De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Heeft de kerk nog iets te zeggen? (2)

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Heeft de kerk nog iets te zeggen? (2)

De kerk en de jongeren

4 minuten leestijd

Kerk en prediking
Een andere kwestie is, wat de prédiking onze jongeren te zeggen heeft. Daarbij moet je je zelf als predikant wel onder kritiek durven stellen. Ik geloof dat het een hele goede zaak is, als jeugdleiders, ambtsdragers en ouders, of de jongeren zelf, signalen doorgeven richting pastor omtrent bepaalde zorgen of noden van de jeugd. Hij moet ook wéten wat er leeft. Weten waar de knelpunten zitten op school of in de samenleving. De predikant moet daar uiteraard wel voor open staan. Normen die vroeger ontleend werden aan Wet en Evangelie, worden nu bepaald door ervaringen en wat er op de tv over gezegd wordt. Of men dat nu graag hoort of niet, maar zaken als abortus, euthanasie of homoseksualiteit, om zo maar eens wat te noemen, kunnen onze jongeren zich zeer onzeker gaan voelen als men in een omgeving studeert of werkt, waar men alles op de noemer zet van de vrijheid van de mens.

Kerk en (on)macht
Als je met het Woord van God komt, kun je zo je onmacht ervaren. Alles wat niet bewezen en begrepen kan worden en met geloofsvertrouwen te maken heeft, wordt naar de prullebak verwezen. En een hiernamaals met een eeuwig wel en een eeuwig wee wordt dikwijls naar het rijk der fabelen verwezen. Een mens wordt vaak als niet meer dan een uitzonderlijk begaafde aap gezien. In zo'n omgeving krijgen onze jongeren scholing. En daar werken ze. Een bijkomend probleem is, dat elke kwestie niet zomaar één, twéé, drie kan worden opgelost met de Schrift in de hand. Hoe moet een scholier op de landbouwschool b.v. denken over zaken als kunstmatige inseminatie, embryo-transplantatie, kistkalveren, legbatterijen, gewasbeschermingsmiddelen? Hebben onze jongeren het gevoel, dat hun predikant die onzekerheid aanvoelt, ook in de prediking? Als het tegenovergestelde waar is, als de prediker altijd maar weer 'ex cathedra' spreekt, is het de moeite waard om daar eens met hem van gedachten over te wisselen. Hier ligt ook een taak voor de jeugdwerkers. Je kunt in ieder geval een poging wagen.

Kerk en taalgebruik
De jongeren moeten toch tijdens de kerkdienst het idee hebben, dat ze er bijhoren. Er dienen lijnen aangegeven te worden naar het leven van alle dag. Het taalgebruik moet eenvoudig zijn, vooral niet hoogdravend. Sommige ouderen horen graag bekende klanken en termen, maar ze moeten goed beseffen dat de stof van de prediking ook bij onze kinderen moet lànden. Dogmatische woorden dienen op zijn minst uitgelegd te worden. De studie, de arbeid, de overuren die gemaakt worden in onze turbulente maatschappij, roepen al genoeg spanningen op. Een ingewikkelde of dogmatische verhandeling kan best heilzaam en nuttig zijn, maar ook vermoeiend. De zgn. 'tale Kanaäns' en de dogmatiek moeten ingekaderd zijn in het leven van elke dag, anders gaat de aandacht weg. Men heeft geen vat meer op de loop van de kerkdienst.

Kerk en aandacht
Het is belangrijk om (b.v. op de catechisatielessen of op preekbesprekingen) te informeren of de preek overgekomen is. Het is te 'simpel' om vanaf de preekstoel een rede te houden, waarmee je jongeren eens goed de waarheid zegt, en dan vervolgens je handen in onschuld te wassen, je zogenaamd vrij hebt gesproken. Maar ben je er werkelijk vrij van als onze medemens zich niet begrepen voelen? Als ze zich bovendien volkomen negatief benaderd weten? De woorden, die in de studeerkamer goed moeten worden overwogen, moeten vooral positief en nodigend klinken. Nu eens voorzichtig vragend, dan weer beslist, maar altijd gunnend. Ook weer niet te zacht. Vooral eerlijk! Biddend of Gods Geest de kerkdienst wil gebruiken om de jongeren tot jaloersheid wil wekken. En dan zal er gewezen moeten worden op het dragen van vruchten, op eerlijkheid, zachtmoedigheid en vriendelijkheid. Ook in de voorbede dienen onze jongeren plaats te krijgen. Wordt er in het gebed aandacht besteed aan de problemen die onze jongeren in een ziekenhuis, op een hogeschool, in het bedrijfsleven?

T. Wegman, Wijngaarden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 december 1992

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Heeft de kerk nog iets te zeggen? (2)

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 december 1992

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's