Een ontmoeting onder de open hemel

Op een vrije dag was ze een eind gaan fietsen. Ze had behoefte om alleen te zijn. Om haar gedachten eens lekker te kunnen laten gaan. En dat kon zo heerlijk op de flets. En als het dan een beetje waaide, dan leek het net alsof de wind wat orde op zaken stelde in die gedachtenwereld waarin het zo geweldig kon woelen.
Na een uur of twee gefietst te hebben, kwam ze bij een heideveld. Het was tijd om de vermoeidheid even weg te laten glijden. Bij een bankje zette ze haar flets neer, diepte twee boeken uit haar tas op en ging zitten. Ze keek om zich heen en genoot van het landschap. En van de vele jongeren en ouderen die er op de flets op uit waren getrokken. Na een minuut of vijf begon ze te lezen. Eerst in het ene boek, daarna in het andere. Het ene boek was de Bijbel, het andere een boekje over het vinden van je weg in het leven. Na een kwartier sloot ze beide boeken. Ze sloot ook haar ogen, vouwde haar handen, boog het hoofd en bad. In de open lucht. Onder de open hemel. Zich niets aantrekkend van fietsers en wandelaars.
Terwijl zij zo in gebed verzonken was, voelde zij plotseling een hand op haar ene schouder. 'Zeg, heb jij het moeilijk? Zie jij het soms niet meer zitten?', hoorde zij iemand zeggen. Ze hief het hoofd op en keek in de vriendelijke ogen van een man, die mensen in de knoop kennelijk niet zo maar kon passeren. 'Nee', antwoordde zij, 'ik ben juist heel blij. Ik ben aan het bidden'.
Er ontstond een heel gesprek tussen deze twee 'toevallige' passanten. De vriendelijke man bleek ook een christen te zijn. Voordat deze twee hun eigen weg zouden vervolgen, stelde hij voor: 'Zullen we sàmen bidden?'. En dat deden ze toen. Deze twee mensen, die elkaar nooit hadden gezien, elkaar niet kenden en elkaar waarschijnlijk ook nooit meer zullen zien. Eigenlijk kenden ze elkaar toch wel, op een heel bijzondere manier. Voor God en voor elkaar openden zij in het gebed een stukje van hun hart. In de open lucht. Onder de open hemel. Zich niets aantrekkend van fietsers en wandelaars.
Dit 'verhaal' werd mij verteld door het meisje dat dit zelf had meegemaakt deze zomer. En waarom vertel ik het verder? Omdat ik het eigenlijk een heel ontroerend getuigenis vind van het werk van de Heilige Geest. Het is niet zo spectaculair. Eigenlijk is het niet meer dan een flits, een schittering die wij even opvangen van het licht van boven. Maar dit soort dingen gebeuren. We mogen ons erover verheugen en ons erdoor laten bemoedigen. Ik vertel het ook verder als een opwekking om de ogen open te hebben. Voor mensen die het moeilijk hebben.
Voor jongeren die het niet meer zien zitten. Ook voor jongeren die ons wat te vertellen hebben. Van wie wij wat kunnen leren. Want is het niet zo dat, als wij de ogen open hebben, wij niet alleen zien wat de Geest vandaag doet, maar dat wij ook zullen ervaren, dat Hij Zijn werk ook in, door en aan òns wil doen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen