De dood niet zien?

Wat moeten we met dit woord van de Heere Jezus? Staat dat niet haaks op de werkelijkheid? In het najaar zijn het de vallende bladeren en de verwelkende bloemen, die ons eraan herinneren: alle vlees is als gras… Elk overlijdensbericht in de krant, elke rouwstoet die door de straat gaat, elke doodsklok die luidt, verkondigt het ons: bereid uw huis, want gij zult sterven.
Niemand ontkomt eraan, geen koning en geen bedelaar. Al zouden we zo oud worden als Methusalem, al zouden we zo rijk zijn als Abraham en zo wijs als Salomo. Alle mensen moeten sterven. We hebben geen geweer in deze strijd. Tegen de dood is geen kruid gewassen.
Dit woord van de Heere Jezus lijkt niet alleen in strijd met de feiten, maar zelfs met de Heilige Schrift. Wat man leeft er, vraagt de psalmdichter, die de dood niet zien zal, die zijn ziel zal bevrijden van het geweld van het graf? Er is een tijd om geboren te worden, zegt Prediker, en een tijd om te sterven. Een regel waarop geen enkele uitzondering is.
Hoe komt dat eigenlijk, dat de dood zo oppermachtig heerst? Dat hij niets en niemand ontziet? Wie verleent hem deze macht? Op die vraag is maar één antwoord: de zonde. De dood is niet gegeven met ons mens-zijn. De dood is niet de tol die we betalen aan de natuur. De dood is de bezoldiging van de zonde. Het loon dat de zonde uitbetaalt.
We zijn niet geschapen om te sterven. Integendeel: doe dat en gij zult leven! Maar we hebben het niet gedaan. We hebben onze hand uitgestoken naar de verboden vrucht. En daarop is de bedreiging werkelijkheid geworden: ten dage als ge daarvan eet zult ge de dood sterven.
Rekenen we met die werkelijkheid? Het is ons, mensen, eigen, de dood voor ons uit te schuiven. De dood weg te duwen uit onze gedachtenwereld. Of we spelen struisvogelpolitiek met de dood. Zoals die wijsgeer die zei: 'Je hoeft voor de dood niet bang te zijn, want zolang je er zelf nog bent is de dood er niet, en als de dood er is, ben jij er niet meer'. Of zoals de dichter die zong: 'Men moet niet van het lieve dood zijn ijzen'. Maar dat is zelfbedrog. De dood is de koning der verschrikking.
En nu horen we de Heere Jezus dat wonderlijke woord spreken: zo iemand Mijn Woord zal bewaard heben, die zal de dood niet zien in der eeuwigheid. De dood niet zien? Zijn er dan toch uitzonderingen op de regel? De Farizeeërs stuiven òp, zodra ze het horen! De dood niet zien? Zelfs Abraham, onze vader is gestorven!
Wie valt dat voorrecht te beurt? Wel, zegt de Heere Jezus, wie Mijn Woord zal bewaard hebben.
Mijn Woord! Wat een wonder eigenlijk, dat Hij tot ons spreekt. Daar hebben wij het niet naar gemaakt. Integendeel, wij hebben de Heere het zwijgen opgelegd. En toch spreekt Hij. Woorden, niet alleen van gericht – dat zou rechtvaardig zijn – maar ook woorden van genade. Woorden van eeuwig leven. De discipelen hebben dat begrepen. Heere, zegt Petrus, U hebt de woorden van eeuwig leven!
Ach, zeggen we vandaag, woorden, wat doe je ermee, wat koop je ervoor? Woorden zijn zo goedkoop. Geen woorden, maar daden! Ja, maar Zijn Woord is een daad. Zijn Woord is een levend en levendmakend Woord. Het roept dode zondaren tot het leven. De ure is nú, heeft Hij Zelf gezegd, dat doden zullen horen de stem van de Zoon van God, en die haar gehoord hebben, zullen leven.

Het is een zegen, dat Woord te hebben. Een voorrecht, het Woord te mogen horen. Maar horen alleen is niet voldoende. Bijna altijd voegt de Heere Jezus er een tweede werkwoord aan toe: horen en doen, horen en geloven, horen en bewaren.
Wie Mijn Woord zal bewaard hebben… Dat wil zeggen dat we er zuinig op zullen zijn.
Sieraden, papieren van waarde, worden zorgvuldig bewaard. Moeten we zó het Woord bewaren? Het zorgvuldig opbergen, zo dat niemand er bij kan?
Nee, het Woord bewaren betekent juist dat we het gebruiken. Dat we het onderzoeken. Dat we er biddend mee bezig zijn. Dat wil niet zeggen dat we er goed over kunnen praten, maar dat we eruit leven. Zoals Maria, van wie niet veel woorden bekend zijn, maar van wie we wel een paar keer horen, dat ze al die woorden bewaarde, die overleggende in haar hart.
Wie zó het Woord bewaart en eruit leeft, die zal de dood niet zien. Die zal niet weten wat de dood is. Maar ook wie het Woord bewaart, moet toch nog sterven? Ja, maar voor hem of haar is de dood slechts een doorgang naar het eeuwige leven.
Mooie woorden, maar wie zegt me dat het wáár is? Wel, de Heere Jezus Zelf Die het Woord is, dat bij God is en dat God Zelf is. De waarachtige en getrouwe Getuige. Hij zweert er een eed op. Amen, amen zeg Ik u… Op Zijn Woorden kun je staat maken. Alle beloften zijn in Hem ja en amen.
De medaille heeft ook een keerzijde. Wie het Woord niet bewaard zal hebben, die zal de dood wèl zien. Die zal sterven, zonder te sterven. Want wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien.
Maar zalig zijn ze die het Woord Van God horen en bewaren. Die, misschien door bestrijding en aanvechting heen, toch bij tijden mogen zeggen:
De Heer is mijn genoegzaam Deel, mijn Goed. Ik heb gezegd: ik zal Uw Woord bewaren.

W. van Gorsel, Schoonhoven

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen