Gedenken

Het woord 'gedenken' heeft twee kanten. Dat is zowel waar God het onderwerp is, alsook waar mensen de handelende personen zijn van dit werkwoord. Het is voor ons een woord van heilzame herinnering. Daar is de herinnering van Gods grote daden met het oog op ons geloof, maar die is niet zonder de herinnering van eigen zonden en schuld met het oog op verootmoediging en bekering. Het is bij God een woord van heilige herinnering. Die is tot oordeel als hij de zonden gedenkt, en de boosheden tegen Hem en Zijn volk begaan niet vergeet. Het is tot heilzaam voordeel als Hij aan Zijn volk, aan Zijn verbond gedenkt om te verlossen.
In de activiteit van het gedenken is de zaak waaraan de gedachtenis is een levende realiteit. Het gaat om meer dan alleen een afstandelijk denken-aan-iets. Er kunnen zaken uit het verleden in herinnering worden geroepen, die dat verleden als het ware weer tot heden maken, tot werkelijkheid. Er wordt gezongen: 'Ik zal de daden des HEEREN gedenken; ja ik zal gedenken Uw wonderen van ouds her' (Psalm 77 : 12). En waar dat gebeurt, daar zijn voor het geloof die wonderen in het heden aanwezig. Dat het woord 'gedenken' meer is dan een herinnering aan het verleden, maar zelfs het ter harte nemen van de toekomst, zien we bij de volgende vermaning: 'Maar indien de mens veel jaren leeft, en zich verblijdt in die alle, zo laat hem ook gedenken aan de dagen der duisternis, want die zullen veel zijn' (Pred. 11 : 8).
Iets waaraan God niet wil gedenken, dat heeft geen bestaan, dat zal er niet meer zijn in eeuwigheid. Daarom is het ook een vreselijk oordeel als er in de Bijbel wordt gezegd dat de gedachtenis van Gods vijanden zal worden uitgeroeid, zoals God tegen Mozes zegt: 'en leg het in de oren van Jozua, dat Ik de gedachtenis van Amalek geheel uitdelgen zal van onder de hemel' (Ex. 17 : 14). Maar het is ook een heerlijke troost voor Gods volk als het uit Zijn mond vernomen mag worden: 'Want Ik zal hun ongerechtigheden genadig zijn, en hun zonden en hun overtredingen zal Ik geenszins meer gedenken' (Hebr. 8 : 12). Dan zijn de zonden er ook niet meer, want God werpt ze achter Zijn rug. God wil Zijn volk ten goede gedenken, niet op grond van iets in dat volk, maar alleen vanwege Zijn verbond: 'Maar Ik zal hun ten beste gedenken aan het verbond der voorouderen, die Ik uit Egypteland voor de ogen der heidenen uitgevoerd heb, opdat Ik hun tot een God ware; Ik ben de HEERE!' (Lev. 26:45). Daarom mag het gebed er zijn: 'Gedenk miijner, o HEERE! naar het welbehagen tot Uw volk' (Ps. 106 : 4). Zelfs de moordenaar aan het kruis kreeg op dat gebed verhoring!
Zo worden wij ook geroepen de HEERE te gedenken. Zijn Woord, Zijn verbond. Zijn grote daden, Zijn heilige geboden willen in ons leven de levende werkelijkheid zijn. En ook gedenken wij onze zonden in ootmoedige belijdenis. Maar andere goden zullen wij niet meer gedenken, als Hij ons door Zijn Geest Zijn Naam leert loven: 'HEERE, onze God! andere heren behalve Gij, hebben over ons geheerst; doch door U alleen gedenken wij Uws Naams' (Jes. 26 : 13).

M.A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen