Een vergeten volk (1)

Toen de eerste christengemeente groeide, ontstond er een probleem. In de praktijk van het gemeenschap-zijn (lees hiervoor Hand. 2 : 46) werden sommige mensen 'verzuimd', d.w.z. verwaarloosd, overgeslagen, vergeten. Iedereen ­kreeg geld en voedsel naar behoefte. Er was niemand onder hen die gebrek had. En toen bleek toch dat sommige weduwen werden vergeten. Dit was reden voor de apostelen om tot taaksplitsing te komen en om aparte 'tafeldienaars' aan te stellen: de diakenen. Zij moesten zó leiding geven aan het gemeente-zijn dat er niemand werd vergeten.

Zorgen voor vergeten mensen
Gemeente van Christus zijn betekent: in geloof en gehoorzaamheid de Heere Christus navolgen, juist ook in de praktische vormen van gemeenschapsbeoefening. Ook voor ons vandaag geldt dit voluit. Maar ook vandaag geldt, dat er soms mensen zijn die daarbij worden overgeslagen, vergeten. Daarom ligt er ook nu voor de gemeente een diaconale taak. Juist met het oog op hen die vergeten worden.
Mensen die vergeten zijn…
Je zult er maar bij horen…

HGJB-project
De Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond is al jaren gewoon om iedere twee jaar een project uit te voeren op het terrein van diaconaat of zending. Toen we ditmaal zochten naar een doel voor dit project in 1994, hoorden wij over 'een vergeten volk', de Karen (spreek uit: Karèn) in Burma en Thailand. Niemand van ons had er ooit over gehoord. Niemand was bekend met de vreselijke situatie daar in die uithoek van de wereld.
Dagelijks berichten journalisten ons over vluchtelingen, over burgeroorlogen, over slachtoffers van hongersnood en rampen. Met grote regelmaat presenteert men ons gironummers om ons in staat te stellen iets te doen aan de leniging van de noden in wereld.
Hulpverleners werken in allerlei bekende en onbekende oorden en ook zij berichten ons over hun werk.
En dan blijkt ineens dat er toch nog mensen zijn, die grotendeels buiten al deze aandacht vallen. Mensen die lijden als gevolg van een jarenlang slepende burgeroorlog. Die daarom moesten vluchten uit hun land, zonder uitzicht op verbetering van hun situatie. En het blijkt ook nog dat een aanmerkelijk deel van hen christen is.
Kunt u zich voorstellen dat juist dit voor ons reden was om ons komende project te wijden aan deze mensen?

Diaconaat
In het HGJB-project voor begin 1994 willen we, om Christus' wil, vooral vanuit onze diaconale roeping, dit vergeten volk te hulp komen. Naast hen staan. Hun nood helpen lenigen. En vooral hun stem laten horen.
Dit alles ook om onszelf en anderen in de gemeente eraan te herinneren wat 'diaconaat' nu in wezen betekent, nl. ervoor zorgen dat juist vergeten mensen tot hun recht komen.
Was het niet onze Heere Jezus Christus, Die ons juist hierin voorging? Was Hij niet bezig om vooral zulke mensen te hulp te komen: langdurig zieken, melaatsen, bezetenen, verlamden, blinden, vreemdelingen en verschoppelingen?
En komt hierin niet duidelijk uit wat Gods bedoeling is met ons leven? Namelijk dat we Hem eren… door middel van onze zorg voor Zijn vergeten mensen?

Gewelddadige onderdrukking
Dit vergeten volk, deze Karen, woont in Burma, ofwel Myanmar, zoals de nieuwe naam van dit land luidt. In Burma vormen zij het grootste minderheidsvolk, ruim een miljoen mensen. Het is een volk met een eigen cultuur en met een eigen nationale geschiedenis. Toen Burma in 1948 onafhankelijk werd, werd hun een situatie van zelfbeschikking in het vooruitzicht gesteld. Maar het nieuwe Burmese regime besloot anders en begon een politiek van onderdrukking van alle minderheden. Democratische rechten werden ingeperkt en het leger werd ingezet tegen iedereen die zich verzette. In de oostelijke bergstreken, bij de grens met Thailand, begon een gewelddadige onderdrukking van de verschillende volksstammen. Het Karen-volk is daar één van.

Slachtoffers
Nog steeds is het met de mensenrechten in Burma zeer slecht gesteld. Hele dorpen worden ge­dwongen te 'verhuizen' of zonder meer verbrand. Zowel mannen als vrouwen worden geronseld voor het aanleggen van bijvoorbeeld wagen, of voor het sjouwen van wapens voor het leger. Want voor vrachtwagens zijn de berggebieden ontoegankelijk. Wekenlang worden de slachtoffers daarbij blootgesteld aan ondervoeding, marteling en uitputting. Vrouwen worden verkracht. Jongeren en ouderen dienen soms als levende mijnenvegers.

Afhankelijk
Gevlucht voor dit geweld kwamen duizenden Karen naar Thailand. Daar zijn ze 'vrij', maar hun mogelijkheden zijn er helaas zeer beperkt. De regering van Thailand erkent hen namelijk niet officieel als vluchtelingen, zodat de Verenigde Naties hen niet kunnen helpen. Dat betekent dat de Karen geheel afhankelijk zijn van particuliere hulp, zoals van de Nederlandse hulporganisatie ZOA-Vluchtelingenhulp te Apeldoorn. Het was de ZOA, die ons op hun spoor zette.
Via het project 'De roep van de Karen' wil de HGJB de jeugd en met hen de gemeente als geheel oproepen tot diaconale bijstand voor dit volk.
In een tweede artikel, in het volgende nummer van dit blad, kunt u lezen welke vijf zaken wij op het oog hebben met deze oproep.

Dick Schaap, Bilthoven

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen