Bekering

Bij de zaak waar het bij dit Bijbelwoord om gaat ligt het accent meer op de daad dan op de staat. Verreweg de meeste keren staat er een vorm van het werkwoord. Het woord 'bekering' komt als zodanig in de Statenvertaling slechts 24 keer voor, en dan alleen in het Nieuwe Testament. Bekering is een dynamisch woord, de oproep om zich te bekeren tot God klinkt in vele toonaarden. Bekering is de beweging van de zonde af naar God toe. Hoewel daarbij de notie van een beslissend ogenblik van ommekeer uiteraard centraal aanwezig is, mag niet worden vergeten dat het om de hele weg van het nieuwe leven gaat waarop in de oproep van Godswege wordt aangedrongen. .
In het Oude Testament is het werkwoord dat met 'bekeren' vertaald wordt, een heel gewoon woord dat negen van de tien keer een alledaagse betekenis heeft. Ih de relatie tot God gaat het echter om de beslissende handeling waar het leven van afhangt. Hoe dringend klinkt de verlangende nodiging van Godswege in Ezechiël 33 : 11 'daarin heb Ik lust, dat de goddeloze zich bekere van zijn weg en leve. Bekeert u, bekeert u van uw boze wegen, want waarom zoudt gij sterven, o huis Israels?' Het gaat altijd om bekering als afkeer van de boze wegen, van de afgoden, van de zonde en afkerigheid, en toekeer tot God, tot Zijn dienst en tot de onderhouding van Zijn geboden. Deze bekering gaat gepaard met de inkeer tot zichzelf in een hartelijke verootmoediging en belijdenis van zonden, en komt openbaar in het belijden van de Naam des HEEREN in Zijn heiligdom. Het is meer dan de verandering van leefwijze, het is een zaak van het hart. Het gaat erom, zowel voor het volk als voor de enkeling, dat zij zich tot God bekeren 'met hun ganse hart, en met hun ganse ziel' (1 Kon. 8 : 48).
In het Nieuwe Testament vinden we twee woorden voor bekering. Het ene, 'metanoia', heeft vooral de notie van de verandering van de innerlijke gezindheid van het hart, terwijl het andere, 'epistrofè', meer ziet op de radicale ommekeer in de praktijk van het leven. Paulus noemt beide woorden samen in één kernachtige zin in zijn verdediging voor koning Agrippa, Hand. 26 : 20, waar hij vertelt dat hij de heidenen heeft verkondigd, 'dat zij zich zouden beteren (metanoiein), en tot God bekeren (epistrefein), werken doende der bekering (metanoia) waardig'.
Hoe komen zondaren tot bekering? Primair is de verantwoordelijkheid aan de kant van diegenen die van Godswege tot bekering worden geroepen. Dat geschiedt wereldwijd: 'God dan, de tijden der onwetendheid overzien hebbende, verkondigt nu allen mensen alom, dat zij zich bekeren' (Hand. 17 : 30). Betekent de oproep tot bekering dan dat er van uit wordt gegaan dat de vernieuwing van hart en leven binnen het bereik ligt van de mens zelf? Dat mag de conclusie niet zijn vanuit de oproep. Ook de bekering is een gave van God, die op Zijn belofte mag en moet worden verwacht. Hij Die tot bekering roept omdat het Koninkrijk nabij is, de Heere Jezus Zelf, is het Die de bekering ook geeft. Hij is van de Vader gegeven om Zijn volk bekering te geven en vergeving van zonden. Er blijft in het aangezicht van Christus geen enkel excuus voor onbekeerlijkheid, maar des te meer aanleiding tot gebed: 'HEERE, bekeer ons tot U, zo zullen wij bekeerd zijn' (Kl. 5 : 21).
M. A. v. d. Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen