Maria bij het kruis

In diepe droefheid staat zij daar.
De weg die zij moet gaan is zwaar.
Daar hangt haar Zoon te sterven.
Haar moederhart breekt van verdriet
als zij Hem daar zo lijdend ziet,
om vrede te verwerven.

Haar ogen, vaak van tranen blind,
zien naar haar zwaar geteisterd Kind,
de diepe spijkergaten…
Haar Zoon, haar eigen vlees en bloed,
die voor de schuld der wereld boet,
van iedereen verlaten…

Zij droeg Hem eens onder haar hart.
Van Kind werd Hij de Man van smart.
Zijn leven was vol lijden.
Zij zag het mede-lijdend aan.
Een zwaard is door haar ziel gegaan.
Het was niet te vermijden.

Maria huivert van de pijn.
Moet dit nu Jezus' einde zijn?
Toch heeft zij het geweten,
want Simeon sprak al van 't zwaard.
Zij heeft het in haar hart bewaard,
nooit haar geheim vergeten.

Vol deernis ziet zij op naar Hem.
Dan hoort zij Zijn vertrouwde stem.
Johannes zal nu zorgen.
Zo troost Hij haar vanaf het kruis
en geeft haar weer een veilig thuis.
Zij weet zich nu geborgen.

Zo neemt zij afscheid van haar Kind,
in wie zij ook haar Heiland vindt
en knielt zij voor Zijn voeten,
als moeder van Gods eigen Zoon.
Maar eenmaal zal Hij op Zijn troon
haar als Zijn kind begroeten.

Coby Vlok-Lokhorst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen