Er zijn er ook in Nederland die moeten plussen en minnen over wat er wel of niet in de zak kan. Maar heeft u er ooit één snee brood minder om gegeten? Want zo ligt het hier vaak wel!

Het kan nog erger...
Nog erger is het als wíj de zak voorbij moeten laten gaan. Omdat we ons thuis niet op de kollekte voorbereid hebben. Weet u altijd waar de kollekte voor bestemd is? Vragen we ons eerlijk af hoeveel we er voor over hebben? (En niet: hoeveel we kunnen missen...) Laten we 1 Kronieken 29 (o.a. vs. 9 en 14) nog maar eens lezen. En ook 2 Korinthe 8 en 9 (o.a. 9 : 7). Maar als het dan gaat over het vrijwillig en blijmoedig geven, laten we dan in geen geval onze Heere Jezus Christus uit het oog verliezen. Hij was rijk en werd arm, om en voor ons...²
'k Heb heel wat boter op mijn hoofd, u ook? De broeders en zusters om wie het in dit stukje gaat, hebben dáár geen last van. Ze hebben 't geld niet eens om boter te kopen.

1) De waarde daarvan is ongeveer ƒ 0,0175, 0,035 en 0,0875. Een centenkwestie dus!
2) 2 Korinthe 8 : 9.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen