Vergeving

Wat een zondaar nodig heeft om te leven, en wat bij God genadig gereed ligt om te geven is vervat in het ene woord: vergeving. Het valt op dat de werkwoordsvorm meer dan tien keer zoveel voorkomt als het zelfstandig naamwoord. De zaak waarom het gaat is geen statisch gegeven, maar wordt gekend in de weg van de werkzaamheid van het hartelijk smeekgebed, om de genadige werkelijkheid van Gods vergevende liefde te mogen ontvangen.
Het recht om de zonden te vergeven berust uitsluitend bij God. Vergeving is in de eerste plaats iets wat bij God thuis hoort. Zo zingt de dichter van Psalm 130 er van: 'Maar bij U is vergeving, opdat Gij gevreesd wordt' (Psalm 130 : 4). Daarom is het aan Christus Jezus, als de Zoon des mensen, ook eigen om vergeving te schenken, hoezeer Zijn vijanden Hem dat ook betwistten. De apostelen prijzen Christus aan, mede om deze genade die God in Hem gegeven heeft: 'Dezen heeft God, door Zijn rechterhand verhoogd tot een Vorst en Zaligmaker, om Israël te geven bekering en vergeving der zonden' (Hand. 5 : 31).
Vergeving is er slechts in de weg der verzoening: 'Dan zal de priester voor hem verzoening doen voor het aangezicht des HEEREN, en het zal hem vergeven worden; over iets van al wat hij doet, waar hij schuld aan heeft' (Lev. 6 : 7). Deze genade kan er alleen zijn waar sprake is van Christus: 'In Dewelken wij de verlossing hebben door Zijn bloed, namelijk de vergeving der zonden'. Nooit kan er iets van de kant van de zondaar toe bijdragen.
De weg waarin de vergeving ontvangen wordt is die van belijdenis van zonden en een gelovig gebed: 'Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve'. Het is overigens nooit om, maar altijd op het gebed dat God de zonden vergeeft. Hij doet het alleen om Zichzelfs wil, maar daarom kan en mag er ook hartstochtelijk om gevraagd worden: 'O HEERE, hoor! o Heere, vergeef! o Heere, merk op en doe het, vertraag het niet! Om Uws Zelfs wil' (Dan. 9 : 19).
Wat doet God als Hij de zonden vergeeft? \ Hij neemt de drukkende last van de schuld \ van de zondaar weg. Hij reinigt hem ook \ van zonden. Hij bedekt de zonden. Hij belooft zelfs er nooit meer aan te denken: 'Ik zal hun ongerechtigheden vergeven, en hunner zonden niet meer gedenken' (Jer. 31 : 34). En, wat kan er radicaler uit de weg geruimd zijn, dan datgene waar God niet meer aan wenst te denken? Sterker nog, wat is er bevrijdender dan wanneer een zondaar die het vanwege zijn zonden naar recht verdiende om 'achter Gods rug' geworpen te worden, het zingen mag: 'Gij hebt al mijn zonden achter Uw rug geworpen' (Jes. 38 : 17)?
Wie vergeving van God ontvangen heeft wordt in dankbaarheid geroepen ook vergevensbereid te zijn naar medemensen toe: 'Maar zijt jegens elkander goedertieren, barmhartig, vergevende elkander, gelijkerwijs ook God in Christus ulieden vergeven heeft' (Ef. 4 : 32). Nergens heeft Christus dat dieper aan elkaar verbonden dan in het gebed dat Hij ons Zelf geleerd heeft: 'En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren'. In de gave van het gebed om vergeving ligt overgave tot de bereidheid om te vergeven besloten.

M.A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen