Een Blije Werelt…?!

Kiezen; maar valt er te kiezen?
Er is in de kerken veel te doen geweest over het bedoelde rapport. De problemen zijn groot. Door de immense vooruitgang van techniek en wetenschap, komen we voor totaal nieuwe situaties te staan en dientengevolge ook voor nieuwe – soms zelfs eerst in zijn soort – keuzes. Uitgangspunt in een christelijke visie op het leven is en blijft het leven als een gave van God te zien. De mens heeft daar geen eigenmachtige zeggenschap in. Hij kan het leven niet scheppen, hij mag het ook niet breken. Het leven kan echter al zo gebroken ter wereld verschijnen. De artsen doen het uiterste, maar staan vaak ook machteloos. Is het leven – zo gebroken – nog zinvol? Of is en blijft het lijden en gebroken zijn en gebroken worden? (Jonge) ouders komen dan nogal eens zeer onverwacht voor een zeer radicale keuze te staan: laten leven of laten sterven? Het rapport bespreekt indringend de vragen voor met name de ouders en de kerk die de ouders begeleidt. In de besluitvorming kwam uiteindelijk een aanvulling, dat ook gekeken moet worden naar de artsen en verplegers en andere deskundigen, opdat samenwerking en voorlichting in onderling verstaan zo optimaal mogelijk plaatsvindt. Al teveel is ieder op zijn eigen kleine terrein bezig. Intussen blijft de vraag naar de rol van de kerk bij de keuze van de ouders. Een minderheidsstandpunt van oud. Burggraaf werd in een aanvulling op het rapport breder verwoord. Toch bleef in het rapport de conclusie staan dat 'in uitzonderlijke gevallen het verantwoord kan zijn tot opzettelijke levensbeëindiging over te gaan'. Een amendement dat verwijdering van deze conclusie beoogde werd verworpen, zodat de mogelijkheid tot actieve levensbeëindiging bleef staan. Daarmee is ook ons inziens teveel gezegd. Niemand ontkent de grote zorgen, vragen en problemen, maar is dit een keus die mensen kunnen en mogen maken? Zo – zwart op wit in het rapport – valt er toch niet te kiezen? Leven en dood belijden we toch in de Hand van de Levende te zijn?! Laat het rapport intussen een indringend appèl zijn tot blijvende ethische bezinning, opdat wij pastoraal bezonnen en zo waarachtig barmhartig zullen zijn.

Wederzijdse erkenning; wederkerige zegen?
De predikantsopleidingen der verschillende SoW kerken kennen tot nu toe ieder hun eigen traditie en status. Er was (en is) nog geen volledige onderlinge erkenning om beroepen te worden ongeacht plaats en school van studie in één van de drie kerken zonder nadere studie en (toelatings)examens. Daar wordt aan gewerkt. De synode heeft het licht op groen gezet om de aangewezen weg van erkenning te volgen. Ik ben er blij mee, dat de toetsing voor ambtelijke geschiktheid zo'n duidelijke plaats in dit geheel heeft. Tegelijk hoop en verwacht ik, dat verdergaande samenwerking de kwaliteit en het niveau van opleiding en wetenschappelijk onderzoek in de kerkelijk gedoceerde vakken ten goede zal komen. Daardoor zullen faculteiten, seminaries en scholen gedwongen worden het eigene van hun traditie helder te maken en houden en zo te bewaren, dat het wederzijds vruchtbaar kan werken – tot zegen! Intussen is het wel zaak de herkenning van de eigenheid te bewaken. Juist met het oog op hen die deze stap ook vooral in het licht zullen zien van SoW – en terecht – en die daar grote moeite mee en bezwaren tegen hebben! Als er voor hen in de komende kerk alle ruimte is, zullen ze dat ook op opleidingsniveau mogen terugzien. Waar dan het eigene ook het eigenlijke van Schrift en (gereformeerd) belijden is, zal dat ook dienstbaar kunnen zijn aan het geheel der kerk(en). Dan keert de zegen weer op ieders hoofd, vanuit het door God aan een ieder geschonkene als eigene en waardevolle. Nooit voor zichzelf alleen, altijd om te (doen) delen.

Een gesprek vanuit een geheim; een geheimzinnig gesprek?
Het was een beetje laat, maar nu was het er dan toch: een reactie op New Age. Een reactie om in gesprek te komen. Immers, we herkennen veel woorden; het gaat over God, schepping, engelen, geesten, eenheid en heelheid etc. Na een korte maar rake beschrijving van New Age komt de commissie tot een aantal gesprekspunten: schepping, Gods nabijheid, gemeenschap en toekomst. Stuk voor stuk wezenlijke zaken vanuit de Schrift. Helder worden voors en tegens vanuit deze punten belicht. De – gelukkig breed gehoorde en verwoorde – vraag ter synode was echter: is dit voldoende? Leven wij als kerk niet vanuit de openbaring? Nog precieser: vanuit de openbaring van Jezus Christus. Waar is de uniciteit van Zijn Persoon? Daar maken we toch geen geheim van? Het mag en moet ook gaan over de 'dingen die onder ons volkomen zekerheid hebben'. Daar ligt het probleem. Enerzijds wilde men niet bij het ingaan van het gesprek alles zeggen. Dat zou betekenen: wij weten alles al, en wij weten het beter… Anderzijds had men, aldus de commissie, wel degelijk oog voor Christus. Dat was de verborgen ondergrond (dr. Berkhof) en daarmee de verborgen agenda van het gesprek. Of mogen we het laatste niet zeggen? Er werd voorgesteld aan het gesprek en het rapport niets aan duidelijkheid te wensen over te laten, door uitdrukkelijk een gesprekspunt over de Christologie op te nemen, liefst zelfs als uitgangspunt. Laten we daar niet geheimzinnig over doen. Tegelijk komt dan natuurlijk het binnenkerkelijk probleem ter sprake: zijn we het onderling nog wel zo eens over de persoon en het werk van Jezus Christus? Kunnen we wel zo massief en eenheidsgezind zeggen: dat weten we toch, daarover zijn we het eens?! Juist omdat dat niet zo is, moeten we èn naar binnen, èn naar buiten volstrekt openheid betrachten. We spreken niet uit een geheim, maar uit de openbaring, die op een zo geheimenisvolle wijze zijn Geestelijke weg door wereld en kerk gaat. Besloten werd uiteindelijk in het begeleidende schrijven bij het rapport aan de ontvangers de betekenis van Jezus Christus in dezen te onderstrepen. Een bittere noodzaak: en voor de wereld en voor de kerk. Immers 'er is maar één Naam onder de hemel gegeven door welke wij moeten zalig worden'.

Terugrijdend naar huis dacht ik nog even aan de naam van het congrescentrum. Je wordt er soms onverwacht blij, maar niet altijd blijer. Waar echter het Evangelie voor ons niet alléén een geheim is, verkondigt dat Evangelie de wereld 'grote blijdschap'! In dat geloof komt er een 'Blije Werelt'.

drs. W.P. van der Aa, Herwijnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen