Torenspitsen-Gemeenteflitsen

VLAARDINGEN-HOLY
De wijkgemeenten in Vlaardingen-Holy danken hun naam niet aan hun bijzondere heiligheid. Ik heb me laten vertellen dat de naam Holy afkomstig is van 'hooiland'. Toch is niet zozeer het droge hooi kenmerkend voor Vlaardingen als wel het zilte nat: Vlaardingen is van oudsher een vissersplaats.
'In het negentiende-eeuwse Vlaardingen nam de kerk letterlijk en figuurlijk gesproken een centrale plaats in. Letterlijk, want het voornaamste kerkgebouw bevond zich in het midden van de stad. Figuurlijk, omdat de kerk als geloofsgemeenschap in het middelpunt van leven en denken stond.
Onder de bevolking van de vissersplaats leefde een diep godsdienstig besef. De gevaren op zee en de wisselvallige aard van het vissersbedrijf droegen bij tot een gevoel van afhankelijkheid. Een destijds veel gebezigde spreuk was: Aan Gods zegen is alles gelegen.
In de preken, gehouden tijdens de jaarlijkse bid- en dankstonden voor de visserij, kreeg deze afhankelijkheid bijzondere nadruk. "O gij visschers", zei in juni 1870 dr. E.H. van Leeuwen in zo'n predikatie, "indien de Heer de visschen der zee niet zamenraapt in uwe netten, zoo de Heer, die ook den storm en de golven gebiedt, u niet geleidt en bewaart op den weg, dien gij gaat – … te vergeefs dat honderde handen uwe schepen en netten hanteerden, en te vergeefs dat vele ijverige wachters met grooten ijver bedacht zijn op den bloei dezer stad".'
Deze woorden schreef drs. M. den Admirant als inleiding op zijn uitgave 'Kerkmensen in Vlaardingen' (1974).
Inderdaad heeft de stad Vlaardingen als vissersplaats een periode van grote bloei gekend: ze was ooit de derde zeehaven van Nederland met een grote vissersvloot. Die periode is echter voorgoed voorbij: er wordt in Vlaardingen geen vis meer aangeland.
Maar de herinnering aan de visserij is nog steeds bijzonder levendig en wat belangrijker is: ook aan de wijze waarop men in dat harde bestaan leefde met God.
Als voorbeeld noem ik een verhaal uit een van de bladen die wekelijks in grote oplagen huis aan huis worden bezorgd.
De kop boven het hoofdartikel van 'Groot Vlaardingen' van 10 oktober 1991 luidt: 'De VL 46 Copernicus kwam niet meer terug'. In het artikel wordt herinnerd aan de ramp op 10 oktober 1926, toen de stoomlogger VL 46 tijdens slecht weer op de Noordzee verging, waarbij 14 van de 17 opvarenden zijn verdronken. Een van de overlevenden was Dirk Penning, die als 13-jarige jongen bij zijn vader aan boord was. Toen het schip zinkende was, gaf zijn vader hem opdracht overboord te gaan: 'Spring in het water en zie dat je je redt'. Als kapitein meende hij zelf op zijn schip te moeten blijven. De laatste woorden van zijn vader waren: Als je thuis mag komen Dirk, zeg dan je moeder en je zusjes en broertjes, zeg ze allemaal gedag van mij en zeg ze dat je vader naar de hemel gaat'.
Het is toch wel opmerkelijk dat in een geseculariseerde samenleving als ook Vlaardingen is, zulke verhalen in een hoofdartikel huis aan huis worden bezorgd.
De huidige hervormde gemeente te Vlaardingen vertoont een grote verscheidenheid van stromingen: ze telt zeven predikantsplaatsen en negen wijkgemeenten. Sommige daarvan zijn Samen op Weg, één wijkgemeente heeft een officiële federatie. Er zijn wijkgemeenten van confessionele signatuur, andere zijn meer maatschappij-kritisch ingesteld of ruimen een grote plaats in voor de liturgische vormen uit de wereldkerk. Twee wijkgemeenten zijn vooral georiënteerd op de hervormd-gereformeerde modaliteit van kerk-zijn.
Bij een bevolking, die sterk gevoelsmatig leeft, werkt dat ook door in het geestelijk en kerkelijk leven. De gemeente is sterk betrokken bij de verkondiging van het Woord van God, de predikanten ontvangen dikwijls reacties op de kerkdiensten, waaruit blijkt, hoezeer de zaak van het Koninkrijk de mensen ter harte gaat. Het soms emotioneel en ook wel impulsief reageren heeft natuurlijk ook een keerzijde, maar heeft als geheel toch grote voordelen. De sterke emotionaliteit brengt met zich mee, dat er in Vlaardingen altijd veel aandacht is geweest zowel voor een bevindelijke als voor een evangelische en charismatische wijze van geloven. We proberen in het kerkelijk beleid deze elementen te integreren in een gereformeerde wijze van kerk-zijn.
Want bij gevoel alleen kan een mens niet leven, van hoeveel belang het ook is met hart en ziel bij de Zaak betrokken te zijn.
Daarom is het goed dat er voor de Vredeskerk een paar zware dukdalven staan. Dat zijn van die zware palen met een witte kop, waaraan men een schip kan afmeren. In de diensten van Woord en sacrament kunnen we afmeren, vastgemaakt worden aan de onwankelbare beloften van God.
Alleen daar liggen we veilig, in de stormen van het leven en tot in eeuwigheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen