Heeft de kerk nog iets te zeggen? (1)

Kerk en jongeren
Bovenstaand thema was het uitgangspunt van een onlangs georganiseerde bezinningsavond van de Classicale Jeugdcommissie van de classis Alblasserdam. De avond werd speciaal toegespitst op de jongeren van de kerk. Een predikant (ondergetekende), een zakenman, een student en een verpleegkundige mochten ieder 'hun zegje' doen. Omdat er wezenlijke zaken aan de orde kwamen, volgen hier enkele artikelen over dit onderwerp.

Kerk en vrucht
'Heeft de kerk nog iets te zeggen?' In dit verband moeten we eerst duidelijk maken wat we met 'de kerk' bedoelen. De betekenis van het woord luidt: 'Wat van Christus is'. En met deze verklaring zitten we meteen in het hart van de zaak. Als we van Christus zijn, dan moet dat merkbaar zijn. Niet kunstmatig, maar vanuit het hart. Als onze jongeren zich geborgen weten bij Hem, die Zijn leven voor hen gaf, dan zal dat op school of in de maatschappij openbaar moeten komen. In de manier waarop je omgaat met je klasgenoten of je collega's. Op welke wijze je over je werkgever spreekt! Of hoe je houding is ten opzichte van hen, waaraan je leiding geeft. Je zult op je woorden letten. Het zal te merken zijn dat je Christus volgt. Je zult ervoor hebben te waken om Hem niet te verloochenen.

Kerk en ondersteuning
Hoewel iedereen het bovenstaande beamen zal, is het maar de vraag of onze kerkelijk meelevende jongeren zich in die strijd ook daadwerkelijk geholpen en ondersteund weten door de plaatselijke gemeente, waar ze zondag aan zondag onder het Woord verkeren, waar ze op catechisatie gaan of op de jeugdvereniging zitten. Heeft de kerk hun iets te zeggen? Voelen onze jongeren zich geruggesteund? Geen eenvoudige materie. Als we met name de oudere jeugd op de vereniging, de catechisatie of de preekbespreking de ruimte geven, komen ze echt wel met hun vragen op dit gebied. 'Hoe moet ik omgaan met collega's die nergens aan doen?' 'Wat moet ik zeggen als er op school over evolutie wordt gesproken?' 'Ik heb zelf nog zoveel vragen en twijfels, hoe moet ik dan getuigen van mijn geloof?' Het zal duidelijk zijn dat het van wezenlijk belang is, dat er voor de oudere jeugd (vanaf 18 jaar) aparte catechisaties, preekbesprekingen en jeugdverenigingen zijn. Ze hebben vragen, die anders, teerder en gerichter zijn dan die van jongeren beneden de 18 jaar. Natuurlijk is de één eerder rijp dan de ander, maar je moet toch ergens een grens stellen.

Kerk en pastoraat
De predikant, de ambtsdrager en de jeugdleider dienen op een pastorale wijze en op hun eigen niveau met hun pupillen om te gaan. Men moet weten wat er leeft. Niet alleen wat ze 's zaterdagsavonds doen, maar ook wat ze in door-de-weekse dagen doen. We dienen niet bóven hen te gaan staan. Onze jongeren willen niet bemeesterd worden. Ze vinden het wel prettig als ze bevráágd worden. Om over hun antwoorden na te denken. Als het nodig is, zelfs onder vier ogen. Niet gedwongen, maar ongedwongen, soms na afloop van de avond. Onze jongere medemens moet als het ware uitgenodigd of zelfs uitgedaagd worden om op een ontspannen en vertrouwelijke manier zijn hart op tafel te leggen. Wat is het altijd weer heerlijk ontwapenend als er iemand tussen zit die zonder blikken of blozen een bepaalde (soms totaal afwijkende) mening op tafel legt. Die moeten we vooral flink de ruimte geven. Laten we niet meteen klaar staan om hem om de oren te slaan met argumenten die onze jonge vriend of vriendin al lang weet. Men moet het gevoel hebben dat men begrepen wordt en de ruimte krijgt. Er moet een basis van vertrouwen gelegd worden.

T. Wegman, Wijngaarden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen