Een meerderheid heeft gesproken

Ibsen zei, dat de meerderheid altijd ongelijk heeft. Het langdurig applaus van de meerderheid van de triosynode, in de euforie om de aanvaarding van een concept kerkorde voor een Verenigde Protestantse Kerk in Nederland zal als wezenlijk moment in 'Samen op Weg' de geschiedenis ingaan. Maar niet zonder de brede tegenstem en de bewogen stemverklaringen uit de breedte van de hervormd gereformeerde beweging in de Nederlandse Hervormde Kerk. Daarbij is echter niet het getalsmatige, dus ook niet de meerderheid beslissend.
Het loutere feit, dat de Gereformeerde Kerken uniform waren in haar stemgedrag, zou erop kunnen duiden, dat eerder de Doleantie van 1886 wordt voortgezet – maar dan confessioneel gezien als spiegelbeeld – dan dat echt de lijn van de geschiedenis van de kerk der Reformatie wordt doorgetrokken.

Het geding om één nationaal gereformeerde kerk in Nederland lijkt, bij het doortrekken van de lijnen, die nu worden uitgezet, te zijn verloren, het ideaal van Groen van Prinsterer ten aanzien van de Gereformeerde Gezindte – binnen en buiten wat hij noemde 'de vaderlandse kerk' – lijkt te zijn achterhaald.
Ik zeg 'lijkt', want het antwoord op de vraag of de Hervormde Kerk zal ophouden te bestaan is intussen nog niet gegeven. Niet alleen, omdat het plaatselijk hervormde blijft gegarandeerd (hervormde gemeenten blijven bestaan), maar méér nog, omdat bij de stemming in de hervormde synode (19 stemmen tegen) ook nù weer gebleken is, dat een eeuwenlange hervormde geschiedenis zich niet laat wegdringen, ook niet door een kerkorde, die nauwelijks tijd van rijping heeft gehad.

De Heere heeft door de geslachten heen, en ook door alle aanvechtingen heen, tot op vandaag, een volk gelaten, dat de hervormde, want gereformeerde belijdenis lieft heeft. Zo lééft ook vandaag door Gods genade de hervòrmde (gereforméérde) kerk, in diepe verbondenheid met de belijdenis van het voorgeslacht. Dat is bij de stemming op de triosynode (nochtàns) indrukwekkend gebleken. En daarom is het laatste woord ook in de Hervormde Kerk nog niet gesproken.

Een kerkorde, zoals nu is aanvaard, is niet meer dan een momentopname in een lange geschiedenis. De kerk zelve heeft een hechter basis. Om die hechter basis zal zich dan ook voorlopig ook nog wel het geding in de classes en in de hervormde synode voortzetten.

J. van der Graaf

(Eerder – verkort – opgenomen in het Reformatorisch Dagblad)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen