Globaal bekeken

Hier volgt nog een stukje uit de bundel Zwerfgedichten, die ds. J.J. Poort samenstelde (De Groot, Goudriaan/Kampen).

• 'Op de achterkant van een Paasliturgie trof ik dit gedicht over de Tien Geboden aan.
Een wrang, maar daarom zeker niet onjuist gedicht. Ik vrees, dat 't de mentaliteit onverbloemd weergeeft die niet wil weten van God en zeker niet van gebod.
Maar 't laatste couplet is niet wrang. 't Is een gebed: "'t Is duister, Heer', verrijs opnieuw!"
Een gebed om opstanding tot een nieuw leven.
Om Pasen!'

De Tien Geboden

De tien geboden van één God
Komen niet meer gelegen.
God is dood, zo heet het nu.
Dus zijn er nog maar negen.

De mammon en het gouden kalf
Wordt lof en eer gebracht.
In plaats van bidden vloekt men nu.
Dus zijn er nog maar acht

Of 't zaterdag of zondag is,
't Is voortaan om het even.
De dag des Heeren kent men niet.
Dus zijn er nog maar zeven.

De ouders en de overheid
Leren niet meer de les.
De jeugd weet alles beter, toch?
Dus zijn er nog maar zes.

In oost en west, in noord en zuid.
Gaat men elkaar te lijf.
Want vrede blijft een vreemd begrip.
Dus zijn er nog maar vijf.

Huwelijkstrouw? wat ouderwets.
Men leeft gelijk een dier.
De vrouw is enkel speelgoed nog.
Dus zijn er nog maar vier.

't Mijn en dijn is uit de tijd,
Hoe ik het ook bezie,
Want stelen vindt men heel gewoon.
Dus zijn er nog maar drie.

Laster gerust voor het gerecht
In kranten, voor t.v.
De roddel is al jaren in.
Dus zijn er nog maar twee.

Begeer gerust uw buurmans vrouw
En die heus niet alleen.
Wie netjes leeft is achterlijk.
Dus is er nog maar één.

Géén afgunst om des buurmans goed.
Voltooid verleden tijd.
Er zijn dus geen geboden meer.
Zijn wij daar van bevrijd?

De stenen tafels eens van God
Door Mozes ons gegeven,
Zij zijn weer stuk, en wij staan weer
alleen en stuurloos in het leven.

't Is duister, Heer', verrijs opnieuw.
Laat deze storm bedaren.
Zodat wij bij een kalme zee,
Weer in Uw scheepje varen.

Hier volgt de berijming van Psalm 84 van de vorige-eeuwse predikant-dichter J.J.L. ten Kate:

HEIMWEE NAAR GODS HUIS.

O God, der legerscharen Heer!
hoe trekt uw Huis mij aan!
Hoe smacht mijn ziele die bezwijkt
uw Voorhof in te gaan!
Hoe roept dit hart, dat in mijn borst
van zalig heimwee beeft,
Tot U, o God! die leven hebt
en eeuwig leven geeft!

Gelijk het muschken tjilpt van vreugd
als hij zijn huisjen ziet,
Gelijk de zwaluw, 't nestjen groet
waar zij heur jongen liet:
Zoo zie ik uwen altaar aan,
die in de verte rijst!…
Welzalig die daar wonen mag!
die daar U eeuwig prijst!

Welzalig ook, die, sterk in U,
ter tempel-heirbaan snelt!
't Is of een regen hem verkwikt
in 't dorre baka-veld.
De Wildernis schijnt Paradijs,
de hoop versterkt hun schreên:
Tot ze, eindlijk! op den Sions-berg
voor 's Heeren aanschijn treên!

O Heer, der legerscharen God!
geef mijn gebed gehoor!
Gij, Jakobs God! verleen mij toch
een toegenegen oor!
Almachtige! onze schuts, ons schild,
zijt Gij en niemand meer!
Ai, zie met een genadig oog
op uw Gezalfde neêr!

Een enkle dag bij U gesmaakt,
geeft zaliger genot
Dan duizende elders zonder U,
mijn Heiland en mijn God!

Ja, liever zou ik in Uw Huis
een dorpelwachter zijn,
Dan dischgenoot In 's Boozen tent
bij 't rijkste vreugdfestijn!

Een zon, een schild toch is de Heer,
die gunst en eere biedt!
Den goede, wandlend in Zijn licht,
onthoudt Hij 't goede niet!
O Heer, der legerscharen God!
welzalig honderdvoud
Die boven alles U begeert,
op U-alleen vertrouwt!

J. van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen