Boekbespreking

S.J. Vellenga (1992), Zin, Ziel, Zorg. Over levensbeschouwing en geestelijke gezondheidszorg. Kok, Kampen.
Op 12 november 1992 organiseerde de RIAGG Zwolle en het Studiecentrum Welzijn en Levensbeschouwing van de Chr. Hogeschool Windesheim te Zwolle een studiedag met als thema de titel van het bovengenoemde boek. Het boek werd namelijk die dag gepresenteerd als verslag van een onderzoek waartoe de RIAGG Zwolle de opdracht had gegeven aan het studiecentrum. De auteur is als (godsdienst-)socioloog aan het studiecentrum verbonden. Ook is hij verbonden aan de faculteit der Godgeleerdheid van de Universiteit van Amsterdam.
Het boek is in de eerste plaats geschreven voor hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg, teneinde hun kennis van levensbeschouwelijke groeperingen in Nederland te verbeteren om zodoende een bijdrage te leveren aan het beter kunnen omgaan met levensbeschouwelijke vragen en aspecten in therapie en begeleiding. Het grootste deel van het boek bestaat dan ook uit een beschrijving van de voornaamste levensbeschouwelijke stromingen in ons land, te weten: de Rooms-Katholieke kerk, zes protestantse groeperingen en de humanistische beweging. Een dergelijke portrettering kan bekend voorkomen aan de lezers die 'Gereformeerden in meervoud' van Dekker en Peters (Kampen 1989) lazen. Het procédé vertoont sterke overeenkomst. Vellenga is verbonden aan dezelfde vakgroep.
U weet hoe dat gaat met foto's en portretten. Er zijn er altijd die al dan niet terecht menen niet zo 'voordelig' uit te komen. Dat ligt aan het toestel (de sociologische methode voor de auteur). Nu, dat zal best. De kwaliteit van het toestel kan altijd beter. Het is natuurlijk wel een illusie te denken dat bij betere techniek alleen de 'schone trekken' beter uitkomen. Zodoende komen we terug bij degenen die afgebeeld worden. Al is het dan niet zo 'voordelig', je kunt moeilijk beweren dat je het niet bent. Dat zou gek zijn. Natuurlijk, die 'portretten' roepen associaties op met de patiënt uit de leerboeken: hij weegt 75 kg, is gehuwd, heeft 2 kinderen en werkt. Zo kom je ze natuurlijk nooit tegen. Dat weten hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg ook wel. De patiënt heeft zijn eigen verhaal en daar hoort om te beginnen alle ruimte voor vrijgemaakt te worden, ook bij de hulpverlener zelf. Daar wordt aan gewerkt in RIAGG-land. Ik heb er geen moeite mee dat toe te stemmen en toe te juichen. Dat laat onverlet, dat wij in de gereformeerde geestelijke gezondheidszorg zo onze eigen visie hebben, die ons inziens toch niet om het even is.
De portretten worden voorafgegaan door een aantal voor het goede begrip noodzakelijke gegevens als definities van begrippen, een schets van recente ontwikkelingen in samenleving en kerk. Bovendien beschrijft de auteur de aandachtspunten, waarop hij bij het maken van zijn portretten gelet heeft. Daarbij zegt hij terecht niet meer dan te vermoeden dat deze punten van invloed zijn op de psychische gezondheid. Hij baseert dit vermoeden op de literatuur. Eén aandachtspunt noem ik: de visies van de verschillende groeperingen op de verhouding pastoraat en geestelijke gezondheidszorg en daarmee samenhangende houding t.o.v. de RIAGG. Met conclusies en aanbevelingen wordt het boek afgesloten.
Een nuttig boek dus. Ook nuttig voor alle werkers in het pastoraat. Want zodoende heeft u enige inzicht in wat er aan kennis in de geestelijke gezondheidszorg rondgaat op dit punt. U bent te allen tijde vrij daarover te communiceren met hulpverleners, aan te vullen en te nuanceren.
P.J. Verhagen, psychiater

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen