De koets staat klaar

Bekend raakten de woorden van J. C. Blumhardt: 'Als Jezus komt, de koets staat klaar, ik rijd Hem tegemoet'. Leven uit Chirstus kent levende verwachting. We wonen immers in Christus boven, ook al werken we elke dag beneden. In boven en beneden zit de spanning van het leven als gelovige. Het gaat daarbij om het bijbels evenwicht.

Wie betrapt er zich niet gedurig op dat hij al te zeer opgaat in het werken beneden en dat het wonen boven erbij inschiet? Ik las dezer dagen nog weer eens dat sprookje van de Deen Andersen. Een kabouter had zijn intrek genomen in een slagerswinkel. Het beviel hem daar heel erg goed. Soms kreeg hij een bord grutten met een grote klont boter er in. Boven, op een zolderkamertje, woonde een student. Hij was arm, maar niettemin rijk omdat hij een dichter was.

Op een dag sloop de kabouter de trap op naar boven, naar de studentenkamer. Door het sleutelgat keek hij naar binnen. Wat hij toen zag, trof hem diep. Daar zag hij de student zitten. Om hem heen een wonderbaar licht en boven zijn hoofd een boom met bloeiende takken. Hoe mooi! Zou de kabouter aankloppen en vragen: mag ik bij u komen wonen? Maar dan zou hij de grutten met boter moeten missen. Dus liep hij de trap weer af, naar beneden. Door het geloof de Hemelvaart van Christus verstaan, is door het sleutelgat Gods heerlijkheid zien. Christus is daar. Christus Die ons leven is. Wat een heerlijkheid! Maar die schaal met grutten en boter hier en nu.

Boven wonen. Beneden leven.

Straks worden 'boven' en 'beneden' één. Wanneer Christus zal geopenbaard worden. Geopenbaard. Christus is dus nu nog verborgen. Verborgen voor de wereld. Verborgen voor die Hem nog niet kennen. Maar in zekere zin ook verborgen voor Zijn Kerk. We wandelen hier in geloof Nog niet in aanschouwen. Hoewel ons het Evangelie en de sacramenten zijn als het heldere licht die door het sleutelgat ons Gods heerlijkheid doen zien. Verborgen nog, maar straks geopenbaard.

Dan gaat de deur van de heerlijkheid open. Dan komt Christus te voorschijn uit Zijn verborgenheid. Hoe het allemaal wezen zal, wie zal het zeggen als God het ons niet zegt? Maar het komt, omdat Hij komt. Christus zal geopenbaard worden Die ons leven is. Op een grafsteen lees je soms: zijn leven was dienen, haar leven was werken. Op een steen van een vroeggestorven jongen las ik eens: zijn leven was muziek. Een gelovige kan zijn levensverhaal vatten in de woorden: Christus Die mijn leven is. Zeker, er is van alles en nog wat aan de hand in mijn leven. Maar je kunt de kern van mijn bestaan herleiden tot Hem Die mijn leven is. Alles is op Hem gericht. Alles is aan Hem gewijd. H. M. Kuitert schrijft in zijn door ons algemeen betwijfeld geschrift, dat er niets zinnigs te zeggen valt over de toekomst.

Hier lees ik: Christus zal geopenbaard worden. Hij zal onthuld worden. Uit de verborgenheid te voorschijn komen. Net als de beeldengroep die in een park op onthulling staat te wachten onder een groot wit laken. De afspraken zijn gemaakt. Over enkele dagen komt de hoogwaardigheidsbekleder van stad of land aan het touw trekken met enkele welgekozen woorden erbij. Dan valt het doek en wordt het werkstuk het pronkstuk van de buurt. Boven wonen en beneden leven is wachten op de dag dat het doek valt. Christus zal geopenbaard worden. De datum is bij God bekend. Alles is er klaar voor.

Maar ook u zult met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid, troost de apostel de nu nog verachte volgelingen van de verbor­gen Christus. Sinds Hij Zijn lot met dat van u verbonden heeft, staat dat vast. Een gevoelen dat Paulus deelt met een andere apostel die schrijft: u zijn wij kinderen Gods en het is nog niet geopenbaard, wat wij zijn zullen. Maar wij weten, dat als Hij zal geopenbaard zijn, wij Hem zullen gelijk wezen, want wij zullen Hem zien, gelijk Hij is (1 Joh. 3 : 2).

Er is soms maar weinig van te zien hier en nu. Het lijkt soms helemaal niets te worden tussen Christus en Zijn gemeente. Ze leeft vaak zo ver bij Hem vandaan. Ze is zo weinig op Hem en Zijn komst gericht. De koets staat dik onder het stof in het koetshuis. En het duurt zolang eer Jezus komt. Wordt het wel wat tussen die twee? Iemand vergeleek Gods geschiedenis met Zijn Kerk met een roman die een liefdesgeschiedenis-verhaalt. Het gaat om een 'hij' en een 'zij' van wie je al lezende denkt: ze krijgen elkaar nooit. Maar op de laatste bladzij doe je het boek met een verzuchting dicht: ze krijgen elkaar (ds. G. J. A. Jonker). Nee, niet door hun trouw of werk. Maar dankzij Hem Die hun leven werd en eeuwig bleef.

Wij vieren de Hemelvaart van Christus in een ellendige wereld. We doen dat in de gebrokenheid van Christus' lichaam. Het uitzicht op Jezus' komst is soms ernstig belemmerd. Wordt het nog wat? Komt er nog wat van terecht? Van de gemeente en van de wereld en van Gods beloften en van Christus' werk? Voor ons en voor onze kinderen en voor onze kerk?

De woorden van J. C. Blumhardt inspireerden J. W. Schulte Nordholt tot de volgende poëzie:

Hij had zijn koets zijn hele leven lang klaar staan met paard en tuig, oms als de tijden vervuld zijn zouden en de grote zang der engelen zou klinken, uit te rijden in hoge hoed en zondags-zwarte kleren, rechtop achter het trappelende paard, zijn Heiland tegemoet, die weer zou keren — en nu voorgoed — als Koning op deze aard

God, wat hebt Gij gedaan met zulk een hart dat zozeer heimwee was en grote dromen? — Het ligt nu stil te wachten in de grond. En wat doet Gij met ons, die in een zwart getij u om uw laatste wederkeren roepen met een vertwijfelende mond?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen