Uit de Pers

Sexualiteit
Als medewerker aan een vaste rubriek in een periodiek weet je bij het naderen van de vakantieperiode dat je voor een aantal keren tegelijk kopij moet inleveren. Je verzamelt van te voren een aantal zaken waarvan je het idee hebt dat je die weleens kon gebruiken. Eén van de verhalen die in de map belandden, was een verhaal over sexualiteit geciteerd door ds. Tj. Boersma in de Gereformeerde Kerkbode – voor de drie noordelijke provincies van 11 juni 1993 – van de hand van ds. H.J. Messelink. Deze had al eerder geschreven onder het thema 'sexualiteit, taboe of openheid?'. Het artikel hierna geciteerd waarschuwt voor een argeloos spreken over en omgaan met sexualiteit. Sexualiteit is een kostbaar geschenk, maar ook een kwetsbaar geschenk.

De Schrift weet heel opgetogen te spreken over de seksuele omgang tussen man en vrouw. Daarnaast zwijgt de Schrift niet over de schaduwkant van het seksuele leven. De seks kan een macht zijn, een afgod die mensen tot slavernij brengt. Lees maar hoe Paulus in Romeinen I de Romeinse wereld van zijn dagen schildert, een wereld vol (ook homoseksuele) ontucht en hoererij. Hoe vaak waarschuwt deze apostel niet tegen overspel en het gaan naar een prostituée en roept hij op tot een zuiver en heilig leven! Dat was blijkbaar nodig. Trouwens, ook Israël leefde in de tijd van het Oude Testament in een wereld waarin gewijde prostitutie en cultische homoseksualiteit in de afgodstempels werden bedreven, als eredienst aan de goden! En het Spreukenboek waarschuwt nadrukkelijk tegen het gaan naar de vreemde vrouw, de hoer. Wat dat betreft, is er in de loop van de tijd niet zo gek veel veranderd.
Ook vandaag merk je voortdurend wat een geweldige macht seksualiteit is. Het is mij bijvoorbeeld opgevallen hoeveel vooraanstaande mensen, politici, schrijvers, theologen, er voor uitkomen dat de seks in hun leven een grote rol speelde of nog speelt. Ik noem maar enkele willekeurige namen: Sartre, Simenon, ds. Buskes, Lou de Jong. Vooraanstaande theologen als Karl Barth en Martin Luther King hadden ook zo hun problemen met huwelijk en seksualiteit. En dat geldt zeker ook van veel 'gewone' mensen binnen de kerk. We leven daarbij in een tijd, waarin alles heel dichtbij komt. Onze kinderen kunnen, als ze naar school fietsen, langs de seksshop komen en op het perron of in hun vrije uren in tijdschriftenzaken de meest smerige bladen ter hand nemen. De erotische film is niet meer van de buis weg te slaan. In talloze tv-series, praatprogramma's, kranten en bladen wordt vrijmoedig over vrijen en seks gesproken en geschreven.
Daar zullen we eerlijk over moeten praten. We zullen ook erkennen dat wij niet immuun zijn voor al die prikkels, die op ons afkomen. We kunnen gemakkelijk dingen ontkennen: mij doet dat niets, mij raakt dat niet, onze kinderen zijn zo niet. Maar het is eerlijker de echte werkelijkheid onder ogen te zien: ook Gods kinderen kunnen in hun leven onder de macht van seks komen. Dat is een reëel gevaar. Wij zijn niet van beton! We hebben elke dag heel hard nodig het gebed om de Heilige Geest. Hij alleen kan ons denken zuiver houden, onze tong bewaren voor vuile praat, onze handen besturen. Hij alleen kan ons heilig doen leven, zoals het past bij een kind van God. Laten we daarom niet te veel van onszelf verwachten. Laten we maar erkennen dat we zwak zijn. Alleen dan komt er ruimte voor het sterkmakende werk van Gods Geest in ons.

Dat sexualiteit inderdaad een macht is die we vooral niet moeten onderschatten, bleek me recent nog weer eens uit twee gebeurtenissen. Ik sprak een meisje dat nog maar enkele dagen een vriendje had. Haar ouders meenden er goed aan te doen haar op enkele zaken te wijzen onder andere op het punt van de sexuale omgang. 'Daar hebben we het allang over gehad met elkaar', had ze tegen haar ouders gezegd. 'Dat moet je tegenwoordig direkt aan het begin van een relatie met elkaar afspreken', was het advies aan haar geweest op school, want veel jongens wilden zo snel mogelijk tot de daad overgaan. De zondag er op kwam een reclamevliegtuig over ons Veluwse dorp vliegen met daarachter de leus: 'Vrij veilig of vrij niet!' Hoe beheerst sexualiteit veler leven!

In de opvoeding van onze kinderen moeten we seksualiteit niet argeloos benaderen. Dat betekent in elk geval dat we ze op tijd moeten voorlichten, voordat 'de straat' het doet. Vervolgens zal de sfeer in huis ook in overeenstemming dienen te zijn met wat we onze kinderen voorhouden. We leren hun bijv. dat seksualteit een schitterende scheppingsgave is, maar dat de Here wil dat de seksuele gemeenschap alleen plaats mag vinden binnen de grenzen van het huwelijk. Maar als we vervolgens rustig, in aanwezigheid van de kinderen, naar allerlei televisieprogramma's kijken, waarin iedereen met iedereen naar bed gaat of waarin gemeenschap voor het huwelijk normaal is, krijgen onze kinderen een heel andere boodschap mee: mijn ouders ménen niet wat ze zeggen, want ze genieten van deze programma's. Je wordt als ouders op deze wijze ongeloofwaardig. En je moet je dan goed realiseren wat je op deze wijze aanricht in het leven van je kinderen. Vind je de zonde nog erg? Laat je dat dan ook zien, ook in de keuze van de televisieprogramma's?
Het kan ook misgaan in verkeringstijd. Onze jongens en meisjes krijgen verkering in een maatschappij waarin het normaal is in je verkeringstijd elkaar ook seksueel te leren kennen. In een onderzoek onlangs onder Zwolse (HBO-)studenten was te lezen dat de meesten van hen (tussen de 18 en 22 jaar) seksuele omgang een normaal verschijnsel vonden. Onze gereformeerde jongens en meisjes lezen en horen dat ook. Ben je dan abnormaal als je niet met elkaar naar bed gaat? Op onze jongeren wordt vanuit hun omgeving een zware druk gelegd om zich aan te passen. Juist dan is het belangrijk hun duidelijk te maken niet alleen hoe de norm van de Heere is (geen seksuele gemeenschap voor het huwelijk) maar ook hoe gòed die norm is. Want wanneer in een verkering het seksuele aspect overheerst, betaal je daar in het huwelijk de prijs voor. Heel wat huwelijksproblemen hebben hun wortels in de omgang met elkaar voor het huwelijk. Nog steeds leeft de gedachte dat het huwelijk een soort paradijs is, waarin alles vanzelf goed gaat. Sommige jongeren denken dat in verkeringstijd het vrijen alles is en dat straks na de trouwdag het praten wel komt. Dat is een gevaarlijke vergissing. Als je in verkerings- en verlovingstijd niet met elkaar leert praten (over alle dingen van het leven, en met name het geloof), zal je dat echt niet spontaan gaan doen na de huwelijkssluiting. In de verkeringstijd moet voorop staan de geestelijke toenadering tot elkaar, het elkaar goed leren kennen, ook wat de minder leuke karaktertrekken betreft. Zo voorkom je allerlei onaangename verrassingen in het huwelijk.
Ook om deze reden is de norm van de Bijbel dat seksuele omgang binnen het huwelijk thuishoort, een heel wijze norm. En het is goed daar als ouders met je verkering-krijgende kinderen over door te spreken. Dan wapen je hen in de strijd, die ze op dit punt moeten voeren.
Ik wil nog een derde terrein aanwijzen waarop het mis kan gaan. Dat is het huwelijk zelf. En dan vooral de seksuele beleving binnen het huwelijk. Die is bij mannen vaak anders dan bij vrouwen. Om een voorbeeld te noemen: mannen kunnen problemen oplossen door te vrijen, vrouwen moeten problemen opgelost hebben voordat ze kunnen vrijen. Mannen hebben vaak veel meer behoefte aan seksuele gemeenschap dan vrouwen. En dan kunnen ze hun vrouw verwijten dat ze koud en kil is. Terwijl de vrouw dan de gedachte heeft, als haar man toenadering zoekt: hij mòet weer, hij zoekt bevrediging.
Sommige vrouwen kunnen zelfs het gevoel hebben in hun eigen huwelijk verkracht te worden: ze worden eigenlijk tegen hun zin tot gemeenschap gedwongen. Achtergrond van dit soort moeiten is in de meeste gevallen een gebrek aan communicatie. Vaak kunnen man en vrouw niet echt met elkaar praten over wezenlijke zaken als hun eigen gevoelens. Er wordt niets echt uitgepraat, problemen blijven onbesproken, conflicten worden toegedekt, men is niet echt betrokken op elkaar.
Mensen zeggen dan: ik had steeds het gevoel dat ik niet de warmte kreeg die ik nodig had. Of: ik voelde me erg eenzaam in mijn eigen huwelijk. Het wij-gevoel ontbreekt dan. Twee ikjes zijn samen alleen. Soms is er ook op geestelijk gebied geen echt contact. Alles samen nemend kun je concluderen dat er in veel huwelijken, ook in de kerk, een tegenover elkaar tekort schieten in liefde en zorg is. Daar zijn we bij de oorzaak van de meeste huwelijksproblemen. En daar zal dan aan gewerkt moeten worden. Soms moet je als man en vrouw weer van de grond af iets opbouwen, weer leren praten, weer dingen durven zeggen, weer kwetsbaar durven zijn en je eigen gevoelens op tafel te leggen. Er moet soms heel wat trots en hoogmoed overwonnen worden om zover te komen, vooral bij mannen! Maar dat komt de band tussen man en vrouw ten goede en zal ook op seksueel gebied een toenadering tot gevolg kunnen hebben.

De manier waarop hier wordt geschreven over sexualiteit is heel open en dat is terecht. Zeker, we zullen de grenzen moeten weten om respectvol over dit tere geheimenis tussen man en vrouw te spreken. Maar wie weet hoeveel er mis is, ook onder ons op dit terrein van het leven, die kan niet genoeg bevorderen dat goede voorlichting wordt gegeven. Zoals de laatste tijd ook in ons blad geprobeerd wordt.
J. Maasland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen