Het christelijk huwelijk in Afrika

Reactie n.a.v. een recensie
Het hoofdstuk van mijn hand in het boek 'Geroepen als vrouw', waarin het gaat over: De christenvrouw in de Afrikaanse cultuur, en besproken in de Waarheidsvriend van 7 januari jl. door ds. C. van Sliedregt, geeft mij aanleiding om enige zaken te verduidelijken. Dit trouwens in overleg met ds. Van Sliedregt.
Ik heb geschreven, dat echtparen, na jaren getrouwd te zijn geweest, alsnog hun huwelijk in de kerk lieten inzegenen (p. 74). In deze situaties is echter geen sprake van samenwonenden, die alsnog vragen om een kerkelijke inzegening van hun huwelijk. Het betreft hier echtparen, die volgens het gebruik van de stam wettig getrouwd zijn. Het traditionele huwelijk is een echt huwelijk en niet een samenwonen van man en vrouw zoals we hier in het Westen kennen en die niet wettig getrouwd zijn. De vraag die in de recensie gesteld werd: zouden wij daar kerkelijk de ruimte aan geven? gaat niet op, daar het in mijn verhaal niet gaat om ongetrouwd samenwonenden. Per stam kan het verschillen, welke gebruiken gevolgd worden wanneer een jongen en meisje met elkaar verder door het leven willen gaan, maar niettemin is het een geldig huwelijk. De synode van de Reformed Church of East-Africa heeft middenjaren '80 besloten dat alle kerkelijke medewerkers(sters) die getrouwd waren, hun huwelijk óók kerkelijk zouden laten inzegenen. Dit als voorbeeld binnen de christelijke gemeente. Nu veel Westerse ideeën overwaaien naar de Derde Wereld, wil de kerk door deze maatregel aangeven, dat christenen hun huwelijk dienen te sluiten voor Gods aangezicht. In Kenya zijn de kerkelijke huwelijksbevestigingen ook door de overheid erkend. De predikant is dan in dit geval tevens ambtenaar van de burgerlijke stand. Mijn man heeft lange tijd een boek bijgehouden met huwelijkscertificaten. Het ene gedeelte van het certificaat ging naar het kantoor van de kerk en het andere deel naar het gemeentehuis. Dit alles schrijf ik, daar ik niet de indruk zou willen wekken dat onze Afrikaanse broeders en zusters het met de huwelijksmoraal niet zo nauw zouden nemen. Niet dat het in Afrika beter gesteld is dan in ons land; voorechtelijk geslachtsverkeer is voor velen daar gewoon. Huwelijks- en gezinsvormingsvoorlichting zijn blijvend heel hard nodig. Het feit, dat mijn man eens vijf echtparen tegelijk in de kerk overtrouwde, gebeurde dus naar aanleiding van een synodebesluit.

mevr. A. Kommers-Visser, Papendrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen