Globaal bekeken

Waar de Gereformeerde Bond (als vergelijking) al niet goed voor is. Hier volgt de aanhef van een artikel van dr. C. Spreeuwenberg in het blad 'Medisch Contact', onder de titel 'Vita Humana: oncollegiaal en onfatsoenlijk'. We plaatsen het zonder commentaar.

'Mijn schoonvader, die predikant was, stelde bij zijn proefschrift de positie van Gereformeerde Bond binnen de Nederlandse Hervormde Kerk (GB) ten opzichte van de Nederlandse Hervormde Kerk (NHK) als geheel aan de kaak. Omdat de NHK een 'democratisch' karakter heeft en de GB op principiële uitgangspunten is gegrond, eist de Bond in principiële kwesties van de NHK dat die de opvattingen van de Bond zwaar laat meetellen, terwijl het omgekeerde – aanvaarding van democratische besluiten – niet automatisch mag worden gevergd. Het gevolg van deze opstelling is, dat de Gereformeerde Bond een meer dan evenredige invloed op de Nederlandse Hervormde Kerk heeft.
Waarom deze inleiding? Een zelfde soort verschijnsel doet zich voor ten aanzien van een minderheid in onze kringen: het Nederlands Artsen Verbond (NAV). Ook hier zien we een onverdraagzaamheid ten opzichte van standpuntbepalingen van representatieve artsenorganisaties als de KNMG, terwijl van de KNMG verdraagzaamheid wordt gevraagd. (…)
Met de afwijkende mening van de NAV heb ik geen moeite. De parallel met de stelling van mijn schoonvader heb ik getrokken omdat het lijkt alsof het getalsmatig kleine NAV de mening is toegedaan, dat het respect waarmee de KNMG haar behandelt, vanwege haar zogeheten overtuiging niet zou behoeven te worden beantwoord. Ik – en ik hoop met mij de KNMG – acht dit handelen van het Nederlands Artsen Verbond ronduit oncollegiaal en onfatsoenlijk.'

'Toen gebeurde er een wonder', aldus het opschrift boven een fragment uit World Chr. Digest, opgenomen in een boekje, 100 Jaar vereniging Nederlandse Zeemancentrale (23 februari 1893 - 23 februari 1993), de vereniging waarvan Prins Bernhard beschermheer is:

'Ik ben maar een gewoon soldaat en ik heb de oorlog meegemaakt. Veel gevochten, heel Frankrijk door en tot diep in Duitsland. Ik heb mensen rondom mij zien sterven en heldendaden gezien bij de vleet. Maar het diepste heeft mij getroffen, wat er gebeurde aan boord van het troepenschip, dat mij naar Europa bracht.
In vredestijd zou de "Dorcester" al geen plezierboot zijn geweest, en in oorlogstijd was het nog veel meer behelpen, nu het schip tjokvol zat met zeezieke soldaten en munitie.
We hadden vier geestelijken aan boord. Wat godsdienst aangaat, zat er onder de soldaten van alles, en de geestelijken verschilden net zo: twee waren protestant, één rooms en één joods. Beste kerels, die alles deden om er de moed bij ons in te houden.
Het was op een avond, de meeste jongens sliepen al, maar ik kon het in de benauwde kooi niet uithouden en liep wat op het dek heen en weer Het was bitter koud, met een woelige zee. Van verre seinde een torpedojager. Toevallig had ik wat seinen geleerd en verstond de boodschap: "Voorzichtig, vijand".
Recht boven mijn hoofd schreeuwde de uitkijk: "Periscoop aan stuurboord". Meer heb ik niet verstaan. Er kwam 'n geweldige ontploffing en van alles vloog de lucht in.
Drie mannen snelden naar de kast en begonnen vlug zwemgordels uit te delen: de twee protestantse en de joodse geestelijken. Een ogenblik later stond de roomse er ook bij.
"Kalm aan, mannen", zei een van de twee dominees, "er zijn er genoeg voor iedereen."
"Dat kan niet," dacht ik bij mezelf en keek naar de lange rij mannen vóór mij Goddank heb ik niemand weggedrongen.
Toen de kast leeg was, stond ik met drie kameraden zonder gordel. Het schip zonk snel en zou over enkele minuten ondergaan. De ene dominee keek ons triestig aan. "De kast is leeg, jongens".
Toen gebeurde er een wonder. Als op commando, deed ieder van de geestelijken zijn eigen reddingsgordel af en hield ze ons voor. "Hier, pak aan, mannen."
Wij gingen achteruit. "Neen meneer", stamelden wij. "Dat doen we niet."
"Pak aan", herhaalden ze. Ik deed de gordel aan en sprong, ging onder, maar de gordel trok me op. Ik draaide me om, om naar het schip te kijken. Op het verlaten dek, waar de golven al overheen sloegen, stonden onze vier geestelijken arm in arm en met gebogen hoofd. Duidelijk hoorde ik hen zingen, maar verstond de woorden niet.
Toen ging er een siddering door het schip, eer het in de golven verdween en de golven de vier mannen verzwolgen.
Als ik droom, zie ik hen vaak staan, zoals ik ze voor 't laatst zag.
Dat was de grootste heldendaad, die ik heb meegemaakt.'

Uit deze uitgave ook nog de volgende fragmenten:

• Er waren er, die met schepen de zee bevoeren,
die handel dreven op de grote wateren.
Zij zingen de werken des Heren
en zijne wonderen in de diepte.
Psalm 107 : 23 en 24

• Wat zou een land zonder ploeg zijn?
Droog en dor als het strand.
Naar een land aan zee
heeft de zee tot land
en de zee wil met schepen geploegd zijn.
Werumeus Buning

O diepe baai in altijd open haven,
hoe wild-bewogen onze vaart ook zij
eens zal deze onrust aan uw rust zich laven,
eens draagt ons tot u heen 't machtige getij…

eens op een morgen rijst voor onze ogen
uit mist en nevel op uw donk're bocht
wij worden naar haar heengezogen
als de steen naar d'aarde getrokken wordt…

O stille baai en altijd veil'ge haven, –
te weten, dat uw diepe kom ons wacht,
Uw vrede onze onvrede eens zal laven,
dat geeft tot doen ons en tot dragen kracht.
Henriëtte Roland Holst

• 'De haven der behoudenis
alleen bij God, in Sion, is.'
(Randschrift van het zegel der Ned. Herv. Gem. van Delfshaven).

J. van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen