Belijden

Belijden is de levensuiting van het hart dat God gelooft en zichzelf recht kent. Van zichzelf spreekt en zingt de gelovige in het belijden van zonden en ongerechtigheden, van God prijst het Zijn Naam en grote daden van verlossing. Die twee zijden van het ene grondwoord zijn zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament te vinden. Belijden is met hart en mond erkennen dat God groot en goed is voor arme zondaren.
In het Oude Testament maakt het belijden van de zonden een wezenlijk deel uit van de eredienst, de dienst der offeranden. Er is geen andere manier om tot de HEERE te naderen dan in de weg van de ootmoedige en hartelijke schuldbelijdenis: 'Mijn zonden maak ik U bekend en mijn ongerechtigheid bedekte ik niet. Ik zeide: ik zal belijdenis doen voor den HEERE; en Gij vergaaft de ongerechtigheid mijner zonde' (Psalm 32 : 5). Dit belijden gaat in het gebed voor Gods Aangezicht gepaard met grote bewogenheid van het gemoed: 'Als Ezra alzo bad, en als hij deze belijdenis deed, wenende en zich voor Gods huis nederwerpende…' (Ezra 10 : 1). Maar in één adem is het ook de aanbidding en lofprijzing van Gods Naam in antwoord op Zijn genadig Woord. Nadat het wetboek van God gelezen was door Ezra staat er: 'en op een ander vierendeel (van de dag) deden zij belijdenis, en aanbaden den HEERE hun God' (Neh. 9 : 3). Ook is het belijden verbonden met de praktijk van de levensheiliging, waartoe het volk geroepen wordt: 'Nu dan, doet den HEERE uwer vaderen God, belijdenis en doet Zijn welgevallen' (Ezra 10 : 11). Belijdenis doen staat in één verband met bekering.
In het Nieuwe Testament staat het Griekse woord 'homologio', dat betekent 'hetzelfde zeggen'. Het heeft de betekenis aan zich van toestemmen, verzekeren, en vaste en plechtige verklaring doen van het geloof. Het is ergens met hart en ziel voor uitkomen. Het is het van harte met God eens zijn dat ik een zondaar ben, maar dat Jezus Christus een volkomen Zaligmaker is, die mij wast en reinigt door Zijn bloed van al mijn zonden.
Belijden is primair: openlijk voor Christus uitkomen. Daarin ligt een bewijs van de zaligheid door het geloof: 'Want met het hart gelooft men ter rechtvaardigheid en met de mond belijdt men ter zaligheid' (Rom. 10 : 10). Dit belijden wil niets anders nazeggen dan, wat het Woord voorzegt. Het keert zich daarom met kracht tegen alles wat daarvan afwijkt, en wijst alle verkeerde belijdenis met kracht af: 'En alle geest, die niet belijdt, dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, die is uit God niet' (1 Joh. 4 : 3).
De belijdenis van Christus is het houvast van de zaligheid, die gegarandeerd ligt in de medelijdende Hogepriester in Wie het geloof de toegang heeft tot de troon der genade (Hebr. 4 : 14-16).
Belijden is tenslotte niet alleen een activiteit van de gelovigen, die voor de Naam van hun Zaligmaker voor de mensen uit willen komen. De Heere Jezus, die voorwerp is van dat belijden, wil ook Zelf onderwerp zijn. Zijn belofte geeft aan ons belijden een eeuwige en hemelse glans: 'En Ik zeg u: Een iegelijk, die Mij belijden zal voor de mensen, dien zal ook de Zoon des mensen belijden voor de engelen Gods' (Luk. 12 : 8).

M.A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen