'Laat ons bidden…'

KERKDIENST IN GUATEMALA (8)
Na het muzikale tussenspel van de vorige keren, willen we nu nog enkele elementen uit de eredienst afzonderlijk naar voren halen.
'Laten we samen bidden…' Eer degene die voorgaat in gebed dat zegt, is er vaak al heel wat gepasseerd.
Gaat 't om het gebed aan het begin van de dienst of voor de prediking, dan heeft de dirigent als hij het niet zelf doet, iemand aangewezen die de gemeenten er in zal voorgaan. Dat kan alle volwassen leden van de gemeente overkomen. Alleen in de enkele grote gemeenten gebeurt dit niet. Daar is het net als bij u in Nederland praktisch nogal moeilijk.
Maar… zou u dat aandurven? Niet in de kerkdienst dus, maar in kleinere kring dan wel? Hoevelen zijn er niet die grote moeite hebben zelfs in het eigen gezin hardop te bidden? Reden om het onze kinderen van jongsaf te leren. Hen te helpen oneigenlijke schroom te overwinnen.
Terug naar Guatemala. Met name als het de voorbede betreft, gaat er vaak heel wat meer aan vooraf. Als de predikant of de consulent er is, wordt hem meestal gevraagd deze voorbede te doen. Men noemt het nogal eens 'het pastorale gebed'.
Op het moment zelf wordt de gemeente vaak gevraagd motieven voor de voorbede aan te dragen. Dan noemt de een een zieke broeder en de ander een zuster die door haar man in de steek gelaten is en alleen voor het gezin opdraait. Een volgende vraagt voorbede voor zichzelf omdat hij geen werk heeft of omdat hij door een grote (finca)boer uit zijn huis gezet dreigt te worden. In San Felipe komt ook vaak de situatie van de gemeente zelf (al een jaar zonder zelfs maar een consulent) en van de hele kerk (dreigende scheuring) aan de orde.
't Is soms zoveel, dat degene die het gebed doet een aantal dingen gewoon vergeet, maar daar doet niemand moeilijk over. 't Is toch gezegd en God heeft het gehoord! Als Nederlandse dominee voorkom je dat door het thuis even netjes op te schrijven en in de konsistorie desnoods aan te vullen.
Toch heeft het iets als er in het midden van de gemeente gevraagd wordt: 'Wie heeft er nog iets voor de voorbede?' Natuurlijk, bij u in Nederland zou dat niet zo gemakkelijk gaan. Enkele honderden mensen in de kerk (maar helaas ook niet overal (meer)!), dan lukt dat niet meer. Maar toch…, zou het – op andere wijze wellicht – niet heilzaam zijn in onze individualistische (kerkelijke) samenleving? We zijn soms net zo kil als ons klimaat vaak is. Zou het niet heilzaam zijn om 'ns hardop te denken aan de ander, die zorgen en noden heeft? Wat weten we eigenlijk van elkaar als het er op aan komt? heilzaam ook om je eigen problemen te delen met anderen? Je niet groot houden voor elkaar, maar samen klein en afhankelijk worden voor de Heere?
Als er bijzondere dingen zijn, worden de betrokken 'hermanos' weleens naar voren geroepen. Dan wordt de voorbede wel heel gericht. Een geweldig teken van meeleven ook. Met elkaar dragen we de gemeenteleden, die voor ons staan op aan God. We leggen ze in Zijn handen. Indrukwekkende momenten zijn dat! Zoals die keer toen Marisol daar stond met haar drie kinderen. Tijdens de zwangerschap van de jongste liet haar man haar zitten voor een meisje van 14 jaar… Nu staat ze er alleen voor. Alleen? Nee, juist in die voorbede blijkt het tegendeel.
Al met al gaat de voorbede hier nogal eens de kant uit van een kleine bidstond. Daar wordt zonodig ook alle tijd voor ingeruimd. Nu wil ik 'hier' zeker niet idealiseren, maar 't kan ons wel tot nadenken stemmen. Graag wil ik dat tot besluit met één gebeurtenis illustreren.
Dat de gemeente van San Felipe niet uit heiligen bestaat, is buiten kijf, maar hoe zij door de classis aan de kant geschoven wordt, is onbegrijpelijk en ontoelaatbaar. Op een zeker moment in deze crisis wordt gezegd: 'We moeten maar geen kerkdiensten meer houden en slechts samenkomen om te bidden tot er een oplossing is.'
Dat is dus niet gebeurd, maar wel werd de dienst besloten met een bidstond. Als we willen beginnen met bidden, staat er een broeder op, die voorstelt dat we eerst maar eens moeten zingen samen. Uitleggen waarom is niet nodig volgens hem, het lied is duidelijk genoeg ('k Geef het vertaald aan u door).
Laten we onze wegen onderzoeken,
en weerkeren tot de Heere,
Laten we onze handen opheffen tot de Heere,
laten we onze handen opheffen naar de God des hemels
en weerkeren tot de Heere onze God.

Door de goedheid van de Heere
zijn we niet verteerd,
want Zijn barmhartigheid neemt nooit af.
Die is elke morgen nieuw,
die is elke morgen nieuw
en Zijn trouw is groot.
(naar Klaagliederen 3 : 40, 41 en 22, 23)

Dat zette het gebed in het juiste licht! Het licht van Gods aangezicht. Dat bewaart voor zelfverheffing en zelfbeklaag. Dat behoedt voor het uitsteken van een beschuldigende vinger, want… laten we eerst bij onszelf nagaan hoe we bezig zijn en ons bekeren! Het is immers alleen Zijn goedheid en trouw dat we er nog zijn zoals we zijn.

W.G. Teeuwissen, San Filipe, Guatemals 071192

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen