Training in Schriftlezing

Wij schreven een vorig maal het een en ander over de geheiligde meditatie. Wij verstonden daaronder vooreerst het ons toeëigenen van de gedachten der Schrift buiten ons. En vervolgens bedoelden wij daarmee de inkeer tot onszelf. Wij leggen Gods Woord naast onze gevoelens en begeerten. Wij laten Gods Woord op ons inwerken. Wij stellen ons voor het Woord en laten het tot ons spreken. Nu lijkt dat een vrij gemakkelijke bezigheid, maar vergis u daarin niet. Niets stuit op meer weerstanden dan dat. De stille sprake van het Woord ketst af op onze onwil onszelf te zien in Gods licht. Het blijkt maar al te waar te zijn, hoezeer wij in een bunker leven. Wij beschutten ons aan alle zijden met betonnen muren om niet tot zelfkennis te geraken. Voor en aleer nu Gods Woord tot ons is gaan spreken, gaat er een diepe worsteling aan vooraf. Wij moeten Gods gelijk over ons leven toegeven.

Wij erkennen, dat hier een zeer langdurig proces achter steken kan. Wij zien onszelf alleen in Gods licht. Het is het beste dat maar ronduit te belijden. Per slot van rekening is zelfkennis een geheim van de Heilige Geest. Maar dat ontslaat ons nu niet van de plicht toch de wegen en de middelen te gebruiken teneinde tot deze dingen te komen. Oefen uzelf in de Godzaligheid, zegt Paulus. Het zal duidelijk zijn, dat dat oefenen, waar Paulus toe oproept, maar niet willekeurig, zo af en toe, als het ons eens uitkomt moet gebeuren. Evenals lichamelijke training inzet en volhouden vraagt, zo ook oefening in de Godzaligheid. En niet alleen inzet en volhouden, maar daarmee is ook verbonden, dat met plan en overleg wordt te werk gegaan. Er zit in oefenen systeem en methode, anders is het geen oefenen, maar een incidentele, toevallige krachtsinspanning.

Wij menen, dat wij zonder dat wij nog inhoudelijk op de training in de Godsvrucht zijn ingegaan, hier al een aanwijzing voor het christelijk leven hebben, die voor ons van bijzonder grote betekenis is voor ons leven in een geseculariseerde wereld. Het christelijk leven moet namelijk een eigen stijl kennen. Wel te verstaan bedoelen wij daarmee niet een doperse mijding. Neen, het is een leven midden in deze wereld, maar toch anders dan deze wereld. Het is een leven, gestempeld door het geloof. Daarbij zijn wij op onze hoede voor het leven uit toeval en voor het leven als een machine. Deze twee levensbeschouwingen zijn, voorzover wij kunnen zien, de grote zonden van het tegenwoordige christelijke leven. De eerste levensbeschouwing laat ons leven als een toevalsproduct van de natuur, de andere levensvisie doet ons verstarren in het machinale. De vrije, persoonlijke zedelijke levensbeslissing in gemeenschap met God is in beide visies verdord en wezenlijk verdwenen.

Weet u, wat daar gebeurt? Wanneer wij ons laten leven en wanneer de verplichtingen van de sociale omgang of de voorschriften van het gezelschapsleven ons ringeloren, dan krijgt ons dat in de ban. Een ieder zal moeten erkennen, hoezeer wij allemaal onwillekeurig in de greep van het maatschappelijk leven zijn gekomen. Vergadering op vergadering, receptie op receptie, conferentie na conferentie – ziet u het maar eens in uw agenda na hoezeer bijna elke avond u meesleept en volmaakt. Goed, het moge aangenaam zijn deze en gene weer eens te zien. Het is ook niet te ontkennen dat het voorwaarts komen op de ladder van het maatschappelijk leven niet weinig van de representatie afhangt. Wie zich nooit laat zien, komt niet ver – of wordt althans vergeten. Maar toch betekent dit voortgedreven leven een hard juk.

Het zal nodig zijn ons leven niet te laten bepalen door wat van deze wereld is, maar ons leven van boven af te laten reguleren. Dat geldt het persoonlijke leven, het geldt ook het gezinsleven. Wij moeten geen tiran toelaten. Het zou in dat verband eens ontdekkend zijn te weten hoeveel avonden wij doorbrengen met nutteloze verstrooiing. Wij zouden een veel betere vulling dienen te kennen. Het valt ons telkens op, hoeveel grote persoonlijkheden uit het Koninkrijk Gods er zijn geweest, die op dit punt zeer waakzaam waren. Goed, zij leefden weliswaar in een andere wereld dan de onze. Een wereld althans, die de aanslag van de televisie niet kende. Maar, hoe dan ook, zij vielen daarin òp, welk een grote tijdsruimte zij toelieten aan de bestudering van Gods Woord.

Daar raken wij nu de kern aan. Zal het onder ons tot de overdenking van Gods Woord meer en meer komen, dan kan de training in de bijbellectuur niet worden gemist. Laat het dan ditmaal maar niet gaan over de hulpmiddelen en de methoden. Dat is alles van groot belang. Maar het komt bovenal aan op het persoonlijk bijbellezen. Wilt u Gods stem in de bijbel horen, dan moet u het persoonlijk bijbelonderzoek kennen. En nu zien wij een merkwaardig contrast: de middelen daartoe worden almaar meer en overvloediger in onze tijd en toch geschiedt het steeds zeldzamer. Velen vinden het vreemd, wanneer iemand zo maar eens in de bijbel lezen ging. Juist dit persoonlijk bijbellezen moet maar niet eens een enkele keer gebeuren, zo wanneer een mens er behoefte aan gevoelt. Het moet dagelijkse gewoonte zijn. Anders geraken wij ondervoed en weten wij in dagen van nood niet eens gedeelten te vinden, die vertroosten en onderwijzen kunnen.

Het mooiste is elke dag een bepaalde tijd af te zonderen voor bijbellezing, meditatie en gebed. Het beste is dit in de morgen te doen, voor wij ons aan iets anders geven met Hem de dag beginnen. Kan het in de morgen niet, doe het dan in de avond. Maar dan alleen, als u niet te moe bent. De geest is in de morgen meer in staat de gedachten op te nemen die God in het Woord heeft gelegd. Maar niet ieder kan zich in dat punt even vrij bewegen, als hij of zij wel zou willen!

Wij hebben er al over geschreven. De geestelijke traagheid zet hier met macht op ons aan. En laten wij toch eerlijk zijn: een televisieprogramma lonkt veel meer dan een bijbelhoofdstuk. Een tijdschriftartikel trekt sterk aan ons, een bezoek leidt meer af. En toch, de meeste bezwaren zijn eenvoudig uitvluchten. Het is eenvoudig niet waar, dat er geen tijd is. Wij willen niet en daarom vinden wij geen tijd. Geen tijd voor Schriftonderzoek, geen tijd voor catechisatie, geen tijd voor kerkgang.

Zonder persoonlijk bijbelgebruik leren wij Gods Woord nooit persoonlijk kennen. Wij leven dan kaleidoskopisch in het Woord, wij leven dan bij stukjes en beetjes, maar krijgen nooit het geheel van de Schrift te verstaan. Wij geloven, dat in dat versnipperde bijbelgebruik de eigenlijke oorzaak van de bijbelvervreemding is te vinden. Wij zwerven om zo te zeggen van het een naar het andere zonder ooit de innerlijke structuur van een bijbelboek te leren kennen. Eerst wanneer wij die doorgronden, zou de bijbelliefde in ons opbloeien door de genade van de Heilige Geest.

Door de gedurige omgang met de bijbel leren wij eerst uit het Woord te leven. Wij worden het gehoorzaam. Laten ons door de Heere leiden. Wij gaan dan zien hoe de Heere in de Schrift tot ons spreekt. Geen vage, wazige eisen komen daarin op ons aan, maar absolute. De Heere komt in het Woord op ons aan. Wij ontmoeten de Heere zelf daarin. Zulk bijbellezen luistert ook nauw. Wie niet gehoorzaam worden wil, zal bemerken, dat het Woord hem dichtgaat. Het spreekt straks niet meer tot hem en het geeft hem niets. Tot hij de oorzaak zoekt, de ban wegdoet in de kracht van het geloof en weer ervaren mag, dat de Heere tot hem spreken wil. Zo heiligt de omgang met de bijbel ons leven. Het goddelijk Licht valt het duister van ons leven stralend binnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen