Boekbespreking

Dr. Jean-Jacques Suurmond (red.), Och, ware het gehele volk profeten; Charismatisch-theologische teksten. Uitg. Meinema, 236 blz., ƒ 32,50.
Aan dit boek over de Charismatische Beweging (deel 16 in de serie 'Sleutelteksten in godsdienst en theologie'), werkten theologen van verschillende achtergronden en kerken mee: anglicanen, rooms-katholieken, een oosters orthodox priester, de geref. hoogleraar dr. Veenhof en de hervormde hoogleraar dr. H. Berkhof. Dat tekent de breedheid van de Charismatische Beweging: een wereldwijde stroming in kerken van verschillende confessie, die ruim plaats wil geven aan de charismata. Opvallende thema's zijn o.m. de Geestesdoop en de nadruk op de Geestesgaven, met name de tongentaal. Ik las dit boek met veel interesse. Het geeft in een elftal bijdragen van verschillende auteurs veel stof tot nadenken. Elk van de auteurs heeft zijn eigen accent, wat het boek veelzijdig maakt. Dr. J.J. Suurmond noemt in een inleidend hoofdstuk enkele taken van de charismatische theologie: ze wil een vernieuwingsbeweging binnen de kerken zijn, waar dikwijls een onevenredig grote nadruk op het ambt ligt ten koste van het ambt aller gelovigen. Suurmond zegt: de Charismatische Beweging is de meest oecumenische beweging in de geschiedenis geworden. Dr. W.J. Hollenweger beschrijft de drie hoofdstromingen: de klassieke pinksterkerken, de charismatische bewegingen in de kerken en een nieuw type kerk, de 'inheemse niet-blanke kerken'. De verwachting is dat de aanhang van de charismatische bewegingen zich binnen tien jaar zal verdubbelen, voornamelijk in de niet-blanke kerken, en het grootste deel van de christenheid zal vormen. Dr. Suurmond geeft in een afzonderlijk hoofdstuk de 'theologie' van de Pinksterbeweging weer, waarbij hij uitgaat van de vierslag Jezus als redder, als doper in de Geest, als genezer en als wederkomende Heer. Zeer instructief is het hoofdstuk over de oosters-orthodoxe kerk van Athanasios F.S. Emmert, die zegt dat de oosters-orthodoxe spiritualiteit in beginsel de meeste aanknopingspunten biedt voor charismatische vernieuwing, al moet de opwekking in deze kerken nog gestalte krijgen. Hij geeft in vogelvlucht een overzicht van de orthodoxie, toegespitst op de beslissende rol van de Heilige Geest. Storend en m.i. niet overtuigend is het gebruik van het vrouwelijke voornaamwoord voor de Heilige Geest in de bijdrage van de roomskatholieke theoloog D.L. Gelpi. Er zou nog veel meer te zeggen zijn, bijvoorbeeld over de bijdrage van J. Rodman Williams, die Calvijns visie op de charismata en de Geestesdoop geeft. Is het waar dat Calvijns houding tegenover de charismata zo positief was? Of leest de auteur dat in Calvijns geschriften in? Is het vol te houden dat de voorstelling van de uitstorting van de Heilige Geest in Hand. 2 weinig kans heeft om historisch te zijn? (dr. P.J.A.M. Schoonenberg) Er zijn nog wel meer vragen te stellen, bijvoorbeeld over het onderscheid tussen de religieuze en niet-religieuze ervaring. Is er niet het gevaar van te grote nadruk op de gaven van de Geest ten koste van het geloof in Christus? 'Waar Christus niet in het middelpunt staat, hebben wij pneumatologisch niets te zoeken' (Berkhof). Wat is de inhoud van de profetie en hoe blijft men daarbij uit het dopers vaarwater? Is de Charismatische Beweging niet zo breed oecumentisch dat ze op gespannen voet staat met de confessie? Niettemin, een goed boek, met aan het eind van elke bijdrage een uitgebreide literatuurlijst, voor hen die meer dan gewone belangstelling hebben voor de Charismatische Beweging.
H. Veldhuizen, Zoetermeer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen