Ere zij de Koning

Men zou het niet aan Hem gezegd hebben toen hij Jeruzalem binnenreed op een ezel, al had men dan ook de loper voor Hem uitgelegd. Koning? Nee, daar had het weinig van weg, daar had Hij weinig van weg. Een Koning op een ezel!
En verder, een Koning met een doornenkroon en een rietstok in Zijn hand, een spot voor mensen.
Een Koning tenslotte met een kruis als troon. Daarmee liep Hij Zelf te torsen door de straten van Jeruzalem, en toen Hij uiteindelijk aan die troon hìng, hing men er nog een bordje als beschuldiging boven ook: Jezus Nazarenus, Rex Judeorum, Jezus de Nazarener, de Koning der Joden.
Toen deze Koning zijn gang ging naar het Kruis, stond het volk erbij en keek toe (Lucas 23 : 35). Dat is altijd weer één van de meest aangrijpende passages uit het lijdensevangelie. Toen Jezus bloed en tranen zweette en in de drukke straten van Jeruzalem voortzwoegde en al Zijn doodsstrijd streed, stond het volk erbij. Toeschouwers waren het. Daardoor werd de kruisgang alleen maar vernederender.
Mensen vergapen zich altijd weer bij de plaats van een ramp. Lijden en leed boeien, wekken nieuwsgierigheid. Mensen ondernemen soms zelfs hele tochten naar plekken van rampspoed. En zo stond ook het volk dáár, op de plek van het onheil, toekijkend, zich vergapend aan het unieke lijden van de Zoon des Mensen. En ze wisten niet dat wat òn-heil leek te zijn, héíl wàs.

Ooit had de duivel Christus een koninkrijk aangeboden. Maar Jezus zei: ga weg satan. En ooit wilde het volk Hem Koning máken. Maar Hij trok Zich terug, de bergen in, alléén.
Maar rondom het kruis is Hij nog slechts de spotkoning. 'Indien Gij de Koning der joden zijt, verlos uzelf…' schreeuwde het volk.

Machtig
Maar met Pasen blijven we niet steken in het ongeloof en de spot van mensen.
Bij de gebóórte van Christus hadden de wijzen uit het Oosten er al weet van, dat er een Koning geboren was. Een Koning der joden, nota bene. Het was tijdens Zijn leven en bij Zijn dood niet gebleken. Maar met Pasen mag en zal er de jubel zijn: Hij ìs Koning.
De koningen van aardse koninkrijken behaalden de eeuwen door triomfen in veldslagen door dood en verderf te zaaien. Hun dubieuze roem lag vaak in een zo groot mogelijk aantal doden. Hier is een Koning, die de dood Zelf de wacht heeft aangezegd en uiteindelijk de dood heeft gedood.
Iemand, die de dood te boven komt, is machtiger dan deze laatste vijand zelve. In Zijn overwinning op de dood sleepte Hij bovendien ook alle doodsmàchten met Zich mee. Zijn wieg was weliswaar slechts een kribbe, en gedaante of heerlijkheid had Hij niet, en Zijn troon was een vervloekt kruis maar zo werd ook dat krúís – wonderlijke wisseling – een echte tróón, een praalwagen (Calvijn). Vanaf die troon werd beslissend slag geleverd in de wereldgeschiedenis.
Met Pasen mag daarom de bazuin aan de mond: Hij is Koning!

De wereld
Toen Jezus voor Pilatus stond en deze Hem vertwijfeld vroeg of Hij dan de Koning der joden was, heeft Hij geantwoord met het overbekende woord: 'Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld'. Dat koninkrijk is op grond van dit Schriftwoord niet zelden louter geestelijk opgevat. Hier zit het echter in de kleine woordjes: niet vàn deze wereld. Zijn Koninkrijk is niet ingericht volgens de schema's van de wereld. Zou dat wel het geval geweest zijn dan hadden – zegt Jezus – Zijn dienaars wel voor Hem hebben gestreden. Hier geschiedde echter het tegendeel. Toen Pilatus het volk vroeg of zij wilden, dat Hij hun Koning losliet, knarsten ze: Baràbbas, laat die los! En niemand, die tussenbeide kwam.
Zijn koningschap liep noodwendig door de vallei van de dood heen. De grondwet van Gods Koninkrijk is namelijk die van het stervend tarwegraan. Langs de weg van het stervende zaad zou leven te voorschijn komen. Zo zou Jezus Zelf ook zaad zien, onderdanen krijgen, die Hem vrijwillig dienen zouden, daartoe hérboren, óók in een weg van sterven en opstaan ten leven.

Omdat Jezus Koning over de dóód was kon Hij als géén ànder Koning over het léven zijn. Zo is Zijn koninkrijk niet vàn deze wereld. Wie Zijn koninkrijk vandaag wel gelijkschakelt met de koninkrijken van deze wereld of onderwerpt aan de schema's van deze wereld, bijvoorbeeld door er programs van politieke actie aan te ontlenen, maakt opnieuw van Christus een spotkoning. Die door ons gevlochten kroon past Hem niet. Want Hij is Koning als geen ander. Zijn stem wordt alleen gehoord en Zijn koningschap wordt alleen recht beleden door hen, 'die uit de waarheid zijn' (Joh. 18 : 37).
Dat Jezus' Koningschap en dus Zijn Koninkrijk niet vàn de wereld zijn betekent echter niet, dat het ook niet betrekking zou hebben òp de wereld. In Johannes 15 vers 29 zegt Jezus immers ook tot Zijn discipelen: 'Gij zijt niet van de wereld'. Ook hier dat woordje vàn. Maar daarmee waren de discipelen toch niet puur geestelijk? Mr. Abraham Capadose – de bekende jood – zegt ervan:
'ze waren intussen wel op de aarde, maar het betekent dat ze van boven, uit God geboren waren. Zo is ook Zijn koninkrijk niet van deze wereld, niet uit de wereld afkomstig. Het geldt meer de geaardheid dan de plaats en de zetel van het koninkrijk.'

Totdat
In het machtige hoofdstuk 1 Korinthen 15 over de Opstanding zegt Paulus verder: 'want Hij moet als Koning heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten zal hebben gelegd'. Er is dus wel een totdat aan het Koningschap van Christus. Bij de opstanding der doden, bij het Grote Gericht, zal Hij alle machten definitief vernietigen. Maar dan geeft Hij het Koninkrijk vervolgens óver, terùg aan de Vader (1 Kor. 14 : 24).
Hier krijgt dan ook elke gedachte de doodsteek, dat de nieuwe aarde door ons mensen gerealiseerd zal worden, dat deze wereld zich zal ontwikkelen tot de volkomenheid van het rijk Gods. Aards messiaanse dromen, die in alle tijden gedroomd zijn, worden hier in de wortel ontkracht. Het koningschap van Christus over deze wereld neemt eenmaal een einde, namelijk als het grote Einde daar is.
Wel zal er toch ook in het rijk der heerlijkheid de troon van het Lam zijn. De gezaligden zullen daar zelfs met Christus heersen als koningen (Openb. 22). Maar dan is de koningsheerschappij van Christus over déze, huidige wereld verleden tijd, omdat er geen tijd meer zijn zal en de machten definitief verwezen zijn naar de buitenste duisternis.

Christus móét tot die Dag als Koning heersen. Zo geldt het dus ook voor vandaag, voor onze tijd. Ook onze tijd staat niet buiten de lichtkring van het Koninkrijk. Het is niet naar de Schriften wanneer we het Koninkrijk Gods beperken tot de kerk of slechts geestelijk duiden. Het koningschàp van Christus gaat immers niet alleen over de gelovigen – over hen is Hij een eeuwig Koning – maar ook over de wereld, zolang als het duurt, liever zolang als deze wereld duurt.
Het is Christus' eer te na om slechts te heersen over Zijn volk. Hij heeft volmacht van de Vader om te regeren over deze wereld. Die volmacht is met bloed getekend. En als we er vandaag weinig of niets van zien: we gelóven het, nòchtans.

Christus heerst ook over Zijn vijanden. Zijn koniiigsheerschappij gaat over al wat leeft. En daarom zullen er in de wereld ook tekenen zijn van Zijn koningsheerschappij. Hij is Koning en Hij móét als Koning heersen. Ook in deze bedeling gaat de Macht van Christus die van de machten al te boven. De koningen der aarde zullen daarom zelfs de eer en heerlijkheid der volkeren binnenbrengen in het Nieuwe Jeruzalem.

Hoop
Aan het machtige getuigenis aangaande Christus' koningschap ontlenen we hoop en ook de zin van het leven. Uiteindelijk hebben niet de machten het voor het zeggen. Uiteindelijk hebben niet de machthebbers dezer wereld het laatste woord. Achter alle aardse politiek licht op de Polis, de Stad Gods, die fundamenten heeft. Waarvan Christus de Bouwheer is. Maar waar Christus ook Koning is tòtdat de voltooiing der dingen daar is. Zolang er die voltooiing niet is zal er vanwege het koninkrijk strijd op leven en dood zijn. Maar die strijd is gewonnen.

In messiaanse verwachting werd het in de psalmen al gezegd: 'De Heere heeft tot mijn Heere gesproken: zit aan Mijn rechterhand totdat Ik uw vijanden gezet zal hebben tot een voetbank Uwer voeten.' (Psalm 110 : 1).
De Messias heeft koningsheerschappij. Zijn koninkrijk is over de wereld. Hij heeft als zodanig onderdanen, die Hem vrijwillig hebben leren dienen maar ook onderdanen, die zich geveinsd onderwerpen en die eenmaal zullen móéten erkennen, dat Hij Koning was en is.

Het Kruis heeft hoog opgericht gestaan in deze wereld. Dat zal de wereld weten, tot heil en tot oordeel. Daar hing de Koning der joden, die via dat kruis Koning der wereld werd. Het was Hem niet aan te zien. Verachtelijk stak men Hem de lip toe. Zo aards als velen gehoopt en verwacht hadden, ging het bij Christus' kroning niet toe. Niet vàn de wereld. Maar de triomf van Pasen betekent wel, dat Hij met volmacht van de vader Koning is, móét zijn zelfs.
Daarom mogen we het koninkrijk Gods niet verspiritualiseren. Het kruis stond niet in de hemel maar op aarde. Het open graf lag niet in de hemel maar op deze aarde. Het nieuwe leven begint hier al en heeft brede contouren. Niet alleen de dominee en de theoloog, ook de politicus en de huisvrouw, de meester in de rechten en de medicus, verrichten hun arbeid in de lichtkring van het koninkrijk. Welke zin zou het anders allemaal hebben?
Maar nú… het hééft zin! Dank zij Pasen.

Wij mogen moed houden. We hebben een Koning die regeert. Ook de wereld heeft Hem als Koning, of ze het weten wil of niet. Dat is met Pasen aan het Licht gekomen. Het Godsvolk van alle tijden is er kroongetuige van. Halleluja! Ere aan de Vorst van Pasen. Lof zij U, Christus.

J. van der Graaf

Tekst foto: De heuvel van Golgotha, volgens Gordon

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen