Geloven doe je in de kerk! (1)

Ik geloof dat-ie op zolder ligt.
'Jan, weet jij waar de hamer gebleven is?'
'Ik geloof, dat-ie op zolder ligt, daar heb ik hem gisteren gebruikt…'

'Gerda, weetje of je zus vanavond thuis is?'
'Nee, ik geloof het niet, ze moet denk ik naar een verjaardag…'

'Hoe laat vertrekt de trein naar Zwolle?'
'Eh… ik geloof om vijf over…'
'Ja, hoor 's, geloven doe je in de kerk…
Ik moet zeker weten hoe laat die trein gaat!'

Deze paar voorbeelden geven aan hoe wij met het woord 'geloven' omspringen.
In ons spraakgebruik betekent 'ik geloof' heel vaak: ik weet het niet zeker, misschien wel, misschien niet. En dan zeggen we gekscherend tegen elkaar: 'Geloven doe je in de kerk!'
Daar willen we het nu precies over hebben in een paar artikelen in dit blad. Vorige keren ging het over 'geloven thuis' (huisgodsdienst). Nu gaat het over 'geloven in de kerk'. En dan in het bijzonder met het oog op jongeren.

Daar zit meer achter!
Er zit achter een gekscherende opmerking 'Geloven doe je in de kerk' heel wat meer dan we op het eerste gezicht zouden vermoeden. Er zijn namelijk heel wat mensen die er echt heel serieus zó over denken: wil je geloven, best, maar doe dat dan in de kerk, die is er voor!
Wat zit daar achter?
In de eerste plaats dit: Geloven past niet in deze tijd.
Deze samenleving van techniek en wetenschap heeft geen plaats voor geloof.
Want laten we eerlijk zijn. Heel wat jongeren (en ouderen!) denken of zeggen: Hoe kun je in deze tijd geloven in een God die je niet kunt zien
Wat moet je aan met een Bijbel, die volkomen antiek is?
Het is toch te gek dat je hoop zou hebben voor een leven na dit leven en datje wacht op een koninkrijk waarvan totaal niets zichtbaar en tastbaar is!
Nee, in deze tijd komen we er niet met wazige verhalen en vrome zoethoudertjes.
We willen bewijzen zien!
Keiharde cijfers…
Waterdicht feitenmateriaal…
Daar kunnen we wat mee! Alles moet exact!

In de tweede plaats zit er achter die opmerking 'Geloven doe je in de kerk' ook dit: Geloof is een privé-zaak.
Geloven doe je voor jezelf, thuis, met 'soortgenoten' in de kerk, maar alsjeblieft niet in het openbaar! Ieder moet voor zichzelf weten wat hij of zij gelooft, maar daar loop je toch niet mee te koop, laat staan dat je het aan een ander gaat opdringen.
Geloven? Best, maar voor jezelf houden! Niet over praten op het werk of op school. Je. Bijbel dicht laten als je in militaire dienst zit en 'vergeten' te bidden als je in een restaurant bent. Dit zijn dingen die je voor jezelf uit moet zoeken èn voor jezelf moet houden…
Privé-terrein!

Tenslotte is er nog een derde motief waarom mensen zeggen 'Geloven doe je in de kerk'. Dat is dit: De woorden kerk en geloof roepen allerlei beelden, gedachten en zelfs luchtjes op.
Saaie dominees met galmende stemmen… Chagrijnige kerkgangers die recht voor zich uit kijken en bij wie er geen lachje af kan… Slepende gemeentezang, een muf kerkgebouw en de lucht van zweet en pepermunt.
Dat zijn de associaties die veel jongeren (en ouderen!) krijgen als de woorden 'geloof en 'kerk' vallen.
En als dàt zo is, dan wordt ook gezegd: 'Geloven doe je in de kerk!'
Bedoeld wordt dan: Houd dat geloof daar maar, in die muffe kerk, bij die mensen met die effen gezichten.
Saaie boel!
In een klimaat, waarin dit soort gedachten langzamerhand gemeengoed worden, groeien onze jongeren op. Ds. J. Maasland heeft daar ook op gewezen in eerdere artikelen.

Wat is geloven?
Tot nu hebben we die opmerking 'Geloven doe je in de kerk' nogal negatief ingevuld. Zou er ook iets positiefs te doen zijn met deze uitdrukking? Ook voor jongeren?
Vast wel, maar om dat te zien moeten we eerst eens even gaan kijken wat het woord 'geloven' precies betekent.
Daar zou heel veel over te zeggen zijn. Laten we ons beperken tot twee woorden: kennen en vertrouwen.

We beginnen met het laatste.
Vertrouwen. Dat betekent op iemand áán kunnen. In dit geval op God aan kunnen. Vertrouwen is eigenlijk ons hele leven in Gods Hand leggen, zoals Abraham dat deed toen hij geroepen werd en gehoorzaam de stem van God volgde.
Vertrouwen is ook iemand hebben om op terug te vallen in moeilijke omstandigheden van het leven.
Dat kan van alles zijn:
Van een jongere die geweldig zit met een moeilijk tentamen tot een bejaarde die de aftakeling van het leven voelt.
Dit betekent natuurlijk niet dat we God als een soort EHBO-post mogen gaan beschouwen, waar we naar toe gaan als de nood erg hoog wordt.
Nee, geloven is ons helemaal aan God toevertrouwen, omdat we weten dat Hij met ieder leven een plan heeft, ook al zit het tegen.
Dan lijken we op de profeet Habakuk, die leefde in een tijd van oorlog, waarin de vijand plunderend en brandstichtend door het land trok.
En wat zei Habakuk?
'Al zouden de velden kaal zijn en de stallen leeg, dan zal ik nòg van vreugde opspringen in de HEERE, ik zal mij verheugen in de God van mijn heil!'

Kennen en vertrouwen
Geloof is vertrouwen.
Daar zijn we het wel over eens.
Maar… hoe kunnen we iemand vertrouwen die we niet kennen?
Daarom moeten we eerst die ander, die ons vertrouwen vraagt, goed kennen.
Het kennen gaat dus aan vertrouwen vooraf.

Hoe leren wij in het gewone leven eigenlijk iemand kennen? Wel, doordat hij of zij zich aan ons voorstelt. Doordat hij vaak bij ons komt en iets van zichzelf vertelt.
Nu, dat doet God ook. Hij stelt Zichzelf aan ons voor. Hij komt ons vertellen Wie Hij is en wat Hij doet. Hij openbaart Zich. In de Bijbel vinden we daar een heleboel voorbeelden van.
Van mensen aan wie God Zijn Naam bekendmaakte. En… Zijn Naam, dat is Hij Zelf! Zoals Zijn Naam is, zo is Hij!

Welnu in de Bijbel heeft Hij op alle mogelijke manieren gezegd Wie Hij is en hóe Hij is. En Hij verzekert ons dat het wáár is wat Hij zegt en dat Hij het meent."
Als je daarover nadenkt, dan word je daar stil van.
God, die de waarheid en de betrouwbaarheid Zelf is, vraagt aan ons, onbetrouwbare mensen. Hem te vertrouwen. Hem te geloven… Deze boodschap heeft Hij ons – zwart op wit in de Bijbel – gegeven. Als een persoonlijke brief.
Sterker nog. Hij kwam Zelf naar ons toe in Zijn Zoon Jezus Christus. Hij is ons mensen gelijk geworden. Hij offerde Zichzelf voor onze zonden. Hij is het Die gezegd heeft: 'Wie Mij gezien heeft, die heeft de Vader gezien'.
Hem mogen wij leren kennen. Van Hem mogen (moeten) we onze jongeren vertellen. Op Hem mogen wij vertrouwen. Als we als ouderen dat vertrouwen kennen, zal dat ook doorstralen naar onze kinderen en de jongeren van de gemeente. Om die twee aspecten, kennen en vertrouwen gaat het in de kerk, in de gemeente. Die mogen jongeren in de gemeente leren!

De Heidelberger Catechismus zegt het prachtig in vraag en antwoord 21:

Wat is een waar geloof?
Een waar geloof is niet alleen een stellig weten of kennis, waardoor ik alles voor waarachtig houd, dat ons God in Zijn Woord geopenbaard heeft, maar ook een vast vertrouwen, hetwelk de Heilige Geest door het Evangelie in mijn hart werkt, dat niet alleen anderen, maar ook mij vergeving der zonden, eeuwige gerechtigheid en zaligheid van God geschonken is, uit louter genade, alleen om de verdienste van Christus wil.

Terug naar de kerk
Zondagmorgen…
De klokken luiden.
Van alle kanten komen mensen naar de kerk.
Heel oude mensen…
Mensen in de kracht van hun leven. Vaders en moeders met kleine kinderen…
Maar ook jongeren…
Als je dat op je laat inwerken, dan kom je daar toch wel van onder de indruk.
Zoveel verschillende mensen die op zondag samen die eenheid beleven, dat contact met elkaar ervaren.
Mensen, die je niet bij elkaar zou zoeken. Geleerde mensen en eenvoudige mensen…
Ouderen en jongeren…
Mensen met verschillende interesses…
In de christelijke gemeente komen al die mensen bij elkaar en kunnen ze samen zingen, samen bidden, samen hun geloof belijden, samen luisteren. Samen leren kennen en vertrouwen…
Hoe is dat mogelijk? Je krijgt toch nooit zoveel heel verschillende mensen bij elkaar! Dat komt doordat zij elkáár niet hebben uitgekozen, maar omdat de Heere God hen bij elkaar heeft gebracht. In Zijn gemeente. Ouderen èn jongeren!
En ondanks alle verschillen, mogen allen die Jezus liefhebben, toch één zijn!
'Ja', zeggen veel jongeren dan, 'dat klinkt allemaal prachtig, maar ik zie er zo weinig van. Hoeveel verschillende kerken zijn er niet? Hoeveel ruzie en narigheid is er? Is dat zo mooi?'
Nee, natuurlijk niet. Dat is niet zoals het zou moeten zijn, maar… steek niet te gauw een beschuldigende vinger uit, want… de kerk, de gemeente, dat zijn wij! En als we dat goed tot ons laten doordringen dan beseffen we ook dat we met z'n allen tekort schieten.
En toch! Gods werk in de kerk, in de gemeente, gaat door, ondanks onze fouten en gebreken, ook in de harten en levens van jongeren!
Inderdaad! Toch waar: geloven doe je in de kerk, maar vooral: leer je in de kerk.

Daar… in de kerk, in de gemeente leren we mèt onze jongeren: geloven is zeker weten! In een volgend artikel hopen we te kijken wat er allemaal in de kerk, in de gemeente gebeurt met het oog op jongeren.

A. J. Terlouw, Zeist
Staffunctionaris HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen