'Ik ben de wijn, die het hart verheugt'

De volgende maal dat wij Maria, de moeder des Heeren tegenkomen is in Kana te Galilea. Waar de Heere Jezus een wonder verricht dat een teken is. Een teken wil zeggen: er zit een betekenis in die voor velen verborgen blijft, voor de discipelen (alleen voor hen) open gaat, en die Maria gaandeweg leren mag.
Wijn is in het Oude Testament blijk van Gods goedheid. Kanaän, het beloofde land, is ook het land van wijn en most. En als God in het laatst der dagen Zijn volk in gunst bezoeken zal, dan zullen de bergen van zoete wijn druipen volgens vele profeten. En dat gebeurt nu! In Kana! Overvloed van wijn. Dus: nu bezoekt God in gunst Zijn volk! In deze Jezus van Nazareth. Zijn heerlijkheid wordt hier geopenbaard. Zoals Hij later Zelf zeggen zal: als Hij brood vermenigvuldigd heeft: Ik ben het Brood des levens;
als Hij blinden het licht wedergeeft: Ik ben het Licht der wereld;
als Hij Lazarus heeft opgewekt: Ik ben de Opstanding en het Leven.
De wonderen, die tekenen zijn, openbaren in diepste kern niet Jezus' macht ('Ik kan…') maar Zijn heerlijkheid ('Ik ben…). Hier in Johannes 2 betekent dit dus: Ik ben de wijn des harten. En wijn is in Israël symbool van vreugde, blijdschap. Dus: Ik ben de bron van ware vreugde. In Mij is hemelse vreugde. Buiten Jezus is geen vreugde te vinden.
Is dat wel zo? Er is toch genoeg blijdschap in de wereld? Stralende gezichten, lachende kampioenen, gelukkige mensen die het in hun leven gemaakt hebben, die zijn er toch genoeg. Buiten Christus om is er toch legio levensgeluk?
Maar: wat is vreugde eigenlijk? Dat is dat ons ingeschapen verlangens vervuld worden. Om samen te zijn, werk te hebben, gezond te zijn. Als dat vervuld wordt, maakt ons dat blij, als dat weggenomen wordt: werkloos, ziek, eenzaamheid, dat maakt verdrietig. Zo zijn wij in diepste kern geschapen, geschapen voor God. Om Hem te kennen en met Hem te leven. Dat is onze meest elementaire levensbehoefte. Derhal­ve ligt daar de diepste vreugde: als een mens God vindt. Als de verloren zoon n thuiskomt en het Vaderhart weer voelt kloppen. Kennen wij, kent u, ken jij die vreugde?
Alle andere ogenschijnlijke vreugde is surrogaat. Zoals er in de oorlog surrogaat-thee was. Van tulpebollen. Wie nooit andere ophad, kon er zijn dorst mee lessen. Maar wie één druppel echte thee dronk, had meer smaak geproefd dan in alle surrogaat-thee. Wie nooit de echte vreugde vond, kan het in surrogaat-vreugde goed uithouden. Maar wie één druppel van God proeft, heeft meer vreugde dan van een zee van surrogaat. Want surrogaat is het: alle wereldvreugde: wegdrijvend van God. Niet echt verzadigend. Eindigend in de eeuwige dorst in alle hevigheid. Eeuwig ongelukkig! En nu komt Jezus Christus en zegt: Ik ben de wijn des harten. Ik was zonder God op Golgotha, opdat in Mij de bron van Godsvreugde zijn zou. Drink van Mij. Zie, hier is uw God, in Mij vindt u vreugde.
Weten we, hebben wij ontdekt waar nu het rampzalige in ligt? Wij hebben geen dorst van nature. We missen God niet. In surrogaat-vreugde voelen we ons gelukkig en tevreden. Er is niemand die God zoekt. Weet u van dat Godswonder van de Heilige Geest? Waar die van dood levend maakt, komt dorst. Dorst naar God. Mijn ziel is niet te bevredigen, dan alleen in God. En als de Heere Zich verbergt dan is het bitterder dan de dood. Dan klaagt en zucht het: waarom staat Gij van verre? Wendt U tot mij… Ik versmacht als Gij U verbergt. Verstaan, kennen wij dat?
Dan konden en kunnen we het niet laten om te drinken. Van Jezus Christus. En ons hart vond in Hem God, de levende God. Een zaligheid niet af te meten welt voor ons open.
De discipelen geloofden in Hem. De andere bruiloftsgasten dus waarschijnlijk niet! En Maria?
Maria had gewild dat haar Zoon de bruiloftsgasten helpen zou. Dat was haar bedoeling: help die mensen toch. Dat denken wij ook wel eens: voor anderen of onszelf: Heere Jezus help toch. Aan eten, drinken, gezondheid. Maar: dat op zich helpt ons niet. Al die gaven op zich en zonder meer houden een keer op: verdorren, vergaan. Eindigen in de vergankelijkheid. Dan is het voorbij, eeuwig voorbij. De Heere Jezus doet wel wat Maria vraagt, maar met andere bedoeling. Als teken van Wie Hij is! Daarmee zijn mensen echt geholpen. Maria merkt: ik ben Zijn moeder niet langer. Zijn Vader bepaalt Zijn weg en handelen. En daar mag ze voor buigen. Ze wordt van moeder dienstmaagd. Ze laat Jezus los als Kind en ontvangt Hem terug als Zaligmaker. Als bron van eeuwige vreugde.
Beleeft u die vreugde? Stralen wij vreugde, gelukzaligheid uit? Als dat (nog) niet zo is, let eens op het volgende: wijn gaat gewoonlijk per fles, per liter. Maar Jezus maakt wijn per honderden liters tegelijk. In watervaten van 80 of 120 liter. Wijn als water. Zo overvloedig. Meer dan ze op kunnen in Kana. Dat is Jezus' overvloed. Gods heil, mild en overvloedig. Als water. Meer dan wij nodig hebben. Dan hoeven we toch niet zo arm te leven? Er is zulk een overvloed. Denk groot van de Heere. Denk klein van uzelf. Verwacht veel van de Heere, verwacht niets van uzelf. Doe uw mond wijd open en Ik zal Hem vervullen. In en met overvloed. Hoe meer dorst, hoe meer verzadiging. Hoe meer ervaring: verzadiging van vreugde is voor Zijn aangezicht, eeuwig en altoos.

D. Breure, Wilnis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen