Welke belijdenis?

Als we in de tekstwoorden kijken naar de twee kruiselingen, in het midden van wie Jezus hangt, ontdekken we hun houding tegenover Jezus. We zien slechts twee mogelijkheden. Leven of dood. Geloof of ongeloof. Verbidden of veroordelen. Is het Woord van Jezus ook niet voor ons: 'Wie niet voor Mij is, is tegen Mij'.
Willen wij onze houding tegenover Jezus bepalen, dan moeten we er voor waken dat te willen doen, terwijl we naar onszelf kijken. Dan is de conclusie snel getrokken. Van huis uit deden beide kruiselingen mee met de voorbijgangers in het lasteren van Jezus. Van huis uit is er geen onderscheid. Dat geldt ook ons. Jezus zei eens dat degenen, die tegen één van de geboden van God gezondigd hebben, schuldig staan tegenover de hele wet. Dus ook tegenover het zesde gebod. Lees zondag 40 maar eens wat God daarin gebiedt!
Hier komt nog bij dat de dood de bezoldiging is van de zonde. Zijn wij dan door de zonde geen beminnaars van de dood?
Het onderscheid komt openbaar, daar waar we naar Jezus kijken! Dan horen we hoe de ene kruiseling mee spot. Hij heeft de meerderheid aan zijn kant. Op deze wijze leidt hij de aandacht van zichzelf af op Jezus. Hij verstopt zijn misdaad. Terwijl hij daar hangt en letterlijk geen been heeft om op te staan, wil hij zich geestelijk staande houden. Terwijl zijn levensdraad op springen staat luistert hij naar de moordenaar van de beginne, die hem influistert dat het beter is als verliezer te sterven, dan je zelf over te geven.
Voor hem de eeuwigheid. Achter hem zijn verleden. En naast hem, denkt u zich dat eens in, Jezus. Dat is: Zaligmaker! Met Zijn hand, doorboord naar hem uitgestrekt!
In hetzelfde oordeel als wij. Voor ons onze vragen, zorgen, verdriet, en de grens van ons leven. Achter ons, ons verleden. En naast ons Jezus! Al Zijn beloften zijn immers waarachtig voor ieder, die het hoort, of leest (D.L. III/IV, 8).
Aan de andere kant van Jezus hangt de andere. Van zichzelf precies gelijk. Eerst lezen we van hem dat hij de eerste kruiseling waarschuwt. Niet uit de hoogte. Hij zegt eerst: Wij zijn even slecht! Dat is de houding, die u, jij en ik behoren te hebben, in de wereld en in de kerk, op ons werk en thuis. Niet: 'Die jeugd van tegenwoordig…'. Of: 'Het is goed dat opa dit niet meer meemaakt, want die was helemaal… (zonder zonde). Maar: Wij ontvangen waardig aan hetgeen wij gedaan hebben. Wij zijn rechtvaardig door iedereen afgeschreven. En ze hebben nog gelijk ook.
Misschien denkt u, denk jij dat ook wel eens. Zonder mij zou het allemaal beter gaan. Op school. Op mijn werk. En misschien ook wel in de gemeente: 'Als ik in de kerk kom, heb ik nooit het gevoel erbij te horen'.
En hij bidt tot Jezus. 'Heere, denk aan mij, als U in Uw paradijs gekomen bent.' 'O Heer, aanschouw mijn smart. Wil naar mijn smeekstem horen. Merk op mijn jammerklacht. Verleen mij gunstig oren, daar 'k in mijn druk versmacht.'
Waar komt deze belijdenis vandaan? Door het gehoor van het gepredikte Woord. Hij heeft Jezus' voorbede gehoord voor de vier soldaten, moordenaars, die Hem kruisigden. 'Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.' Zou Jezus niet weten dat er naast Hem nog een vijfde hangt? 'Heere, hier is nog een vijfde, neem mij mee, als vijfde wiel aan de wagen, die naar Uw koninkrijk gaat.'
Dat hoogst bijzondere, wat hier op Golgotha gebeurt wil God elke dag doen! Jezus heeft immers gebeden: 'Vader, Ik wil dat waar ik ben, ook degenen zijn, die Gij Mij gegeven hebt'. Daarmee doelde Hij op Zijn 12 discipelen. 'En, die door hun Woord tot Mij komen.' Die door de verkondiging, die moet uitgaan tot 'het uiterste der aarde', tot Mij komen.

Schreeuwen we nu met die ene mee? 'Ik ben wel in zonde ontvangen en geboren, maar Deze heeft mij tot nu toe nog niet verlost, anders had Hij het wel gedaan!' Of bidden we met die andere mee. 'Denk aan mij.' Dat maakt alles goed, als U, schoon ik arm ben en ellendig, aan mij bestendig denkt! Wat een belijdenis: 'Ik lig midden in de dood, maar ik zoek het leven buiten mijzelf bij Jezus'.
Dan zegt Jezus: 'Heden zult gij met Mij in het paradijs zijn'. Terwijl de 'vromen' zich naar Jeruzalem haasten om zijn benen te laten breken, opdat de sabbat niet ontheiligd zou worden, breekt voor deze bidder/belijder de eeuwige sabbat reeds aan en mag hij wandelen in het paradijs.
Wat is zijn blijdschap echter snel weer aangevochten. Weldra werd het donker. Eén uur, twee uur… En naast hem hoort Hij Zijn Zaligmaker roepen: 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?' Wat zal er door hem zijn heengegaan? 'Als zelfs Jezus Zijn God kwijt is, hoe kan ik dan behouden worden?'
Hij leerde echter te vertrouwen, en wij moeten dat steeds weer leren. Waarop? Op datgene wat God ons deed ondervinden, wat Hij gedaan heeft aan mijn ziel? Nee, de enige grond van zaligheid, die ontwijfelbaar en rotsvast is, is het 'Voorwaar zeg Ik u'. Niet omdat ik Jezus naast mij zie, weet of ervaar, is er toekomst. Mijn toekomst is zeker, zelfs wanneer ik omringd door tegenspoed, niet meer zie en voel, en bezwijken moet, is mijn zaligheid vast, omdat Hij mij ziet en aan mij denkt. Hij houdt mij vast door Zijn Woord. Dat is de prediking van Gods belofte. Zo wil Hij u, jou en mij meenemen naar Gods altaren, tot God, mijn God, de bron van vreugd.

H.J. Catsburg, Kamerik

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen