Zegen

Het Hebreeuwse woord 'berachah', dat met 'zegen' vertaald wordt, hangt samen met een werkwoord dat twee betekenissen kan hebben. Het kan met 'knielen' worden vertaald, maar ook met 'zegenen' en daarmee verbonden 'loven'. Wat deze twee met elkaar te maken hebben, is niet geheel duidelijk. Feit is echter wel, dat de zaak waarom het in de zegen gaat geknield, in ootmoedige afhankelijkheid, wordt ontvangen. Dat zien wij bijvoorbeeld bij de zegening van een zoon door zijn vader, maar dat geldt ook bij alle weldaden van God de Heere, die als genadige zegen voor Zijn Aangezicht in lofprijzende aanbidding worden genoten: 'Komt, laat ons aanbidden en nederbukken; laat ons knielen voor den Heere, Die ons gemaakt heeft'. (Ps. 95 : 6)
De zegen heeft alles te maken met de gemeenschap van mensen onderling en met God. Mensen die elkaar groeten zegenen elkaar, ze onderhouden de band van de solidariteit daarmee. Zo is de vloek het tegendeel van de zegen, als mensen worden buitengesloten buiten de verbondenheid waarin het leven alleen echt geborgen en veilig is. Hoewel mensen elkaar zegenen kunnen en voor elkaar tot een zegen kunnen zijn, als ze het goede voor elkaar zoeken, toch is God de exclusieve Bron en Beschikker van alle zegeningen op de aarde. Ook al geeft een aartsvader zijn zoon voor de toekomst het woord van zegen mee, waardoor de welvaart wordt beloofd, in komende vruchtbaarheid en vrede, toch leeft het besef dat er geen zegen kan zijn dan van God Zelf. Vandaar dat Izaak zijn zegenwoorden aan het adres van zijn zoon Jakob biddend begint: 'Zo geve u God…' (Gen. 27 : 28). Juist bij de zegen wordt het ervaren dat genade geen erfgoed is.
De Heere, de God van het verbond, is de Eerste Persoon als het om de zegen gaat. Dat zien wij bij Abraham, die gezegend wordt, om vervolgens tot een zegen te zijn voor velen. In het woord en de zaak van de zegen geeft de Heere iets van Zichzelf mee. Hij daalt daarin neer tot een zondig en onwaardig volk. Hij geeft zo in de meest diepe zin het leven, niet alleen naar het natuurlijke maar ook in het geestelijke: 'Want Ik zal water gieten op de dorstigen, en stromen op het droge; Ik zal Mijn Geest op uw zaad gieten en Mijn zegen op uw nakomelingen'. (Jesaja 44 : 3)
Op hun beurt mogen gezegende mensen ook God gaan 'zegenen'. Dat klinkt vreemd, want hoe zal een mindere een meerdere kunnen zegenen? Alleen in de diepe ootmoedige lofprijzing waaruit de dank van het hart mag opklinken: 'Heere! Gij zijt gezegend'; Psalm 119 : 12). Zegenen is niet anders dan God loven en danken. Zo komt het werkwoord 'eulogeo, 'zegenen' in het Nieuwe Testament vaak voor, als dankende lofprijzing in de gemeenschap Gods. De zegen, waarin alle zegeningen van het verbond hun vervulling vinden, komen samen in de gezegende Zaligmaker Jezus Christus. Daarmee mag Paulus de gemeente van Rome tegemoet gaan: 'En ik weet, dat ik, tot u komende, met vollen zegen des Evangelies van Christus komen zal'. (Rom. 15 : 29).
Het hoogste woord van zegen vinden we in de lofprijzing waarmee de gemeente wordt begroet: 'Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus. (Ef. 1 : 3)

M.A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen