In memoriam: Teunis van Delen

Onze gedachten gaan een moment uit naar deze trouwe dienaar van het goddelijke Woord, werkelijk een dienstknecht van de Here, een man, die met zijn gehele hart verknocht was aan de dienst van de Here.
Al in zijn jeugd had hij de begeerte in zijn hart om het machtig Evangelie van de Here Jezus Christus te mogen verkondigen. Gezien de materiële omstandigheden van die tijd was dat niet zo eenvoudig. Zijn harte-wens mocht in vervulling gaan, toen hij zondag 20 september 1931 als godsdienstonderwijzer-evangelist bevestigd werd te Nieuweroord, een gemeente in de provincie Drente. Twee dagen eerder was hij in het huwelijk getreden met mejuffrouw G. Bouw. Jarenlang heeft hij daar zijn beste krachten mogen geven, aan het werk in de gemeente. Men kon hem dagelijks op zijn fiets door de Drentse dreven zien gaan. Tot in de kleine uurtjes was er nog licht op de studeerkamer: de prediking moest voorbereid worden. Zijn prediking was gekenmerkt door een grote ernst, diep bewogen als hij altijd was en tegelijk zeer gunnend. Ook in breder kerkelijk verband heeft hij veel werk mogen doen. Jaren was hij kerkvisitator van de provinciale kerkvergadering van Drente, alsook gedelegeerde voor de colloquium-kommissie voor de provincie Drente. Zo mocht hij ook zijn goede gaven, die hij van de Here ontvangen had (want zo beleefde hij dat ook!) inzetten als lid van het Hoofdbestuur van de Bond voor Inwendige Zending. Hij was een wijs man met een brede blik! Heel zijn leven is eigenlijk gekenmerkt geweest door het Woord, waarmee hun huwelijk in 1931 werd bevestigd en ingezegend: 'Eén ding heb ik van de Here begeerd, dat zal ik zoeken: dat ik al de dagen van mijn leven mocht wonen in het huis des Heren om de lieflijkheid des Heren te aanschouwen en te onderzoeken in Zijn tempel'. Psalm 27 : 4.
In januari 1944 wordt hij in de zelfstandig geworden gemeente Nieuweroord als hulpprediker bevestigd. In 1953 ontvangt hij de bevoegdheden van 'de bediening des Woords en der sacramenten'. Toen hij in 1961 als predikant naar de gemeente St. Anthoniepolder vertrok, werden er toen twee predikantsplaatsen gesticht, te weten: Nieuweroord-Noorse Schut en Nieuw Balingen-Tiendeveen. Dominee Van Delen heeft daar gedurende dertig jaren met veel zegen mogen arbeiden. Als hem op 3 oktober 1971 emeritaat wordt verleend, verhuist de familie Van Delen naar Everdingen. Daar verleent hij tot zijn zeventigste jaar bijstand in het pastoraat, eigenlijk als gewoon predikant fungerend, want na zijn vertrek werd Everdingen weer een gewone predikantsplaats. Tijdens de Everdingse tijd heb ik de collega en zijn vrouw eerst goed leren kennen. Hij kwam in 1974 naar Ameide-Tienhoven om hier twee dagen per week bijstand in het pastoraat te verlenen. Aan deze periode bewaar ik de beste herinneringen. Twee keer per week kwam hij uit Veenendaal naar onze gemeente: heel vitaal, bijzonder liefdevol en zeer trouw! Dat heeft hij nog tien jaar mogen volhouden. Bovendien stond hij elke zondag op de preekstoel, vaak drie keer per zondag! Toen hij op een warme zondag zijn toga maar thuisliet, kwam hij in de konsistorie tot de ontdekking, dat ook zijn preek in de koffer was achtergebleven: dan maar zonder geschreven tekst de preekstoel op!
De band met de familie Van Delen is ook na zijn vertrek uit Ameide-Tienhoven gebleven.
In de zomer van 1992 maakte hij nog samen met zijn vrouw per auto een vakantiereis naar Oostenrijk. Hij deed dit als regel in de maand juni, want in de maand juli waren er veel dominees met vakantie en kon hij zo nog vele gemeenten dienen met de prediking van het Woord! Dat is typisch dominee Van Delen!
Na deze zomer kwamen er moeilijkheden: opname in het ziekenhuis en een operatie, die nog weer herhaald moest worden. Hij werd ernstig ziek. moest lijden verdragen . Zijn lichaam werd afgebroken. Maar de Here betoonde hem Zijn liefde, daarvan heeft hij mogen getuigen. Hij kon bij zijn werk zo overtuigd tegen de mensen zeggen: 'Het beste komt nog'. 'Dat heb ik nu zelf moeten leren' zo vertrouwde hij mij toe!
Hij heeft de zegeningen des Heren mogen tellen: 13 augustus zou hij 87 jaar geworden zijn, 18 september zouden zij 62 jaar getrouwd mogen zijn, zij hebben 5 kinderen mogen ontvangen (hun oudste dochter is hen tot groot verdriet ontvallen), de vele klein-kinderen en achter-klein-kinderen!
Vrijdag 30 juli heeft de Here, onze God. Zijn trouwe dienstknecht afgelost van zijn aardse post en hem tot Zich genomen om nu 'eeuwig te zingen van Gods goedertierenheen'. Dat deed hij op aarde ook al zo graag. Daarom staat er ook boven de rouwbrief: 'Looft de Here, want Hij is goed; want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid'. Psalm 118 : 1.
Dinsdag 3 augustus vond zijn begrafenis plaats in Veenendaal na de rouwdienst 's middags om 14.00 uur in 'de Munnikenhof', geleid door ds. W. van Rennes.
Onze God vertrooste de familie, daarbij met name denkend aan zijn vrouw, die nu zo alleen in 'De Engelenburgh' te Veenendaal achterblijft. U hield van hem, wij ook! Wij dragen u in onze gebeden op aan onze grote God. Die ook zo goed voor uw man en vader is geweest!
We gedenken hem met grote dankbaarheid.
Ameide. zijn goede vriend,
ds. W. Kalkman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen