Rust

Het is de Heiland Zelf die ziet dat de boog voor Zijn discipelen ook niet altijd gespannen kan blijven. Hij Die Zichzelf geen rust gegund heeft neemt Zijn apostelen met zich mee om er eens even uit te zijn na de drukke dienst: 'Komt gijlieden in een woeste plaats hier alleen, en rust een weinig' (Mar. 6 : 31). Hij heeft bijzonder veel oog en hart gehad voor de onrust van mensen, zowel lichamelijk als geestelijk. Daarom riep hij ze ook tot Zich om bij Hem tot rust te komen: 'Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven' (Mat. 11 : 28).
In het Hebreeuws heeft het woord 'rust' te maken met zich ergens neerlaten en vestigen, in het Grieks zit er het woordje 'pauze' in. Rust is in de Bijbel een zaak die wat inhoud betreft de inkleuring krijgt vanuit de omstandigheden waarin ze wordt toegezegd, en vanuit het tegendeel waarmee het contrasteert. De rust is de situatie van stille vrede na beroering en strijd. De dingen zijn tot hun bestemming gekomen, de zee is kalm geworden. Het woord 'stilte' komt soms in de buurt. Rust hangt samen met de dag die de HEERE bijzonder geheiligd heeft door Zelf daarop te rusten, waarom Hij Zijn volk ook de wekelijkse rustdag geschonken heeft van de Sabbat. Het is de onverdiende rust van Zijn genade. Het beloofde land dat het volk in de woestijn in het vooruitzicht wordt gegeven, is eveneens 'rust' genoemd. Zo mogen ze het dankbaar ontvangen uit Zijn hand: 'De HEERE, uw God, geeft ulieden rust, en Hij geeft u dit land' (Jozua 1 : 13).
Vaak is er in het Oude Testament sprake van de vrede na strijd, die de HEERE geeft als een 'rust rondom'. Het geeft aan dat de rust een toestand van veiligheid is, waarin het volk in het land, maar ook het mensenkind niet angstig om zich heen hoeven te zien, omdat het door Gods bescherming overal om hen heen rustig is.
Het geheim van de rust van Israël is dat God Zijn intrek heeft genomen in het midden van het volk. Vandaar dat er ook gesproken wordt van de Ark des Verbonds, die tot rust komt. Zo bidt Salomo bij de inwijdingvan de tempel: 'En nu, HEERE God, maak U op tot Uw rust, Gij en de ark Uwer kracht' (2 Kron. 6 : 41).
Er is een valse rust, die Asaf maar met moeite kon aanschouwen, als hij van de goddelozen zegt: 'nochtans hebben zij rust in de wereld; zij vermenigvuldigen het vermogen' (Psalm 73 : 12). Mensen zonder God hebben een schijnrust, als die van de rijke man die tegen zichzelf zei: 'neem rust, eet, drink, wees vrolijk' (Luk. 12 : 19). Gods kinderen daarentegen kennen soms een leven van onrust en strijd. Denk maar aan het lijden van de man Job en de moeiten van Paulus die zegt: 'zo heeft ons vlees geen rust gehad; maar wij waren in alles verdrukt; van buiten was strijd en van binnen vrees' (2 Kor. 7 : 5). Het leven van de gelovigen is geen kalme reis, maar wel een behouden thuiskomst. Want de meerdere Jozua, Jezus Christus, maakt Zijn beloften waar en brengt ze in de rust die Hij Zelf verdiend heeft, het Kanaän hierboven waar de apostel van getuigt in de Hebreeënbrief, met de aansporing om die te zoeken: 'Er blijft dan een rust over voor het volk Gods. Want die ingegaan is in zijn rust, heeft zelf ook van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne. Laat ons dan ons benaarstigen, om in die rust in te gaan' (Hebr. 4 : 9-11).

M.A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen