Het is genoeg

Wat is het rijk wanneer de nacht een tijd mag zijn waarin je door middel van de slaap tot rust mag komen. Dat er geen dingen zijn die je uit de slaap houden en je op een of andere wijze verontrusten. Een goede nachtrust is echter niet vanzelfsprekend. Ouderdom en ziekte willen nog wel eens het tegenovergestelde met zich meebrengen. Ook een vergadering met alle wel en niet uitgesproken stemmen kan 's avonds laat nog lang naijlen. En wat te denken van allerlei feiten, die zich dreigen te voltrekken in het persoonlijk leven of het leven van hen die je liefhebt. Ze kunnen je gedachten flink gaande houden. En dan de zonden die je gedaan hebt en die je voor de ogen blijven staan… misstappen die veel kapot gemaakt hebben. Wat kunnen ze veel gewoel, getob en hartzeer veroorzaken. Nu behoeft deze laatste nachtrustverstoring niet per se iets slechts te zijn. Het zou wel eens kunnen leiden tot een diepe, weldadige rust.
Maar hoe dan ook… in onze geschiedenis is er eveneens sprake van nachtelijke onrust. We lezen van Een Die niet kan slapen. Omdat er van alles in Zijn gedachten en hart omgaat. Het is de Heere Jezus Christus. Hij is samen met Zijn discipelen na de viering van het Heilig Avondmaal de stad Jeruzalem uitgegaan. Richting Getsémané. Een plaats, een hof, nog binnen de stadsgrenzen tegen de helling van de Olijfberg aan. De Heere wil Zich daar in de stilte van het gebed voorbereiden op de uit te voeren taak die op Hem rust. Een zware taak. Een last die op Hem drukt. Want het uur van de Waarheid nadert. Het uur waarin Hij Zich met Zijn leven zal opofferen voor hen die Hij liefheeft. Door in hun plaats te gaan staan. De executieplaats.
Wat blijkt de Heere Jezus Christus… de Zoon van God… daar in die hof ook mens te zijn. De Heere heeft een gewoon menselijk lichaam. Met alle gevoelens, die daarin kunnen omgaan. Bij Hem groeit in hevigheid ineens het besef dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Het doet Zijn hart bonzen. Hij wordt bang… ontzaglijk bang. De Zoon van God doorleeft het menselijk bestaan, waar Hij heel bewust voor gekozen heeft, in z'n verschrikking. Een bestaan vervreemd van God, vol van zonden en schuld, verscheurdheid, pijn en dood. Een leven dat zich afspeelt onder de ogen van een verontwaardigd God. Die verontwaardiging, die boosheid, die toom over wat God… Hem… aanrekent, schokt en verwart Hem. Het lijden en sterven dat met golven over Hem komen zal, steekt en benauwt Hem. Doodsbenauwd schreeuwt Hij het uit z'n hart: 'O Vader, neem deze drinkbeker van Mij weg…'
Ik moet denken aan de woorden die de Israëlitische oud-premier Menachem Begin heeft uitgeroepen, toen hij het ambt van het premierschap onverwachts neerlegde. Hij kon de loden last van het ambt door allerlei omstandigheden niet langer dragen. Hij zei toen tegen zijn vriend: Ik kan niet meer.
Jezus Christus, de Eerste voor de Zijnen, de Premier, dreigt de ambtslast te zwaar te worden. De aanvechting snijdt door Zijn ziel. Maar…, en daar looft en prijst de Kerk Hem om. Hij legt Zijn ambt niet neer. Hij wil Zich niet aan Zijn roeping onttrekken. Het onmogelijke doet Hij.
Na Zijn hulproep spreekt Hij Zich verder uit. 'Doch niet wat Ik wil, maar wat Gij wilt, Vader.'
Christus Jezus worstelt in de rauwe werkelijkheid van dat moment met de wil van Zijn Vader. Al biddend. Aanhoudend biddend. Steeds weer bidt Hij woordelijk hetzelfde. Tot Hij nieuwe moed en kracht ontvangt uit de liefde van Zijn Vader. De moed van de Liefde om staande te kunnen blijven in de grootste smarten.
En de discipelen? De drie die met Hem meegegaan waren in het bijzonder?
Ach… De Heere Jezus heeft hun ondersteuning ter linker- en rechterzijde gezocht. Hun voorbede gevraagd. Dat ze Hem in Zijn nood biddend zouden voorleggen aan Gods troon. 'Waakt, bidt.' Laat Me niet alleen, blijf wakker, help Me, is Zijn hulpaanvraag.
Maar de discipelen laten het afweten. Geen muur van gebed om Hem heen. Kwetsbaar voor de verzoekingen laten ze Hem daar bang kruipen over de grond. Wat moeten we zeggen van de volgelingen van de Heere Jezus Christus? Niet veel. Ten aanzien van de verlossing en de verzoening dragen ze in ieder geval niets bij. Ze kunnen Jezus daar niet in volgen. Hij is deze weg vrijwillig… volhardend en gehoorzaam… alleen gegaan.
Dan keert Jezus Christus voor de derde maal terug bij Zijn discipelen. De strijd om een van wil te zijn met de hemelse Vader is gestreden. De worsteling tussen de mens Jezus en de Vader in de hemel. Hij is bereid God de Vader Zijn leven te laten bepalen… al moet het naar de doodstraf.
Met kostelijke woorden brengt Hij dat tot uitdrukking. 'Het is genoeg', zegt Hij tegen Zijn wakker geworden leerlingen. 'Het is genoeg'… of zoals er letterlijk staat 'Het is volbracht'. De discipelen hoeven niet meer wakker te blijven voor die helse strijd. Van hen wordt niet gevraagd dat werk te verrichten. 'Ik heb het gedaan', zegt Christus. Hij is, alleen en plaatsvervangend, die absoluut duistere weg van angst en verschrikking gegaan. Niemand hoeft dat na te doen. Vindt daar maar rust in… de rust van het geloof.
U ligt nog wakker vanwege uw zonden? Zonden die God onteerd en vertoornd hebben? Het bezorgt u nachtelijke onrust? Wie zelfde strijd met God aangaat… zelfde opgelegde ambtslast wil dragen en tot een goed einde wil brengen, zal ontdekken een onbetrouwbare wachter en bidder te zijn. Leg dan toch dit Woord van de Heere voor u neer. Bepeins, overdenk het. Biddend om Gods Geest. Leer zo het lijden van Jezus Christus in de hof van Getsémané recht betrachten. Leer het uit Zijn daden, uit Zijn woorden. Het is een Woord voor u.

W. van Vreeswijk, Hei en Boeicop

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen