House-muziek (1)

Aandacht voor een eigentijds verschijnsel
House is de muziek van deze tijd. Een eentonige poing-poing muziek. Ga naar het tennisveld, waar getennist wordt en in uw oor ontvangt u de klanken van deze muziek. Een muziekvorm die vele jongeren in de greep heeft en zal krijgen. Steeds meer komen in de krant dergelijke koppen voor: 'Actie tegen house party: 70 arrestaties'. Het is een stijlloze muziek, vaak op één dreun. Een muziek met een flinke dosis drums en bassen, een pompend geluid en een keihard knallend ritme. Het bevat niet iets van kunst, van smaak. Het is een opwekking van een nieuwe levenstijl: 'Vergeet je problemen, wees je zelf en wees één met elkaar en geniet'. De schrijver van blad 'Oor' schrijft in 1989 het volgende: 'We leven in een tijdperk waarin regen neerdaalt met een zuurgraad van azijn, vliegtuigen neerstorten als dronken torren en iedereen bibbert onder de dreiging van een AIDS-epidemie. Vind je het gek, dat we behoefte hebben aan iets, waarbij wij alle problemen kunnen vergeten. Dat kan nu bij house'.
Zelf wist ik niet veel van deze muziek af. Daar het altijd in mijn bedoeling lag om tijdens de laatste catechisatielessen enkele actuele onderwerpen te behandelen, was ik overstag gegaan om eens aandacht aan deze moderne muziekvorm te besteden. De meeste catechisanten waren natuurlijk dol enthousiast. Elke groep heb ik uitgenodigd om een cassettebandje met house-muziek mee te brengen. Een klein gedeelte daarvan zouden wij even beluisteren om er daarna met elkaar van gedachten over te wisselen.
Zelf had ik nog nooit doelbewust housemuziek aangehoord. Toen ik het hoorde, ben ik verschrikkelijk geschrokken. Allereerst al de rauwe muziek. Ze kwam bij mij over als helsemuziek. Muziek uit het rijk van de duisternis. En dan de woorden die daar bij gezongen of uitgeschreeuwd werden. Iets verschrikkelijks. Enkele regels van een tekst wil ik doorgeven. 'Dead to the house.
I am the God of hellfire,
and I bring you....'
Vertaald in het Nederlands:
'Dood naar huis.
Ik ben de God van het helsevuur,
en ik breng je....'
Waar je gebracht wordt, wordt niet bezongen. Maar u kunt wel bedenken, dat dat niet het hemelse paradijs is.
Deze muziekvorm is beslist een kenmerk van de eindtijd. Het is bij het naderende wereldeinde een list van de duivel om de jeugd in zijn greep te krijgen en ze tot afval over te halen. Deze listige verleiding van de duivel slaat aan. Zeker bij jongeren. Door deze muziek krijgt de satan er duizenden in zijn greep. Daarom ben ik van mening, dat het de hoogste tijd is, dat de invloeden van deze nieuwe muziek eens bij ons de aandacht krijgen, zodat wij er alert voor worden en de gevaren ervan in gaan zien.
Dit wil ik proberen door een aantal artikelen over house te schrijven. Ik wil uw aandacht vragen voor het ontstaan van housemuziek, hoe het er naar toegaat op een house-party en de invloed daarvan in onze maatschappij.
Dat het de hoogste tijd is, dat het onder onze aandacht gebracht wordt, blijkt wel uit de reacties van de catechisanten. Velen van hen zijn weg van house-muziek. Zij hebben mijn ogen voor een wereld geopend, die mij totaal onbekend was. Dankbaar maak ik gebruik van hun inbreng bij het schrijven van deze artikelen.
Andere bronnen die ik heb geraadpleegd voor de voorbereiding voor mijn catechisatieles over house-muziek en dit artikel zijn bijdragen uit het 'Reformatorisch Dagblad', 'De Hervormde Vrouw', 'Haarlems Dagblad', 'Pauze', 'Top', 'Club Veronica', 'Het Parool', 'Fabiola', 'Oor' en een boek over Popmuziek.

Ervaring
'Op een House feest heb je meteen contact met mensen. Normaal als je in een discotheek iemand zomaar aanspreekt, krijg je al gauw zoiets met elkaar van: 'He jóh, wat moet je van mé'. Maar bij house voelt iedereen zich op de een of andere manier met elkaar verbonden. De muziek geeft je energie en het maakt je vrolijk. Soms sta ik urenlang te dansen. Eigenlijk ben ik best verlegen, maar de muziek maakt me overmoedig. Soms zie ik mensen kijken: 'hé, die goser gaat uit z'n bol, dat wil ik ook'. Heerlijk vind ik dat. En het gaat maar door, weetje. En door het hoge tempo en de zich steeds herhalende en herkenbare 'sounds' kom je op een gegeven moment in een soort trance. Dat is een fantastisch gevoel. Het gebeurt dan ook vaak dat ik, als ik 's nachts om een uur of vier thuiskom, nog even een uurtje door ga 'housen'. Daarna duik ik dan toch m'n bed in, eens moet het afgelopen zijn' (Club Veronica maart 1989).

House-muziek
Johnny Clerq, een Zuidafrikaans zanger, heeft in het verleden de uitspraak gedaan: 'Als je de jeugd van tegenwoordig wil bereiken, moet je in de concertzalen en de discotheken zijn'. Dat is een uitspraak, die op waarheid berust. Een groot deel van onze kerkelijke jeugd kun je daar aantreffen. Op deze plaatsen wordt nu de moderne vorm van popmuziek gedraaid, de house-muziek.
Deze house-muziek komt van oorsprong uit Amerika. De wortels van de housemuziek liggen in de 'Paradise Garage' in New-York. Het woord 'Paradise Garage' spreekt al boekdelen. Vertaald wil het zeggen een paradijsgarage. Een garage waar het paradijselijke leven weer beleefd kan worden. Het creëren van een sfeer van voor de zondeval. Op deze wijze wil de wereld en de mensen die daar aan meewerken weer een paradijs op deze aarde scheppen. In deze tot disco omgebouwde parkeergarage onder een flatgebouw in New-York wist disjockey Larry Levan ruim tien jaar geleden de dansmuziek tot ongekende climax op te voeren. Een publiek met een overwegend donkere huidskleur en veelal homosexueel raakte in de ban van deze klanken. Zij leefden hun gevoel uit in deze muziek.
Deze muziekstijl waaide over naar de Amerikaanse stad Chicago met 3,5 miljoen inwoners. Deze stad is rond 1985 de bakermat van de house-muziek geworden. De zwarte disjockey Frankie Knuckles en Farley Funk hebben de garagestijl uit de New-Yorkse clubdisco gedistilleerd tot een nieuwe vorm van muziek. De naam van deze muziek is afkomstig van het nachtclub gebouw waar zij aanwezig waren, 'The Warehouse'. Dat 'ware' hebben ze maar weggelaten en een nieuwe muziekstijl was geboren, de House-muziek.

Verbreiding
Vanuit Chicago breidde de house-muziek zich als een olievlek over de wereld uit. Het spoelde aan op het Spaanse Ibiza eiland in de Middellandse Zee met als hoofdstad Ibiza. Het kwam aan in Londen. Vandaar uit bereikte deze nieuwe muziekvorm de Lage Landen, waar Amsterdam en Gent als eerste aan de verontreiniging toegaven. Per Meyer intoduceerde halverwege de jaren tachtig de House-muziek in het Amsterdamse Paradiso en is met de Belg Eddy de Clerq een van de belangrijkste vertegenwoordigers in ons land. In het woord 'Paradiso' zit weer het woord paradijs. Het scheppen van iets volmaakts.
De Clerq reist als een 'apostel' van de House-muziek door Nederland om de house-klanken aan een breder publiek kenbaar te maken. Hij gaat dus niet als een apostel in opdracht van God door Nederland om de mensen van Jezus Christus te vertellen. Dat Jezus Christus is opgestaan en leeft. Dat Hij terugkomt op de wolken des hemels om een nieuwe hemel en een nieuwe aarde te scheppen, waarop gerechtigheid zal zijn. Het ware paradijs. In wiens opdracht Eddy de Clerq door Nederland gaat, zullen wij hier maar niet neerschrijven. Een ieder heeft daar zo zijn eigen gedachte over. Dat de invloeden van hem groot zijn, is algemeen bekend. Discotheken, jongerencentra en zelfs radio en tv zijn niet meer vrij van het house-virus.

drs. J. Mulder, Nijkerkerveen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen