Voorpost of voorland? (3)

8. Tussen drie stromen
Een Bondsgemeente staat in de stad minstens zo apart als in het land: de roulatie is voorbij. Voordeel is dat je een vaste plek hebt, de eigen stijl kunt bewaren, een gemeenschap kunt bouwen. Maar nadeel blijft het isolement. De aktie-radius van de geref. prediking is beperkter dan vroeger. Intussen sta je wel in het hervormde geheel. Op centraal niveau kom je alles tegen: niet alleen de vrouw-in-het-ambt en Samen op Weg, maar ook inzegening van homofiele relaties, een Raad-van-Kerken die aids pertinent geen straf van God wil noemen enz.
En daar wordt je inbreng verwacht: geestelijk, kundig, niet eigenwijs. Wie is hiertoe bekwaam? Onze bekwaamheid is uit God, zegt Paulus. Daarnaast zijn er gelukkig de kontakten in de Geref. Gezindte: samenspreking met broeders van dezelfde belijdenis, samenwerking zelfs in het nieuwe project: hospice voor terminale patiënten (kuria). Ten derde is daar het Evangelisch Contact: het samenspreken over ieders werk en het samen-bidden om de nood in de stad.
Dus: hoe zijn we dienstbaar als herv. geref. in dit driestromenland? Dat geldt m.i. landelijk ook. Wil je van anderen leren. Hebben we iets wezenlijks in te brengen. Daar wordt naar geluisterd.
De nood in de stad heeft verbroederend gewerkt. Als de stad trendsetter is, kunt u dat landelijk verwachten en u erop voorbereiden. Met de geref. belijdenis niet willen heersen, maar willen dienen. Het 'nee' van 'Putten' blijkt kansen te geven om meer dan voorheen gehoord te worden: ik werd geïnterviewd in een VU-theol. blad en betrokken bij een breed theologenforum. Voor 't eerst! In de Geref. Gezindte doen de Geref. Kerken niet meer mee, maar wèl de Geref. Kerken Vrijgem. en de Geref. Gemeenten.
Intussen: in de politiek zijn de kleine chr. partijen zelfs samen niet meer vertegenwoordigd. En het CDA is klein.
Als hierin onze stad trendsetter zou zijn, zou de discussie over één lijst van de kleine drie metéén gesloten zijn door de harde feiten: géén van drieën! Maar zover is het gelukkig nog niet.

9. AWGB
De 'ongelijktijdigheid' van stad en land wordt juist in dit jaar 1993 nog het meest doorbroken door de AWGB. Daarover tenslotte. Ik kan mijn verhaal van kerk-in-de-stad nooit echt kwijt op de Veluwe, omdat het daar (gelukkig!) zover nog niet is: men moet iets meegemaakt hebben om iets echt te begrijpen.
Maar deze nieuwe wet bedreigt stad èn land, raakt ook direkt de Veluwe! Raakt elke chr. school in elk dorp! Raakt elke chr. camping in dit vakantiegebied.
Het leert ook de 'Bijbelbelt' dat christenen, hoewel plaatselijk in de meerderheid, landelijk bij een kleine minderheid behoren: in de 2e Kamer overrulden 142 mensen 7 mensen! Bij abortus en euthanasie kun je nog zeggen, dat christenen niet gedwongen worden mee te doen. Maar nu moeten ze er ook aan geloven: de zgn. neutrale overheid, die enerzijds de kerk te hulp roept om bij alle verloedering nog iets te redden van normen en waarden, wil nu libertijnse normen en waarden gaan opleggen in chr. organisaties, in flagrante strijd met de grondwet, die vrijheid van godsdienst en van onderwijs garandeert! Dit geschiedt door een minister die zelf hervormd is en met medewerking van de meerderheid in het CDA, dat via AR en CH ontstaan is in de strijd om de chr. school. Het is niet te geloven! En mevr. Dales verdedigde dit standpunt ook in de Domkerk voor predikanten, die haar daarom een applaus gaven. Dat is helemaal niet te geloven.
Wij moeten nu niet mevr. Dales gaan bekladden: zij is een kordate vrouw. We moeten niet meedoen aan het discrimineren van homoseksuelen: er worden inderdaad mensen beschadigd. We moeten zeker niet de ogen sluiten voor homofiele medechristenen, die hun moeilijke strijd strijden: die moeten zich opgenomen kunnen voelen, ook onder ons. Wij moeten ook niet gaan overdrijven, alsof dominees in de gevangenis zullen verdwijnen na een preek over het 7e gebod. De AWBG respekteert de eigenheid van de kerken en enigszins van de chr. school. Geen indianenverhalen! Het appèl van het Beraad Geestelijke Vrijheid zal hopelijk zijn uitwerking niet missen op de 1e Kamer als geheel en op de CDA-fractie in het bijzonder. Doet u mee? Maar al zou de uitkomst meevallen, hebben wij er dan van geleerd? Dat een zgn. neutrale overheid, die alles tolereert, ineens intolerant kan worden naar christenen toe?
Dat onze Babel-cultuur, je zou bijna zeggen onze Sodom-cultuur, onze bandeloze genotcultuur, niet rust tot ook de uitverkorenen verleid zijn? Ook als deze wet niet zou doorgaan, gaan de media door! Dat wij onze eventuele stem op een chr. regeringspartij niet in blind vertrouwen mogen geven, maar zorgvuldig moeten bewaken en onze verantwoordelijkheid moeten verstaan? Hoe kon het zover komen? Dat een versplintering van de Geref. Gezindte, kerkelijk en politiek, in zo'n constellatie principieel onaanvaardbaar moet heten? Dat het uit moet zijn met interne polarisatie, terwijl de vloedgolf van de secularisatie ons allen bedreigt?
Dat we contextuele theologie èn bevindelijk geloofsleven hard nodig hebben om in die vloedgolf staande te blijven? Dat we – beter – de Heilige Geest, de Pinkstergeest meer dan ooit nodig hebben voor de toepàssing èn de toerusting.
Een journalist van het Ned. Dagblad vroeg of het toevallig was dat een stadspredikant het initiatief nam tot een appèlbrief en in discussie ging met de minister op een predikantendag. Ik weet dat niet. De EO maakte me weer wakker. Anderen waarschuwden al veel eerder. Je liefde voor het chr. onderwijs en haar geschiedenis zal ook wel een rol spelen. En van het één komt het ander.
Maar misschien is het toch wel waar: de kaalslag in de stad maakt je alerter. Ze zullen toch niet ook die éne echt uit nood geboren ref. school in onze agglomeratie ook niet onderuit halen? En die evangelische school in de Bijlmer-woestijn?
Het visioen van de Openbare School met de Bijbel, Groens visioen, maakt dat je chr. scholen een noodoplossing vindt en ref. scholen al helemaal. Maar de nood vraagt om noodoplossingen. Maar de o, zo tolerante meerderheid in de samenleving, toegejuicht door de o, zo tolerante meerderheid in de grotere kerken, moet dan wel met zijn vingers afblijven van die laatste noodoplossingen. Maar misschien hebben wij deze dreiging wel nodig om wakker te worden.

C. Blenk, Amsterdam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen