Met Jezus in de storm

Petrus heeft Jezus ontmoet. Tot Hem geleid door de hand van zijn broer Andreas. We hebben het de vorige keer met elkaar gelezen. Daarna is Petrus geroepen om Christus te volgen in de kleine kring van hen, die op één na, de apostelen zouden zijn. Leiders van de eerste gemeenten na de Pinksterdag. Maar voordat het zover is, moet door de discipelen heel wat geleerd en afgeleerd worden. Ook Petrus krijgt voortdurend onderwijs van Christus Jezus. Het leven van de ware christen is één doorlopende leerschool waar je niet van de ene klas in de andere overgaat. Eigenlijk gaat het steeds weer om dezelfde les. Wanneer door het wonder van de wedergeboorte de band met Christus is gelegd door de Heilige Geest en het geloof in onze harten geschonken is betekent dat niet, dat we aangekomen zijn op het eindstation. Nee, het geloof is als een klein plantje dat groeien moet. Ons leven moet voortdurend door diepten heen en over hoogten om te komen tot de volheid van de kennis van Christus Jezus. Wanneer we de liefde Gods in onze harten ontvangen hebben door genade, worden we geleerd en onderwezen in de diepten Gods. Hoe gebeurt dat? Niet afstandelijk, zakelijk zonder dat het ons leven in de dagelijkse praktijk raakt. Nee, God gebruikt het gewone leven om ons te leren, dat we het van genade alleen en van genade helemaal moeten hebben.

Ook in de geschiedenis uit het leven van Petrus, die we nu voor ons hebben staat dat centraal. Om meer te leren verstaan, wie Jezus is. En ook tegelijkertijd daarmee, wie wij zijn, ook in het enthousiasme en de liefde tot de Heere. Dan moeten we regelmatig onderuit gaat. Dan moeten we regelmatig – zo hardleers zijn we helaas – sterven aan onszelf, om te gaan verstaan dat we het van genade alleen moeten hebben. Dan laat de Heere soms zinken in de golven. Niet om ons te laten verdrinken, maar om te laten zien dat Hij redt uit enkel eenzijdige liefde.

Het is midden in de nacht, wanneer de discipelen in grote nood verkeren op het meer van Galilea. Het is op dit meer, dat onverwachts de storm in alle felheid kan opsteken. Zozeer zelfs, dat ervaren visserslui het benauwd krijgen en vrezen om te zullen komen in de kokende golven. De twaalf hadden de opdracht gekregen om naar de overkant van het meer te gaan. Hij heeft ze gedwongen. Zelf is Christus de berg op gegaan alleen, om te bidden. Hij verlangde naar de rust en de stilte van Zijn bidvertrek. Op de berg in de donkerte van de nacht oefende Hij de stille omgang met Zijn hemelse Vader. Een blik in deze binnenkamer wordt ons niet gegeven. Maar we mogen gerust aannemen, dat Hij Zich heeft laten voeden vanuit het hemels heiligdom om Zijn grootse taak en roeping op aarde te volbrengen. Maar Hij vergeet Zijn jongeren niet. Hij weet dat wanneer ze Hem nodig hebben. Hij gaat de berg af en wordt door het bruisen der golven niet tegengehouden maar loopt door over het water naar het schip met Zijn discipelen. Het is dan tussen drie en zes uur in de nacht. Maar wat horen we? Een schreeuw van angst. Ze denken dat het een spook is. Maar Jezus overstemt het loeien van de storm en het bruisen van de golven met een machtig woord. Zijt goedmoeds. Ik ben het, vreest niet. Wat een wonder. Die stem klinkt door tot in hun harten. Dwars door het geraas heen. Ze mogen volhouden, ze hoeven niet te vrezen. Toch zijn dit niet slechts geruststellende woorden. Christus geeft de Zijnen hier absolute veiligheid en zekerheid, dat ze in de storm niet om zullen komen. Maar waarom hebben deze woorden deze inhoud? Omdat Christus zegt: Ik ben het. IK BEN. Dat is dezelfde Naam, waarmee God Zich openbaarde aan Mozes bij het brandende braambos. Ik ben, Die Ik ben. Of, Ik zal zijn, Die Ik zijn zal. In Jezus verschijnt God aan hen. Jezus, Hij is de Zoon van de levende God. Dat dringt door de kracht van de Geest door in de harten van de discipelen. En bij Petrus is het op slag anders gesteld. De vrees verandert in blijdschap. Het geloof wordt opgewekt en de liefde begint te gloeien in hun harten. Heeft u dat ook wel eens. Dat het opeens of minder opeens, maar dat het verandert? Dat de zon door de wolken heenbreekt, omdat u de Naam van Jezus doorklinkt in het hart. Dat is kenmerkend voor het geloof, dat deze Naam van de Zaligmaker ons alles is. Ook al zou alles in het geestelijk leven nog niet helder zijn. Dat was in het leven van de discipelen ook niet het geval. Als Hij Zich openbaart door het Woord in de prediking.
Dan kan het gebeuren, dat u dor en mat bent opgegaan naar Gods Huis. Uit plichtsbesef, omdat u daar hoort. Maar de Geest doet de stem van de Heere doorbreken in het hart. Dan is toch het Woord als een milde regen op dorstige grond. Dan verkwikt de ziel. Dan worden we opgewekt tot de liefde tot Hem. Zie eens hoe dat doorwerkt bij Petrus. Hij kan niet langer wachten. Hij wil naar Jezus toe. Bij Hem zijn. Het is de drang der liefde, die in de onstuimige Petrus niet tegen te houden is. Hij vraagt Zijn Meester hem te roepen. En Jezus doet het. Kom. En Petrus klom neder van het schip en wandelde op het water om tot Jezus te komen. Laten we hier niet overheen stappen. Petrus doet het dan toch maar op het woord van Christus. Zou u het hem nadoen? Nee, niet nadoen, maar zou u het ook doen, wanneer Christus u zou bevelen: Kom?! Het is een grote geloofsdaad van deze discipel. Petrus stapt dan niet op een glad wateroppervlak, maar op een ruwe zee met hoge golven. Wat het geloof in Jezus
Christus vermag. Het geloof gaat niet onder in de golven, dat geloof, dat op Jezus ziet, op Hem, Die de Zoon van de levende God is, dat IK BEN. Het geloof heeft dan de golven onder de voet. Dan kunnen we met Jezus in de storm zijn. Petrus heeft dat in zijn leven nodig gehad. Hoe hoog waren de golven van spot en smaad. Hoe groot was de dreiging van het Sanhedrin om te zwijgen. Door het geloof, dat de kracht ontvangt van Christus door de Heilige Geest kunnen we vervolging en lijden trotseren. Nee, niet meteen doorgaan naar het afglijden en wankelen. Hier verblijven. Toets uw leven eens aan deze geloofsuiting van Petrus. Ziende op Jezus. Omdat Hij zegt: IK BEN. De golven onder de voet. Zonder de­ ze IK BEN, Jezus, zijn we krachteloos.
Dat hopen we een volgende keer te zien. David zingt: In God zullen we kloeke daden doen. Met mijn God spring ik over een muur en dring ik door een bedde. Ook u kunt dat zeggen, wanneer u op Christus Jezus ziet. Zijn Woord gelooft: Kom!
Dan zijn we temidden van de moeiten en de zorgen van het leven niet alleen. Dan zijn we in de aanvechtingen van de boze niet verliezers. In Jezus Christus meer dan overwinnaars. Niet om ons geloof dus. Maar alleen omdat Jezus zich openbaart als de IK BEN.

Joh. Post, Ederveen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen