Dominee Andrés: 'Nú begrijp ik het!'

'Nú begrijp ik het!' Het klonk als een jubel en een zucht van verlichting tegelijk.
'Nú begrijp ik het!' We voelden allemaal de diepe verwondering en de stille verbazing, het nieuwe begrip dat uit deze woorden sprak. Want: 'De Heere heeft mij dus uitverkoren en dáárom ben ik staande gebleven!'
Ds. Andrés was zichtbaar dankbaar dat hij eindelijk begreep waar het in de verkiezing om gaat. 'Een beetje', denk ik er dan bij, want ik wil zeker niet beweren dat ik in pak weg tien minuten de hele verkiezingsleer uit de doeken kan doen. Het ging hier dan ook niet meer om de leer, maar om het levende kennen.
't Gebeurde tijdens enkele studiedagen van de Methodistenkerk; naast de Presbyteriaanse de andere kerk waar de GZB in Guatemala kontakten mee onderhoudt. Regelmatig werk ik aan die studiedagen mee. Men noemt dat hier 'talleres'. Letterlijk betekent dat 'werkplaats' en dat doen we dan ook: samen-werken.
Deze keer ging het over het leven van Paulus en zijn eerste brief aan de Thessalonicensen. Het eerste hoofdstuk is een en al dankzegging voor de geweldige reaktie op Paulus' prediking. Hij komt woorden tekort om de Heere te danken voor alles wat er in Thessalonica gaande was. Dáárom weet hij ook van hun verkiezing. 't Is alles Gods werk en hij spreekt er dan ook over binnen het raam van 'dank U, Heere!' (1 : 2 en 2 : 13).
En dàt was de ontdekking van broeder Andrés. Al lezend en uitleggend waren we aan het vierde vers van het eerste hoofdstuk toegekomen: 'Wetende, geliefde broeders, uw verkiezing van God.' Hij vroeg me: 'Wat is dat nu eigenlijk?'
Een begrijpelijke vraag, want in Guatemala bestaat erg veel onduidelijkheid over dit 'leerstuk'. Dat is ook vaak het probleem: ze zien het als een theorie waar ze vervolgens niet mee uit de voeten kunnen. Mensen worden 'stokken en blokken' en God willekeurig. En derhalve wijzen sommigen het zelfs als 'onbijbels' af! En zó is het ook niet bijbels, maar de werkelijkheid van God die verkiest is dat zeker wel.
Goed, ik probeerde het dus zo eenvoudig mogelijk uit te leggen. God die in onbegrijpelijke barmhartigheid omziet naar mensen. Ze roept, een verbond met ze sluit. Zijn Zoon zendt. Dat alles van Hem komt en uitgaat en dat er daarom zekerheid van het geloof bestaat! Dat Hij mij op het oog heeft en ik daarom staande blijf. Dat je je roeping en verkiezing vast kunt maken, omdat Hij je vasthoudt! Hier is dat vaak ònzeker. 't Verbond kent men niet of alleen in theorie. Veel hangt af van mijn aannemen van Jezus, van mijn volharding. Niet alleen in de pentecostale kerken, maar ook bij anderen. De invloed is groot en niet alleen in de vormgeving. Ook inhoudelijk, wede omdat de reformatorische basis(-kennis) vaak zwak is.
En toch… Dat is maar één kant van de zaak. Het leerstuk van de verkiezing mag dan vaak onbekend en dus onbemind zijn, de realiteit ervan gelukkig niet. Luister maar.
Ds. Andrés viel me haast in de rede. 'O, maar daar weet ik van mee te praten,' vertelde hij. 'Vier jaar geleden zijn mijn vrouw en ik tot geloof gekomen. Dat bracht een grote verandering. We waren 'mala gente', slecht volk. Als metselaar had ik meestal werk en ook voldoende geld. 'k Wil er niet veel over kwijt, maar elk weekend gingen we ons te buiten aan drank. We leefden met jan en alleman in onmin. Achteraf een vreselijke tijd. Toen we tot geloof gekomen waren, veranderde erveel. Maar… zou het zo blijven?
Eigenlijk verwachtte iedereen mijn 'caída', dat ik terug zou vallen in mijn oude leven. Eerder vandaag dan morgen.
Na een maand al! 'Ben je er nog steeds bij?' Ze bedoelden: heb je de drank nog steeds niet aangeraakt? Nee dus! Na enkele maanden was er weer een die half spottend vroeg of we nog niet 'gevallen' waren. En zo bleef het.
Een jaar na onze bekering feliciteerde m'n broer me: 'Ik zie dat het echt is bij jullie.' 'Houd je het nog steeds vol?' zei een ander en ik zei: 'Door de genade van God: JA!' Niemand had het verwacht, maar 't was zo. En zo is het nog steeds, broeder. (Je hoorde z'n eigen verbazing en verwondering er nog in doorklinken.) Maar nú heb ik begrepen waaróm! God hield ons vast, al die vier jaar lang. Dàt is dus verkiezing. Hij greep ons en laat ons nooit meer los!'
Ds. Andrés was uitgepraat. Stille verwondering straalde van zijn gezicht, ontroering uit zijn ogen.
Ds. Andrés: hij kent Psalm 89 zeker niet in onze berijming, maar anders zou hij het opgegeven hebben om te zingen met elkaar. 'Uw onbezweken trouw zal nooit hun (mijn!) val gedogen!'
Zingt u mee?

W.G. Teeuwissen, San Felipe, Guatemala

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen