Het positieve van Gods oordeel

De laatste dagen van het jaar doen ons denken aan de laatste dag van de geschiedenis: de dag van Gods toekomst, waarin Hij zal oordelen de levenden en de doden. Hoelang die dag nog op zich zal laten wachten, weet niemand dan God Zelf. We denken vaak: nog heel lang kan dat duren. Maar ze kan ook eerder zijn dan komende nieuwjaarsdag.
De hierboven vermelde tekst uit Openb. 20 : 12 spreekt erover. Ze doet dat heel concreet. Johannes, ziet het voor zich. Beter gezegd: Hij krijgt het te zien. Hij is immers een ziener, die meer te zien krijgt dan een ander. 'En ik zag de doden…'
Het is wel een merkwaardig visioen. Johannes ziet de doden, staande voor God. Hoe kan dat? Doden staan toch niet. Zij liggen, roerloos. Ze kunnen niet meer staan. Want zij be-staan niet meer. Toch is dat maar de halve waarheid. Het geldt slechts van het aardse bestaan. Maar als dat is afgelopen, is nog niet alles afgelopen. Het bestaan van de mens gaat verder. Niet op de aarde, maar wel voor God. Ieder mens bestaat nog steeds voor God. Dat zal wel zijn, omdat God, de schepper van de mens, dit wil. Maar waarom wil God dat dan? God wil dat, omdat Hij de mens wil oordelen. Daar gaat het dan ook verder over in Openbaring 20. De boeken worden geopend en het oordeel wordt geveld op grond wat in de boeken geschreven staat. Met de dood is dus niet alles voorbij. Het meest spannende moet dan zelfs nog komen. De balans moet nog worden opgemaakt. De evaluatie moet nog plaatsvinden. Voor velen is dat geen plezierige gedachte. Ze willen er dan ook het liefst niet over nadenken, laat staan erover spreken. Misschien doet u zelf daar ook wel aan mee.
Gelukkig, dat de Bijbel er wel over spreekt. Hier en daar zelfs zeer uitvoerig en gedetailleerd. Dat is daarom gelukkig, omdat het om een positieve zaak gaat. Dat ons aller leven eenmaal geoordeeld zal worden, is een positieve zaak. Daarom spreekt de Bijbel erover.
Wat is dan het positieve daarvan? In de eerste plaats, dat God de rechter is. En we mogen aannemen, dat Hij een rechtvaardig rechter is. Dat is heel positief. Hoe vaak nemen mensen in onze verkromde en verlengende samenleving niet de toevlucht tot de rechter? Vooral als men zich onrechtvaardig behandeld weet. Gelukkig dat dat nog kan, dat wij in een rechtstaat leven, een beroep kunnen doen op een onpartijdige instantie, wier oordeel geldt. Als er toch geen rechtspraak was, dan zou het een nog veel grotere puinhoop zijn in deze wereld, ook ons eigen land.
Daarom, nogmaals, gelukkig dat God ook Rechter is, die rechtspreekt over ons aller leven. Daarvoor hoeven wij niet bang te zijn. Daarvoor kunnen wij blij zijn. Blij, dat de waarheid van uw leven en van een anders leven in ieder geval een keer aan het licht zal worden gebracht.
Een tweede positief punt is, dat God ons blijkbaar serieus neemt en ons leven serieus neemt. Het blijkt daaruit, dat Hij de doden vóór Zich stelt. Hij stelt kennelijk belang in hen. Hij wil zich persoonlijk met hun leven en met alles wat erin gebeurd is, inlaten. Zo belangrijk vindt God ons leven. Dat komt, omdat wij mensen zijn. Hij heeft ons geschapen naar Zijn beeld. Wij mensen lijken op God. Wij staan dus heel dichtbij Hem. Psalm 8 zegt: slechts een weinig minder dan de engelen.
Daarom wordt het mensenleven door God hoog getaxeerd. Dat brengt Hem ertoe om als het leven geleefd is, het heel zorgvuldig te evalueren en Zijn oordeel erover te geven. De mens is immers een mèns, geen insect. Insecten verdelgen wij. En dan is het 'schluss'. Zo doet God met de mens niet. Hij laat hem vóór Hem staan. En dan zegt God: laten we het er nog eens over hebben. Wat heb je ervan gemaakt, hoe heb je geleefd? Wat is het resultaat? God is daar heel geïnteresseerd in. Is dat niet positief?
Maar er ligt nog iets positiefs in. In dit goddelijk oordeel over ons leven komt ook tot uiting, dat de mens geen massaprodukt is, maar een persoon, zelfs een unieke persoon. Niet één mens is gelijk. Ieder mens is bijzonder en krijgt dus ook van God een bijzondere behandeling. Want dat unieke geldt ook het leven, de levensgeschiedenis van de mens. Daarom schrijft Johannes: 'Ik zag de doden, klein en groot'. Daarin komt het persoonlijke, het eigene van ieder mens naar voren. Ze zijn niet allen gelijk. Er zijn groten bij, maar ook kleinen, een gevarieerd gezelschap. Ze staan daar, ieder voor zich, met een eigen gezicht, een eigen leven, een eigen verleden. Want ieder leeft uiteindelijk zijn eigen leven. Zoals ieder ook zijn eigen dood sterft.
Er wordt vaak wel over de dood in collectieve zin gesproken. Er vielen zoveel… doden, 5, 100, 1000. Maar er sterven nooit mensen bij 5, 100 of 1000 gelijk. Er sterft altijd maar één mens. Zoals ze ook hier staan, de doden, één voor één, ieder voor zich, de kleinen voor zich en de groten voor zich. Zo staan zij allen voor God.
Ik zei zojuist: dat is ook een positief punt. Of vindt u dat niet? Maakt dit gegeven u soms juist bang? Dat zou kunnen. Dan zit er natuurlijk meer achter. Maar het is en blijft wel waar. Al sluit het persoonlijke niet uit, dat de doden daar 'allen' voor God staan. Maar zelfs ook dat is een positief punt. De kleinen èn de groten. Het wil ook zeggen: dus niemand uitgezonderd. Het geldt voor allen, die leven, dat zij eenmaal als doden zullen staan voor God.
Weer zeg ik dan: gelukkig maar. Het is alsof Johannes ermee wil duidelijk maken: de kleinen staan daar, maar ook de groten. Daarmee zal hij wel bedoeld hebben, dat het dus mensen van alle leeftijden zijn. En dat is waar. Grijsaards, maar ook kinderen, ook heel kleine kinderen. Maar ik vermoed, dat Johannes er ook een figuurlijke betekenis mee heeft willen aangeven. Niet alleen de kleine, geringe, onbetekenende mensen zal God oordelen. Maar ook de groten, de machthebbers, de rijken: zij staan ook voor de Rechter.
Het meest positieve daarvan is wel, dat de laatsen niet de kans krijgen om aan het gericht te ontsnappen, zoals nu zo vaak gebeurt, om de arme drommel ervoor te laten opdraaien, of de machteloze. Nee, dat zal dan niet meer lukken. God grijpt ook hen een keer in de kraag en stelt ze voor Zich en vraagt hun: hoe hebt u het gedaan, in uw leven, in uw mooie leventje? Was het wel zo mooi? Dat zal dan blijken.
De tekst uit Openbaring 20 : 12 gaat dan verder over de boeken, die geopend worden en waarin onze werken geschreven staan. Hoe zal dat oordeel aflopen? Voor de anderen, maar ook voor u en voor mij? Zou dat oordeel ook positief zijn? Wat denkt u ervan, als u terugziet op het afgelopen jaar? Ik denk, dat we dan wel moeten vrezen.
Maar dan is er nog één positief punt te melden, dat al het andere, het positieve maar ook dat laatstgenoemde negatieve, verre overtreft. Voordat onze werken geoordeeld worden op grond van de boeken, wordt er eerst nog een ander boek geopend. Dat is het boek des levens, dat eerder genoemd is het boek des levens des Lams (Openb. 13 : 8). Als dat geopend is, en onze naam staat daarin geschreven, dàn gaan de andere boeken open, waarin ònze werken beschreven staan. De werken van het Lam, geschreven in het boek des levens van het Lam, overstralen de werken van ons. En dan valt het oordeel van de rechtvaardige Rechter over ons leven toch positief uit. Hoe bestaat het? Ja, zeg dat wel! En dat zult u ook nog wel eens opnieuw zeggen, eenmaal staande voor de troon van God, de Rechter… en van het Lam.
En… die naam van u, die staat toch wel geschreven in het boek des levens, van het Lam?

C. Graafland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen