Globaal bekeken

De Aurorastraat
Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
de in kaden vastgeklonken waterkant,
de wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze opeens toont in hun hogen staat

Dit alles hebben wij bij onszelven overdacht,
verregend, op een miezerige morgen,
domweg gelukkig, in de Aurorastraat

(bewerking van 'De Dapperstraat' van J.C. Bloem)

Van Gobi VIok-Lokhorst te Veenendaal, waarvan onlangs een dichtbundel 'Kleine Parels' verscheen (uitgave Boekencentrum, Den Haag), ontvingen we onderstaand gedicht, geschreven n.a.v. een 'vredespreek' van ds. J.J. Poort enkele jaren geleden in de Vredeskerk te Veenendaal. Het gedicht heeft de titel 'Waar is vrede?'

Is 't niet een loze kreet alleen
'Shalom', de vredegroet,
terwijl de wereld om ons heen
uit zoveel diepe wonden bloedt?

Wat moet ik met de vredeskrant
in deze vredesweek?
Hier zitten in de Vredeskerk
en luist'ren naar een vredespreek?

Hoe kunnen wij de vredesduif
nog volgen op haar vlucht,
terwijl er steeds een wolk voor schuift
en aardedonker wordt de lucht?

Ik zie geen vrede om me heen,
maar oorlog, moord en haat.
Dan huiver ik en 'k weet alleen,
dat zó de wereld onder gaat.

Ik zie de legers die verwoed
en fel ten strijde gaan,
de mensen liggen in het bloed,
onschuldigen de cel in gaan.

Hoe kan het ooit nog vrede zijn,
met afgunst in ons hart.
We voeren oorlog in het klein.
De kiem van alle pijn en smart.

Er komt geen vrede hier voor u
die naar de vrede dorst.
De vrede is niet hier en nu.
Maar eenmaal komt de Vredevorst!

En Hij die zelf de Vrede is
geeft ons de voorsmaak al
als in ons hart de vrede is
omdat Hij daarin wonen zal!

Geknipt uit Trouw:

'Vorige week zaterdag belde Anat Salomon vanuit Nederland haar ouders in Israël: ze zou de volgende dag naar Tel Aviv vliegen met een vrachttoestel van El Al. Haar vader ried haar aan, de vlucht te annuleren. Hij had een maand tevoren gedroomd "dat hij op haar graf lag te huilen". Anat ging toch. Ze kwam niet verder dan de Bijlmer.
Het verhaal staat in het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW), dat drie pagina's besteedt aan de vliegramp. Anat zou de dag erna 24 zijn geworden. Ze had, schrijft G. Philip Mok, "speciale toestemming gekregen om met de vrachtkist voor Jom Kipoer huiswaarts te vliegen". Een paar maanden tevoren was ze in Nederland getrouwd met Itzik Levi, die voor de veiligheidsdienst van El Al werkt. In januari zou, in Israël, hun joodse huwelijkssluiting volgen. Kort nadat haar familie van de ramp had vernomen, arriveerde in Tel Aviv een aantal grote kartonnen dozen met onder andere haar bruidsjurk. Die had ze een dag eerder met een ander vliegtuig meegestuurd.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen